جاودانگی‌ راه امام

حديث ثقلين

حجةالاسلام و المسلمين اسدالله بيات                           قسمت چهارم

رابطه بين دو ثقل

رابطه ميان اين دو ثقل رابطه صوری‌ و سطحی‌ و جعلی‌ و قرار داد‌ی
نيست كه در صورت جعل و اعتبار تحقيق پيدا كند و خارجيت بايد و در صورت عدم جعل و
اعتبار تحقق پيدا نكند،‌ نه اينطور نيست بلكه رابطه اين دو ثقل عظيم رابطه واقعی‌
و نفس الامر‌ی بوده و در صورت متروك شدن و مهجور ماندن يكی‌ از آن دو بالضروره
باعث مهجور ماندن و متروك ماندن آن ديگری‌خواهد بود؛ برای‌ اينكه كتاب الهی‌ كه
حقايق تنزل يافته جهان غيب است و ضامن سعادت جاودانه انسان و بشريت در همه ادوار و
اعصار می‌باشد، ‌با تحقق ولايت الهی و امامت اسلامی‌ خارجيت می‌ يابد و ولايت امت
اسلامی‌ با حاكميت احكام قرآن و پياده كردن معارف قرآنی‌، عينيت می‌يابد و اين دو
از حيث حقيقت و تحقق خارجی متلازم می‌باشند و از هم متفارق نبوده و هميشه با هم
خواهند بود و قطعاً‌ از هم جدا نگسته و در حقيقت اهل بيت نبي صلی‌ الله عليه و آله
همان قرآن هستند منتهی‌ به صورت ناطق و متحرك و سامع و مطلع و شاهد صحنه ها و قرآن
نيز همان اهل بيت عليهم السلام می‌باشد منتهی‌ در اين شكل و قالب كه به صورت مدوّن
و مكتوب است. كتاب خدا سند حقانيت آنان و آنان مترجمان آن و مجريان احكام و
دستورات كتاب الهی‌ هستند و هر دو يك پيام دارند و يك هدف و مقصدی‌ را تعقيب می
نمايند. ظلم بر اهل بيت عليهم السلام، ظلم بر قرآن و همچنين ظلم و ستم بر قرآن،‌ ظلم
بر اهل بيت پيامبر (ص) است.

سياست تجزيه و تفكيك اين دو ثقل از همديگر، سياست دفن هر دو و
كنار گذاشتن هم كتاب خدا و هم اهل بيت پيامبر (ص) است،‌ زيرا اهل بيت و قرآن هر
كدام وجهه و چهره يك حقيقت می باشند و در باطن به يك چيز بر می گردند. اگر چه
ظاهرشان اين است كه دو چيزند و دو ثقل اند و دارای تعدد می باشند.

بنابراين مهجور ماندن هر كدام از آنها، موجب مهجور ماندن و
متروك شدن آن ديگری‌ نيز خواهد بود زيرا يكی از دو ثقل، حالت طرح و برنامه زندگی‌
است و آن ديگر‌ی زمينه اجرای آن است. برنامه وقتی‌ می‌تواند مفيد واقع شود كه به
مرحله اجراء در آيد و مجرين صالح و قوی‌ و توانمند وقتی‌ موفق خواهند بود كه طرح و
برنامه جامع و دقيقی‌ داشته باشند و الاّ‌ هيچكدام آن نقش را كه می‌تواند ايفاء
نمايند، نخواهد توانست نقش خود شان را ايفاء نمايند و به همين تحليل علمی‌ و
اجتماعی‌ و فلسفی‌ است كه نبیّ اعظم اسلام (ص) اشاره می‌فرمايد:‌«‌ لن يفترقا حتّی
يردا علیّ الحوض » آری‌،‌ امكان ندارد دو موضوع ارزشمند و گرانبها با حفظ هويّت و
حقيقت خودشان از هم جدا و متفرق گردند و جدا شوند كما اين كه در آغاز با هم بودند
در ادامه نيز بايد با هم باشند و از هم جدا نشوند و لذا هجر و طرد و نفی هر كدام
هجر و طرد و نفی‌ آن ديگری‌ خواهد بود.

نجات مسلمين عالم در سايه تمسك به ثقلين

امام به عنوان فرد‌ی كه در رهبری دنيای‌ اسلام و بلكه در صدر
رهبری‌ دنيای‌ محرومان قرار دارد و از استضعاف ميلياردها انسان به زنجير كشيده رنج
می‌برد و آرام ندارد و قلبش برای‌ نجات و رهائی‌ آنان می‌طپد، فكر می‌كند همه اين
بدبختيها و زنجير كشيده شدنها و ظلمها و ستمها و غارتها و چپاولگريها و نامردميها
به يك مسأله اساسی‌ و ريشه ای‌ بر می گردد و آن مسأله عبارت از جدائی بشريّت از
رهنمودهای نبی اسلام صلی‌ الله عليه و آله است و تنها راه نجاتشان هم رجعت به همان
است كه او فرموده است كما اين كه در ضمن سطور گذشته بطور اجمال تذكر داده شد و آن
تمسك به كتاب الله و اهل بيت نبی اعظم است. و اگر مردم حجاب های‌ جهل و عصبيت را
كنار بگذارند و با ديد انصاف و عقل و بصيرت به مسائل نگاه كنند و به سنّت نبوی،
صادقانه و بدون تأويل و توجيه عمل نمايند،‌به همان هدف مقدس الهی‌ و مقصد اعلای‌
انبيا و اوليای‌ خداوند خواهند رسيد و لذا می‌فرمايد:‌‌

« و ذكر اين نكته لازم است كه حديث ثقلين متواتر بين جميع
مسلمين است و در كتب اهل سنت از صحاح ششگانه تا كتب ديگر آنان با الفاظ مخلفه و
موارد مكروه از پيغمبر اكرم صلی الله عليه و آله و سلم بطور متواتر نقل شده است و
اين حديث شريف حجت قاطع است بر جميع بشر به ويژه مسلمانان مذاهب مختلف و بايد همه
مسلمانان كه حجت بر آنان تمام است، جوابگوی‌ آن باشند و اگر عذری‌ برای‌ جاهلان بی‌
خبر باشد، برای‌ علماء مذاهب نيست ».

بر كسی‌ پوشيده نيست كه اين سخن پيامبر صلی‌ الله عليه و آله
است و در زمانی‌ و موقعيتی‌ اين سخن را فرموده است كه نگرانی‌ از آينده انقلاب و
امت خويش دارد و می‌خوهد آن گرفتاری‌ كه بر سر امت موسی «ع» و عيسی‌»ع» و ديگر
انبيای‌ الهی آمد و به تدريج موجب از بين رفتن اساس دين يهود و مسيحيت گرديد و
تورات و انجيل را به صورت محرّف و دست خورده در آورد، بر سر امّت اسلامی نيايد و
امت اسلام گرفتار آن وضع نگران كننده و رقت بار كه بر ديگران پيش آمد نشود. و لذا
با توجه به اين آينده نگری‌ و پيش بينی‌ الهی‌ و متكی به وحی‌ آسمانی‌،‌ مسأله
ثقلين را مطرح فرمودند و عدم انفكاك اين دو را اعلام نمودند و اين موضوع تنها خط
حاكم در زمان پيامبر اسلام «ص» نبود بلكه يك خط ساری‌ و جاری‌ الی‌ يوم القيامه و
رجوع كل عالم هستی‌ به مبدأ كل هستی‌ می‌باشد.

حديث ثقلين متواتر ميان فرق مسلمين

برای اين كه زوايای گوناگون اين جمله حضرت امام قدّس سرّه روشن
شود و تكليف الهی‌ علماء جهان اسلام در دنيای‌ امروز بيشتر مشخص گردد، از جهات
مختلف به حديث ثقلين توجه نموده و ابعاد گوناگون آن را مورد بررسی‌ قرار می‌دهيم:

متن حديث

اين حديث شريف و بلند با تعبيرات مختلف در كتابهای‌ گوناگون
اهل سنّت و شيعه آمده است به علت اهميت موضوع و جاودانگی‌ اين وصيتنامه سياسی‌
الهی‌،‌همه اين متون آورده می‌شود مأخذ و مستند آنها در ذيل ذكر می‌گردد. و در
پايان به جمع بندی‌ متون خواهيم پرداخت:

1ـ ترمذی‌ و نسائی‌ از جابر بن عبد الله انصاری‌ چنين نقل كرده
اند: ‌حضرت رسول «ص» فرمودند: « يا أيها النّاس إنی تركت فيكم ما إن أخذتم به لن
تضلّوا:‌ كتاب الله و عترتی‌ أهل بيتی »[1].
متوجه باشيد، من در ميان شما چيز‍‌ی به عنوان وديعه می‌گذارم كه اگر خوب آن را
داشته باشيد و از آن پيروی كنيد هرگز گمراه نخواهيد شد و آن وديعه، كتاب خدا و
عترت من كه همان اهل بيت من هستند می‌باشد.

2ـ و قال صلّی‌ الله عليه و آله و سلّم:‌« إنّی تركت فيكم ما
إن تمسكتم به لن تضلوا بعدی‌: كتاب الله حبل ممدود من السّماء إلی‌ الأرض، و عترتی‌
أهل بيتی‌، ولن يفترقا حتی‌ يردا علی‌ الحوض،‌فانظروا كيف تخلّفونی‌ فيهما »[2].

اين متن با قبلی‌ در بعضی‌ از جهات تفاوتهائی دارد و با ملاحظه
هر دو فرقها و تفاوتها مشخص است. پيامبر اسلام «ص» فرمودند: من در ميان شما امّت
اسلام چيزی‌ را می گذارم كه اگر به آن خوب تمسك كنيد و بذيل دامن آن چنگ بزنيد بعد
از من گمراه نخواهيد شد؛ آن كتاب خدا است كه ريسمان محكم الهی‌ است بسوی‌ زمين
كشيده شده، و عترت كه همان اهل بيت من هستند و اين دو چيز از هم جدا شدنی‌ نيستند
و متفرق نمی‌شوند تا در حوض بر من وارد شوند. شما مردم خوب فكر كنيد و جوانب امر
را بررسی‌ نمائيد كه چگونه بعد از من درباۀ آن دو عمل می ‌كنيد و رفتارتان با آنها
بعد از من چگونه است.

3ـ و قال صلی‌ الله عليه و آله و سلّم:‌ « إنی‌ تارك فيكم
خليفتين: كتاب الله حبل ممدود مابين السماء و الأرض و عترتی‌ أهل بيتی‌ و إنّهما
لن يفترقا حتّی‌ يردا علیّ الحوض » [3]
ـ  اين حديث نيز از حيث متن و محتوی‌ مثل
حديث قبلی‌ است منتهی‌ در اين حديث از كتاب خدا و عترت بعنوان دو خليفه و جانشين
رسول اكرم «ص» ياد شده است.

4ـ و قال صلی‌ الله عليه و آله وسلّم:‌«إنی‌ تارك فيكم الثقلين:
كتاب الله و أهل بيتی‌،‌و إنهما لن يفترقا حتی‌ يردا علی‌ الحوض » [4]ـ
در اين متن از كتاب خدا و اهل بيت بعنوان ثقلين يعنی‌ دو چيز مهم و گرانقدر و
گرانبها نام برده شده است و كلمه عترت آورده نشده است. و معنی‌ و محتوای‌ آن با
احاديث قبلی‌ همسان و هماهنگ است.

5ـ و قال صلی‌ الله عليه و آله و سلّم: « إنی‌ أو شك أن أدعی‌
فأجيب، و إنی‌ تارك فيكم الثقلين: كتاب الله عزّ وجلّ و عترتی‌، كتاب الله حبل
ممدود من السماء إلی‌ الأرض، و عترتی‌ أهل بيتی.و إن اللطيف الخبير أخبرني أنّهما
لن يفترقا حتی‌ يردا علی الحوض فانظروا كيف تخلفونی فيهما »[5]ـ
اين متن بهتر و بيشتر از آن متنهای‌ ديگر اهميت موضوع را رسانده و زمينه نگرانی‌
رهبری را از آينده مسلمين و دنيای‌ اسلام به وضوح نشان می‌دهد و لذا می‌فرمايد: در
آينده ای نه چندان دور بلكه در آينده ای‌ نزديك، طبق مشيت الهی‌ به سوی خدايم دعوت
خواهم شد و بطور حتم و قطع،‌پاسخ دعوت حق را خواهم داد و من در ميان شما نخواهم
بود ( و شما با فقدان رهبری‌ روبرو خواهيد گشت در چنين مؤقعيتی‌ زمينه اختلاف و
پراكندگی‌ خيلی‌ فراهم خواهد شد برای‌ اين كه چنين وضعيت خطرناك پيش نيايد ) من
شما را راهنمائی‌ كرده و سفارششان می‌كنم دو چيز در ميان شما می‌گذارم و اينها
خيلی‌ سنگين و ارزشمند هستند، يكی كتاب خدا قرآن است كه ريسمان كشيده شده الهی از
آسمان بسوی‌ زمين می‌باشد و ديگری‌ عترت من كه همان اهل بيت من می‌باشند و
پروردگار مهربان به من خبر داده است كه اين دو از هم جدا نمی‌شوند تا در كنار حوض
بر من وارد شوند، مواظبت كنيد تا بنحو احسن و مناسب با  جانشينان من رفتار كرده و طبق دستور آنها عمل
نمائيد.

6ـ « و لما رجع صلی الله عليه و آله و سلّم من حجة ‌الوداع و
نزل غدير خم، ‌أمر بدوحات فقممن فقال كأنی‌ دعيت فأجبت إنی قد تركت فيكم الثقلين، ‌احد
هما اكبر من الأخر:‌ كتاب الله تعالی‌ و عترتی فانظروا كيف تخلفونی‌ فيهما فإنّهما
لن يفترقا حتی‌ يردا علی‌ الحوض. ثمّ قال:‌ إنّ الله عزّ وجل مولای و إنا مولی كل
مؤمن ثم اخذ بيد علی‌ فقال:‌ من كنت مولاه فهذا وليّه ! اللهم وال من والاه وعاد
من عاداه. الحديث بطوله ».[6]

اين طريق زوايای‌ ديگری از اين حديث شريف را روشن و بيان كرده
است و نشان می‌دهد كه پيامبر اسلام «ص» در هر فرصت مناسب و زمان و مكان خاص كه
شرايط و زمينه را برای‌ اين نوع مطالب و رهنمود مناسب می‌ديدند، روی‌ اين موضوع
تكيه می‌فرمودند و راهنمائيهای‌ لازم را اعمال می‌كردند و لذا در اين روايت آمده:
وقتی كه نبی‌ اعظم اسلام «ص» از حجة الوداع مراجعت می‌فرمود و وارد منطقه غدير خم
گشت، دستور دادند كاروانها توقف كردند و در غدير خم اجتماع به عمل آوردند و در آن
اجتماع عظيم اعلام فرمود: من بسوی‌ ملاقات خداوندم دعوت شده ام و دعوت حق را اجابت
كرده ام و در آينده در ميان شما نخواهم بود ( و نگران آينده شما و انقلاب هستم،‌
برای‌ رفع آن نگرانی‌ و پيش گيری‌ از آن وضع نا مطلوب احتمالی‌ ) دو چيز گرانبها
كه يكی از آنها بالاتر از آن ديگری‌ است، در ميان شما می گذارم و آن دو چيز
ارزشمند و گرانبها كتاب خدا و عترت من هستند با دقت به آينده بيانديشيد و فكر كنيد
كه چگونه با آن دو چيز گرانبها برخورد می‌نمائيد و آن دو از هم جدا نخواهد شد تا
آن لحظه ايكه در كنار حوض هر دو بر من وارد شوند. سپس به سخنان خويش چنين ادامه
داد: خدای‌ عالم مولای‌ من است و من هم مولی‌ و صاحب اختيار هر مؤمنی‌ هستم. بعد
دست علی‌ بن ابيطالب «ع» را گرفت و فرمود: هر كسيكه من مولایش هستم و ولی امر او
می‌باشم، علی‌ » ع» هم مولی‌ و ولی‌ امر او می‌باشد، خدايا دوست بدار هر كسی‌ كه
او را دوست می‌دارد و ولايت او را بعهده بگير هر كس كه ولايت علی‌ را پذيرا شده
است و دشمن بدار هر كسی  كه با وی‌ از سر
دشمنی‌ وارد شده و او را دشمن می‌دارد.

از اين حديث بوضوح روشن می‌شود كه حديث ثقلين در موارد متعدد و
بطور مكرر در مناسبتهای‌ مختلف از زبان پيامبر اسلام «ص» شنيده شده است و شنونده
ها و ناقلان آن افراد مختلفی‌ هستند و در اكثر كلمات و عبارات اشتراك دارند و همين
معنی‌ نشان دهنده صدور اين حديث از مقام معظم رسالت است.

7ـ « و عن عبدالله بن حنطب قال: خطينا رسول الله «ص» بالجحفة‌
فقال: ألست أولی‌ بكم من انفسكم قالوا: بلی‌ يا رسول الله «ص»،‌قال فإنی ‌سائلكم
عن إثنين: القرآن و عترتی ».

از عبدالله حطب نقل شده است در جحفة در خدمت پيامبر اسلام
بوديم و پيامبر اسلام «ص» برای‌ ما خطبه ای‌ خواند و فرمود ای‌ مردم آيا من بعنوان
ولی‌ امر مسلمين بر شما ولايت ندارم؟ پاسخ دادند:‌ چرا يا رسول الله «ص»، شما
ولايت امر را بعهده داشته و صاحب اختيار و ولی‌ امر ما هستند. بعد فرمود پس از دو
چيز از شما سئوال خواهم كرد:‌ يكی‌ قرآن و دومی‌ عترت من.[7]

تواتر در حديث ثقلين

آنچه كه درباره حديث ثقلين مهم است و همه كسانی كه در اين باره
بحث كرده اند روی‌ آن تكيه نموده و تصريح به آن كرده اند،‌ تواتر و تضافر آن می‌باشد
و همين تواتر و كثرت نقل آن از طريق زياد و مختلف و با خصوصيات گوناگون بيشتر موجب
اطمينان می‌شود با اين كه اين سخن پيامبر اسلام «ص» است و امت اسلامی ‌از آن بايد
تبعيت نمايد.

برای روشن شدن بيشتر اين مطلب عبارت علامه بزرگ سيد شرف الدين
«ره»‌ به صورت ترجمه آورده می‌شود:

« روايات و احاديث صحيحه كه امت را ملزم می نمايد از ثقلين
تبعيت نموده و بذيل دامن آنها چنگ بزنند در حد تواتر است و طرقی كه اين حديث را
نقل كرده اند، بيش از بيست طريق بوده و بصور متضافر و زياد و فراوان است. و پيامبر
اسلام «ص» روی‌ آن تكيه فرموده و در موارد مختلف آن را گوشزد نموده است. گاهی‌ در
غدير خم همانطور كه قبلاً‌ ملاحظه كرديد فرموده است و گاهی‌ در روز عرفه در حجة
الوداع به اين مطلب تصريح نموده است و گاهی‌ بعد از انصراف و مراجعت از طايف و
موردی‌ كه بالای‌ منبرش در مدينه بودند به اين موضوع پرداخنه و تكيه نمودند و
يكدفعه نيز در حجره مباركه در آن حالت مرض و كسالتی‌ كه داشتند و حجره پر از جمعيت
بود اين طور فرمود: ای‌ مردم نزديك است من از ميان شما بروم و قبض روح گردم و از
هم و غم دنيا راحت شوم برا‌ی اتمام حجت با شما و پيش گير‌ی از وقوع بعضی‌ از حوادث
و خطرات برای‌ نظام و اسلام مطلبی‌ را به شما متذكر می‌گردم و آن اين كه در ميان
شما دو چيز گرانبها می‌گذارم كتاب خدای‌ عز وجل و عترت من كه همان اهل بيت «ع» می‌باشند
سپس دست علی‌ بن ابيطالب را گرفت و او را بلند كرد و فرمود اين علی‌ است كه با
قرآن است و قرآن با علی‌ است و با هم هستند و از هم مفترق و جدا نمی‌شوند تا اين
كه در كنار حوض بر من وارد شوند. و بر تواتر آن جماعتی‌ از اعلام و بزرگان عامه
اعتراف كرده اند حتی‌ ابن حجر پس از آن كه حديث ثقلين را نقل كرده است اين طور
تصريح كرده و می‌گويد:‌ شما بدانيد حديثی‌ كه در آن دعوت شده كه امت تمسك به قرآن
و اهل بيت پيامبر «ص» نمايد، از طريق زيادی‌ نقل شده و بيش از بيست نفر صحابی‌ آن
را نقل كرده است. [8]

روی‌ اين حساب در اعتبار و صحت ورود اين حديث ترديدی‌ موجود
نبوده و هر انسانی‌ كه با الف و بای‌ مسائل اسلامی‌ آشنائی‌ دارد خواهد فهميد كه
رسول اكرم «ص» بخاطر مسائل نفسانی‌ نبوده كه اين همه نگرانی خودش را ابراز نموده و
با شيوه های‌ مختلف آن را منعكس ساخته است و تنها راه حل اين نگرانی‌ را در تمسك
بحبل ثقلين می‌داند و در تمام زمانها تا روز قيامت راه حل نهائی‌ مشكلات دنيای‌
اسلامی‌ را در تمسك بثقلين می‌داند و امام امت نيز كه فرزند آن پيامبر است و مكتب
او را تجديد و احياء نموده است به آن موضوع استناد نموده و رو‍‌ی تمسك بثقلين تكيه
كرده است و فرموده است:‌ اين حديث متواتر است و حجت را بر همگان تمام كرده است و
اگر هم جاهلان عذری‌ داشته باشند كه ندارند علماء و محدثان هيچ گونه عذری‌ حتی‌
بصورت احتمال ندارند زيرا كه اين حديث شريف حجت قاطع است بر جميع بشر بويژه
مسلمانان مذاهب مختلف و بايد همه مسلمانان كه حجت بر آنان تمام است،‌ جوابگوی‌ آن
باشند.                         ادامه دارد

وصيّت نامه امام «ره» و اسم مستأثر الهی‌

قسمت سوّم

آيت الله محمدی گيلانی

·       
زبان هر قومی مانند
برج رفيعی‌ است كه از بلندای‌ آن می‌شود بر افكار و عقايد شان وقوف يافت.

·       
زبان رسا و لبريز از گنج عرفان و هنر و ادب در پايندگی‌ ملت ها
دخيل است.

·       
حمله روميان به سرزمين فلسفه و علم و هنر يونان، ملت يونان را
خرد نمود ولی‌ مليّت يونانيان در پرتو زبان سرشار از علم و معرفت، مصون ماند و
نهايتاً‌ روميان مغلوب آن شدند.

·       
زبان شيرين و شور انگيز فارسی‌، زبان معارف، و اسماء و صفات
الهی‌ در كلام و فلسفه و عرفان.

·       
معانی ای‌كه در افق اعلا است فقط می‌توان اشاره نمود.

·       
كلام صاحب شوارق قدّس سرّه در اسماء و صفات.

·       
اصطلاح اهل الله در اسماء و صفات.

·       
روشن شدن معنی‌ »اسم عين مسمّی‌ است » و…

تأثير زبان در پايندگی ملت ها

زبان هر قومی مانند برج رفيعی‌ است كه از بلندای‌ آن می‌توان،
بر افكار و آراء و عقايد و مقاصد آن قوم، ‌وقوف يافت و دربارۀ آنان داوری‌ نمود و
زبان هر ملّتی‌ محور اساسی‌ حركات ادبی و هنری‌ و فلسفی‌ و عرفانی‌ و علمی‌ آن ملت
است و به قدری‌ كه سرشار از معنويات و صفات آدميّت و در تبيين مقاصد رساتر است،
بقاء آن پاينده تر و دوام آن ملت بيشتر و در مقابل حوادث،‌ مقاوم ترند.

هنگامی‌ كه به تاريخ ملت های بزرگ نظر می‌افكنيم ملت فينيقی و
قبطی‍ و آشوری و كلدانی‌ و آرامی‌ و يونانی‌ و ايرانی و همانند آنها را مشاهده می‌كنيم
می‌بينيم كه تند باد حوادث بسياری‌ از آنان را ريشه كن ساخته و اثری‌ از وجود آنان
در صحنه زمين پديدار نيست فقط تاريخی‌ از آنها به يادگار مانده است ولی‌ اقوام و
مللی‌ را در امتداد زمان مشاهده می‌كنيم كه با همه حوادث استيصال كننده، پايدار
مانده اند.

روميان با قدرت نظامی‌ و تدراكات جنگی‌ و صلابت و مهارت
فرماندهان و سربازان وحشی‌ بر سر مردم يونان، بر سرزمين فلسفه و علم و ادب و هنر
لشكر كشيدند و امپراطوری عظيمی‌ تشكيل دادند امپراطوری‌ كه همچون آسيائی‌ ملت
يونان را خرد كرده و سائيد، ولی‌ زبان سرشار از منطق و حكمت و هنر و ادب و اخلاق
آن ملت بزرگ بوده كه نهايتاً بر نيروی‌ نظامی‌ روميان، پيروز گرديد و روميان به
مليّت يونانيان روی آوردند و مغلوب زبان فلسفه و هنر و ادب و فرهنگ يونان شدند،
چنانكه مغول و سپس تيمور، در حمله به ايران كه ضرب المثل قساوت و خرابی‌ جاودانه
تاريخ شدند بالأخره مغلوب زبان شيرين و شور آفرين فارسی‌ گرديدند و حتی‌ گروهی‌ از
اين فاتحان كه به هندوستان هجرت كردند دارالهجرۀ خويش را با ادبيات فارسی‌ لبريز
از ذخاير عرفان و صلح و صفا آراستند و سبكی‌ خاصّ از شعر فارسی‌ بنام سبك هندی‌ در
رديف سبك عراقی و خراسانی‌ پديد آوردند زيرا اين زبان بليغ همانند موجود زنده ای‌،
در عين نموّ و بالندگی‌، و توانائی قبول ترجمانی‌ افكار جديد، خاصيّت انطباق به
محيط را دارد و به يقين هر زبان زندۀ دنيا دارای‌ اين خواص است و زبان هائی‌ كه در
جهان به كام مرگ فرو رفتند فاقد اين ويژگيها بودند.

باری‌، زبان هر قوم و ملتی،‌بابی‌ است كه به سوی‌ فرهنگ و
عقائد و افكارشان گشوده كرديده و بقدر غناء آن از گنج عرفان و معنويات،‌و آراستگيش
به زينت فصاحت و بلاغت و ترجمانی‌ افكار نو و علوم جديد،‌ در بقاء ملت و قوم مربوط
به خويش دخيل است.

بديهی‌ است كه خواص و صاحب فنون در هر ملتی‌، دارای‌ زبان و
اصطلاحات ويژه ای‌ هستند كه بدون شناخت آن نمی‌شود بر مقاصد شان واقف شد و در اين
باب،‌ فنّ معارف و الهيّات دارای‌ امتياز و ويژگی چشمگيری هستند كه بر آشنايان اين
فنون واضح است و حتی‌ در بين همين خواصّ كه متصدی‌ بحث از عقائد و معارف الهی‌
هستند، اصطلاحاتشان مختلف و متفاوت است و نهايتاً‌ به رموز و اشارات می‌ انجامد و
در اين مقاله به اصطلاح آنان در بحث اسماء و صفات، به نحو اختصار اشاره می‌نمائيم
و راز رمز گوئی و اشارۀ اهل كمال را نيز بعضاً‌ بيان می‌كنم و مناسب می‌بينم كه
قبلاً عبارتی‌ از متكلم و حكيم بلند پايه مرحوم ملاّ عبد الرّزاق لاهيجی قدّس سرّه
را در اين جا نقل كنم:

فرق ميان اسماء الله و ساير اعلام:

« بدانكه در موجودات خارجی‌ هر چه جوهر و قائم به نفس خود است
آن را ذات گويند و هر چه عرض و قائم به غير است آن را صفت خوانند و هر لفظی‌ كه
دلالت كند بر ذات بی‌ اعتبار صفتی‌ از صفات آن را اسم گويند چون رجل و زيد و هر
لفظی كه دلالت كند به ذات به اعتبار اتّصافش به صفتی‌ از صفات آن را صفت گويند چون
قائم و ضارب و احمر و ابيض، پس ذات و صفت مقابل هم اند در معانی‌ و مفهومات،‌ و
اسم و صفت مقابل هم اند در الفاظ و عبارات، و دربارۀ واجب تعالی لفظی‌ كه دلالت بر
صفت تنها كند بی ملاحظه ذات،‌ صفت گويند چون علم و قدرت و ارادت و مانند آن و اين
الفاظ را در غير واجب تعالی‌ صفت نگويند،‌ بلكه معانی‌ آنها را صفت مقابل ذات
گويند و لفظی كه دلالت كند بر ذات به اعتبار صفت اعنی لفظی‌ را كه به اصطلاح سابق
دربارۀ ديگران صفت مقابل اسم می‌گفتند دربارۀ واجب تعالی آن را اسم خوانند چون
عالم و قادر و مريد و امثال آن، پس الفاظ علم و قدرت و ارادت و مشيّت و حيات و
مانند آنها صفات الله باشند و الفاظ عالم و قادر و مريد و شائی‌ و حی‌ّ و امثال
آنها اسماء الله، پس آنچه اسماء است در واجب،‌صفات باشد در غير واجب لكن فرقی ‌هست
ميان اسم واجب، ‌و صفت در غير واجب و آن فرق است كه ذات در مفهوم صفت در غير واجب
به طريق ابهام و اجمال معتبر است نه برسبيل تعيين و تفصيل مثلاً‌ مفهوم قائم ذات
ما است كه مأخوذ باشد به آن صفت قيام و قرينه خارجی‌ مفهوم شود كه آن ذات مثلاً
ذات زيد است،و در مفهوم اسم در واجب ذات معين معتبر است،‌ مثلاً‌ معتبر در مفهوم
عالم كه از اسماء الله باشد ذات معين است كه آن ذات واجب الوجود باشد مأخوذ با صفت
علم و همچنين قادر و حی‌ّ و امثال آن، و دور نيست كه وجود آن فرق باعث مغايرت در
تسميه شده باشد و در ميان اسماء الله اسمی‌ است كه بجای علمست در غير واجب و آن
لفظ الله است كه موضوع است برای‌ ذات واجب الوجود مستجمع جميع صفات كمال،‌ و ما
گفتيم اين اسم بجای‌ علمست و نگفتيم كه علمست،‌ به سبب آنكه معتبر در مفهوم علم
ذات معين است بی اعتبار معنی‌ صفتی‌ از صفات و در اسم الله معتبر ذات معيّن است با
اعتبار جميع صفات.

پس فرق ميان اسماء الله و ساير اعلام، اعتبار صفت است و عدم
اعتبار صفت و فرق ميان اسم الله و ساير اسماء الله، اعتبار جميع صفات است و اعتبار
بعضی‌ از صفات پس في الحقيقه ساير اسماء الله نيست مگر تفصيل اسم الله پس اسم الله
اعظم اسماء الله باشد » ( گوهر مراد باب دوّم از مقاله دوّم ).

اين اسماء و نظائر اينها كه در واجب تعالی‌ استعال می‌شوند
اسماء ملفوظه اند كه اهل كلام و جدال و فلسفه عمومی‌ از اسماء الهی‌،‌ همين ها را
قصد می‌كنند و اقشار مردم نيز چنين می‌فهمند، ولی‌ اهل معرفت و اصحاب قلوب، طورشان
وراء اين طور است.

اهل الله می‌گويند: علم مثلاً كه از صفات حضرت واجب الوجود است،‌
عبارت است از حقيقت الوجود در تعيّن علم، ‌و عالم كه از اسماء حضرت واجب الوجود
است،‌ عبارت است از ذات واجب تعالی‌ ملحوظاً با تعيّن علم، پس حقيقت صفت و اسم
باری‌ تعالی‌ در اصطلاح اين طايفه،‌ همان حقيقت وجود و ذات مقدّس واجب تعالی‌ است
و اما لفظ علم و عالم اسم اسم است، و بر اين مقياس است صفات و اسماء ديگر خدای‌
تعالی‌ كه « كل يوم هو فی‌ شأن » و به حسب شئون و تجليّاتش دارای‌ اسماء و صفات
سلبيه و ايجابی‌ است و با اين بيان معنی‌ « اسم عين مسمّی‌ است » روشن می‌شود.

و گاهی‌ بعضی‌ از معانی‌ و برخی‌ از معارف آنچنان در افق اعلا
است كه با معارف و معانی‌ متعارف و معهود در افكار عموم قابل تطبيق نيست و دارای‌
رنگ و قوام نوين و حديث است،‌و طبعاً مورد انكار و رميدگی مردم متعارف می‌گردد،‌و
به همين معنی‌ اشارت دارد روايات كثيره ای‌ كه از ائمه معصومين عليهم السلام به
اين مضمون آمده: «حديثنا صعب مستصعب لا يحمله ملك مقرب ولا نبی‌ّ مرسل ».

صدوق الطائفه رضوان الله عليه در كتاب عيون اخبار الرضا عليه
السلام در خبری‌ طولانی‌ از يزيد بن سليط نقل می‌كند كه گفت از موسی‌ بن جعفر
عليهما السلام « راجع به معنی‌ عمامه و سيف و كتاب و عصا و خاتم كه نزد ائمه عليهم
السلام می‌باشند » شنيد كه آن بزرگوار فرمودند:

« امّا العمامه فسلطان الله تعالی‌ عزّ وجلّ و امّا السّيف
فعزّة الله عزّ وجلّ و امّا الكتاب فنورالله عزّ وجلّ و امّا العصا فقوة الله عزّ
وجلّ و امّا الخاتم فجامع هذه الامور… ثمّ قال: يا يزيد انّها وديعه عندك فلا
تخبر بها الّا عاقلاً او عبداً امتحن الله قلبه للايمان ». ‌                           ( ج 1 ـ ص 25)

يعنی ‌عمامه و شمشير و كتاب و عصا و انگشتر، ‌غلاف و قشری‌ است
برای ‌لباب معانی ای‌ مانند سلطان الله و عزت الله و نور الله و قوّت الله تعالی‌:

سخن در پوست می‌گويم كه جان اين سخن غيب است

                                     نه در
انديشه می گنجد نه آن را گفتن امكان است 

كه برای درك اقشار چنين تعبير شده و اين اشارات و رموز را نمی
بايستی نزد ناكسان افشاء نمود.

اين بيان امام عليه السلام مفتاحی‌ است برای‌ گشودن رموز و
تأويل اين سنخ آثار و احاديث وارده از انبياء و اوصياء صلوات الله عليهم و علم
تأويل احاديث از نعمتهای‌ بزرگ خداوند متعال است كه به برگزيدگان خويش افاضه می
فرمايد و آنها به عنايت خداوندی‌ از اقشار و پوسته های‌ احاديث می‌گذرند و به لباب
آنها نائل می‌شوند، ‌قال الله تعالی: « و كذلك يجتبيك ربّك و يعلّمك من تأويل
الاحاديث » يوسف عليه السلام برگزيدۀ پروردگار منّان كه او را تأويل احاديث آموخت،‌
توانست قشور صورت نوميّه سلطان مصر را كنده و جان و روح رؤيای‌ وی‌ را تفسير و
تعبير كند.

اهل معرفت و اصحاب قلوب همانطور كه خداوند متعال وجهی‌ از آيات
خويش را در آفاق ارائه می‌دهد، ‌وجه ديگری‌ از آيات خويش را در انفس آنان، به آنان
ارائه می‌ دهد قال تعالی‌: « سنريهم آياتنا في الآفاق و في انفسهم » اينان به بطون
قرآن و اسرار آفرينش از راه دل و تعليم الهی‌ واقف می‌شوند،‌و چون يافته آنها
معنائی است، حديث و نوين، و با يافته قشريّون تطبيق نمی‌كند، يا در صدورشان برا‌ی
هميشه دفن شده و به خاك برده اند، يا با رمز و اشاره بيان كرده اند كه بدينوسيله
از تفتين و ايذاء و تكفير قشريّون در امان باشند، زيرا اسرار را با رمز و اشاره
القاء كردن غالباً بدست قشری‌ بهانه نمی‌دهد و باب تهمت را مسدود می‌كند، چنان كه
حضرت صديقه مريم عليها السلام بخاطر نجات خويش از اهل افك و افتراء به گاهواره
اشاره فرمودند: فاشارت اليه…».

مردم متعارف،‌ چون ديده اند كه عالم شدن از راه درس خواندن و
تلقی‌ از افواه رجال و متون كتابها است،‌ اين روش را روش منحصر در تعلّم پنداشته
اند، ‌و اين پندار حجابی‌ است ضخيم كه مايه ضلال آنان گرديده و از اعتقاد به علم
لدّنی‌، علمی‌ كه خدای‌ تعالی‌ معلّم آن است، محروم شده اند و بركات آيه:‌» علّمنا
من لدنّا علماً »‌

را خاتمه يافته تلقّی‌ كرده اند.                                    ادامه دارد

اصول اعتقادی‌اسلام 

معاد

آثار اعمال

آيت الله حسين نوری

رشته بحث ما اخيراً در رابطه با مباحث
« معاد » به اين اصل كلی كه اعمال انسانها دارای آثار و عكس العمل هائی هم در صحنه
دنيا و هم در صحنه آخرت می باشد منتهی گرديد و در اين زمينه نمونه ها و شواهدی از
قرآن مجيد و احاديث اهل بيت عليهم السلام را متذكر شديم و به طور خلاصه اصل ارتباط
سرنوشت انسانها ـ چه از لحاظ سعادت و حسن عاقبت و چه از جهت شقاوت و گرفتاريها ـ
با اعمال آنها سنّتی است از سنن الهی و قانونی است از قوانين مهمّ آفرينش و اين
سنّت خداوندی هرگز تغيير پذيز نيست.

در 3 جا از قرآن مجيد پس از اين كه
اصل ياد شده مورد تذكر قرار گرفته با اين عبارت نيز مورد تأكيد واقع شده است.

« 
»

و آن 3 مورد به اين شرح است:

1ـ شكست منافقين

در سورۀ احزاب پس از اين كه اعمال
ننگين منافقين كوردل كه همواره عليه اسلام و مسلمانان توطئه می چيدند و بر ضد
اسلام و مسلمين تبليغات براه می انداختند و هيچ گونه ارشاد و وعظ در گوش آنها فرو
نمی رفت و هيچ نصيحت و سخن حقی در دل آن كور دلان اثر نمی كرد را شرح می دهد اين
اصل را مورد نتيجه گيری قرار می دهد كه نفاق و چند چهره بودن موجب رسوائی و شكست
آنها در صحنه اجتماع گرديد و تغييری كه بكار برده است اين است:

« ملعونين اينما ثقفوا اخذوا و قتلوا
تقتيلا  »[1]
ـ يعنی:

آنها رانده شدۀ درگاه خدا و مورد نفرت
می باشند و در هر جا كه يافته شدند دستگير و در سر پنجه قدرت اسلام گرفتار و كشته
و نابود شدند و از آن پس اين اصل را با اين عبارت مورد بيان و تأكيد قرار می دهد:

« 
سنة الله في الّذين خلوا من قبل و لن تجد لسنة الله تبديلا »[2]
ـ

اين سنّت خدا است كه در همه ادوار
گذشته بر قرار بوده كه منافقان و فتنه انگيزان بدست پيغمبران خدا و طرفداران مكتب
انسانساز آنها نابود می شدند و سنّت خداوند هرگز تغيير پذير نيست.

2 ـ دروغگوئی های مستكبرين و بهم
خوردن نقشه های آنها

« واقسموا بالله جهد ايمانهم لئن
جائهم نذير ليكونن اهدی من احدی الامم فلمّا جائهم نذير مازادهم الّا نفورا
استكبارا في الارض و مكر السّبي و لايحيق المكر السّيّیء الّا باهله فهل ينظرون
الّا سنّة الله تبديلا و لن تجد لسنّة الله تحويلا »[3]  ـ يعنی

مشركين عرب محكم ترين سوگند را بنام
خدا می خوردند كه اگر پيغمبری از جانب خدا مبعوث شود آنها از هر يك از امم يهود و
نصاری زودتر و بهتر براه هدايت گام خواهند نهاد و هدايت خواهند يافت و حال آنكه
دروغ می گفتند زيرا چون پيغمبر اسلام (ص) در ميان آنها مبعوث گرديد چيزی جز مخالفت
از خود نشان ندادند و بر نفرت و دوری خود ار راه حق افزودند و اين موضوع از اين
جهت بود كه آنها در روی زمين راه استكبار و « خود بزرگ بينی » پيش گرفتند و مكر و
نقشه های‌ شيطانی بكار بردند و نتيجه مكر زشت و فكر بد كاری جز هلاكت صاحبش چيز
ديگری ببار نمی آورد آيا اين قبيل افراد جز آنكه به طريقه ملّت های پيشين كه دارای
اين گونه اعمال بوده اند هلاك شوند انتظار ديگری دارند؟

و طريقه خداوند دربارۀ هلاك بد
انديشان هرگز مبدّل نخواهد شد و سنّت الهی هرگز تغيير نمی پذيرد.

3 ـ غلبه حق بر باطل

در مورد اين كه اگر كفّار با مسلمانان
متحد و مجهّز و آگاه كه پرچم دعوت مردم به سوی حق را بر دوش می كشيد رو به رو شوند
و با اين رسالت اسلامی مخالفت كنند شكست می خورند و مسلمانان بر آنها غالب می
گردند می فرمايد:

« و لو قاتلكم الّذين كفروا لولّوا
الادبار ثمّ لا يجدون وليّا و لانصيرا سنّة اللّه الّتی قد خلت من قبل و لن تجد
لسنّة الله تبديلا  »[4]  ـ  اگر
كافران با شما مسلمانان به جنگ برخيزند حتماً پشت به شما كرده فرار خواهند كرد و
هيچ ناصر و ياوری برای‌ خود نخواهند يافت و اين سنّت الهی‌ و نظام ربّانی است كه
حق بر باطل غالب می شود و هرگز در سنّت الهی تغييری‌ نخواهی‌ يافت.

بنابراين بر ما لازم است اين اصل كه
اعمال انسان هر چه و در هر بعد از ابعاد زندگی فرهنگی‌ اجتماعی‌، سياسی‌ اخلاقی‌ و
اقتصادی‌ باشد در همان بعد سر نوشت ساز است بلكه گاهی‌ در يك بعد، در بعد و جهت
ديگر اثر می گذارد را همواره نصب العين خود قرار بدهيم و بدانيم كه اعمال خوب آثار
خوب و اعمال بد آثار بد و نامطلوب دير يا زود در اين جهان و آن جهان ببار می‌ آورد.

رازها را می كند حق آشكار               چون ببايد رست تخم بدمكار

بايد دانست شاعرانی‌ كه از قرآن و
احاديث الهام می‌گرفتند و هميشه سعی می كردند كه محتوای‌ قرآن و حديث را در قالب
اشعار خود بريزند و همين موضوع نيز موجب می شد كه اشعار آنها حكمت آميز و پر محتوا
و آموزنده و سازنده باشد و در اعماق دلها اثر بگذارد بر اين موضوع كه نتائج اعمال
انسان به وی‌ بر می گردد تأكيد می كنند مولوی اين جهان را به كوهی و اعمال انسان
را به آهنگی‌ كه انسان در برابر كوه ايجاد می كند و به كوه بر می‌خورد و بر می
گردد تشبيه می كند و می‌گويد.

اين جهان كوهست و فعل ماندا           سوی ما آيد نداها را صدا  [5]

نظامی ‌نيز اعمال انسان را به آهنگی
كه به گنبدی‌ بر می‌خورد و بر می‌گردد تشبيه می‌كند و تشبيه به بر می‌خورد به كوه
را نيز ياد آور می شود:

هر نيك و بدی‌ كه در نوائيست            در گنبد عالمش صدائيست

با كوه كسی كه زار گويد                   كوه آنچه شنيد باز گويد

سعدی اين جهان را به مزرعه و اعمال
انسان را به دانه و درخت تشبيه می‌كند:

اگر بد كنی چشم نيكی‌ مدار             كه هرگز نيارد گز انگور بار

مپندارم ای ‌در خزان كشته جو           كه گندم ستانی ‌به وقت درو

درخت زقوم اربجان پروری                مپندار هرگز كز و بر خوری

رطب ناورد چوب خرزهره بار             چه تخم افكنی ‌در همان چشم دار

فردوسی‌:

مكن بد كه بينی بفرجام بد             ز بد گردد اندر جهان نام بد

اگر بد كنی جز بدی‌ ندروی‌             شبی‌ در جهان شادمان نغنوی‌

ناصر خسرو:

تو خود چون كنی‌ اختر خويش را بد           مدارا زفلك چشم نيك اختری را

درخت تو گر بار دانش بگيرد                   بزير آوری‌ چرخ نيلوفری‌ را

نظامی‌ نيز:

بدان را بد آيد ز چرخ كبود               به نيكان همه نيكی‌ آيد فرود

مكن جز به نيكی‌ گرايندگی‌           كه در نيكنامی‌ است پايبندگی‌ 

حافظ:

خرمن سبز فلك ديدم و داس مه نو           يادم از كشته خويش آمد و ايام درو

در اين مورد برای‌ نمونه ذكر يك حديث
كه در كتب فقهی‌ مورد استفاده در مسائل مهم فقهی است و روشنگر اين مطلب است كه يك
انحراف در از بين بردن خير و بركت آسمان و زمين چقدر مؤثر است و به صحيحه ابی‌
ولاد مشهور است را ياد آور می‌شويم:

در دورانی‌ كه دستگاه سلطنتی‌ بنی‌
عباس افرادی را به عنوان عالم اسلامی و فقيه دينی‌ پر و بال داده و در برابر ائمه
اطهار عليهم السلام آنها را بزرگ كرده و به آنان قدرت بخشيده بود و از اين راه
مانع مراجعه مردم به اهل بيت (ع) كه منبع زلال احكام اسلامی‌ بودند می‌ شدند، مردی‌
بنام حفص كه كنيه اش ابو ولاد بود استری‌ را برای‌ رفتن به نقطه ای‌ كه به كوفه
نزديك بود و شايد يك روز بيشتر رفت و آمد به آنجا طول نمی كشيد و « قصر ابن هبيره
» ناميده می‌شد به منظور گرفتن طلب خود از شخصی‌ كه شنيده بود به آنجا رفته است
كرايه كرد و برای‌ اين مقصود از شهر كوفه خارج شد ولی همين كه به خارج شهر رسيد
اطلاع حاصل كرد كه آن بدهكار به نقطه ديگری‌ رفته است و لذا تا آن نقطه راه پيمود
امّا همين كه به آنجا رسيد اطلاع حاصل نمود كه او به بغداد عزيمت كرده است و
بالأخره به بغداد رفت و بدهكار خود را در آنجا ملاقات و طلب خويش را از او وصول
كرد و به كوفه برگشت و پس از بازگشت كه جريان رفت و برگشتش پانزده روز طول كشيده
بود به پيش صاحب استر رفت و جريان پيش آمد كار خود را با او در ميان گذاشت و برای ‌اين
كه رضايت او كه « استر » او را به عنوان رفتن به نقطه نزديك كوفه كه می‌شد در يك
روز رفت و برگشت كرايه كرده بود ولی‌مسافرت او پانزده روز طول كشيده بود را جلب
كند 15 درهم به او داد امّا او به اين مقدار از پول راضی نشد و گفت اجرت استفاده
از استر من در مدت 15 روز پيش از اين مبلغ است كه تو به من می‌دهی‌ ابو ولاد می‌گويد
بالأخره پس از مشاجره و گفت گوی بسياری‌ كه در ميان ما به عمل آمد قرار بر اين شد
كه دعوا را در نزد ابو حنيفه كه يكی‌ از فقهای معروف آن زمان بود مطرح كنيم و با
رأی‌ و قضاوت او دعوا را خاتمه بدهيم لذا با هم به پيش ابو حنيفه رفتيم و نخست من
جريان را برای‌ ابو حنيفه توضيح دادم و او نيز حرف خود را زد، ابو حنيفه رو به من
كرد و گفت استر را چه كردی‌؟ گفتم آن را صحيص و سالم و صاحبش برگرداندم او گفت بلی‌باز
گردانده است ولی پس از 15 روز ابو حنيفه به او گفت تو اكنون از او چه می خواهی؟ او
در پاسخ گفت من كرايه استر خود را می ‌خواهم زيرا او 15 روز استر مرا در اختيار
خود داشت.

ابو حنيفه گفت من حقی‌ از برای‌ تو بر
او نمی‌بينم چه اين كه او آن را تا « قصر ابن هبيره » كرايه كرده و قرار بوده تا
آنجا برود ولی‌ او بر خلاف اين قرار داد عمل كرده آن را از نيل ( نام نقطه ای‌ ما
بين كوفه و بغداد بوده است ) به بغداد برده و در نتيجه « ضمان استر تو » بر عهدۀ
او آمده است.

البته اين حرف ابو حنيفه بر اساس
نظريّه خاصّی‌ است كه او در برابر اهل بيت پيغمبر (ص) داشت و بر آن پايه قضاوت كرد
در اينجا برای‌ توضيح مطلب بايد به اين موضوع توجه كنيم كه بنابر اعتقاد ما، عترت
بزرگوار پيغمبر اسلام (ص) بر اساس حديث ثقلين كه از آن حضرت به طور متواتر از طريق
اهل تشيع و تسنن نقل گرديده است هم طراز قرآن مجيد می باشند قرآن و آن بزرگواران
با هم وسيله هدايت مردم هستند و بر كنار و دور ماندن از هر يك از آنها نوعی‌
گمراهی‌ است و لذا ما برای‌ بدست آوردن احكام الهی‌ همانطور كه به قرآن مراجعه می‌كنيم
و آن را برای‌ خود حجّت و دليل می دانيم به آثار حضرت پيغمبر (ص) و اهل بيت كرام
او نيز مراجعه می‌كنيم و آن را نيز برای‌ خود حجّت می‌دانيم و بر اساس مكتب اهل
بيت كسی كه مالی را غصب می‌كند و بدون اجازۀ صاحبش در آن تصرف می‌كند علاوه بر اين
كه مرتكب گناه شده است و وظيفه دارد هر چه زودتر آن را به صاحبش برگرداند، در
مدّتی‌ كه در دست غاصب است نيز ضامن همه منافع آن مال نيز می باشد چه اين كه آن
مال را مصرف كند و از فوائد آن بهره مند شود مثلاً خانه ای‌ را كه غصب كرده است در
آن سكنی‌ گزيند يا اين كه آن را مورد استفاده قرار ندهد و در آن خانه اصلاً ساكن
نشود، مركبی‌ را كه بدون اجازه صاحبش در اختيار گرفته است چه اين كه سوار بشود يا
نشود و بالأخره در تمام مدّتی‌ كه آن را به صاحبش تحويل نداده است ضامن همه منافع
آن نيز می باشد و اجرت آن را به طور كامل بايد به مالك آن مال بپردازد.

اين مطلب نيز روشن است كه اگر آن مال
مغصوب در دست غاصب از بين برود بايد قيمت آن را در چيزهائی‌ كه ارزش آنها را با
پول معين می‌كنند مثل خانه و لباس و حيوانات يا مثل آن را در چيزهائی‌ كه نوعاً می‌توان
مثل و مانند آن را پرداخت كرد مانند حبوبات به مالك آن برگرداند.

بنابراين مكتب، يعنی‌: مكتب اهل بيت
بزرگوار پيغمبر اسلام (ص) كه تنها منبع احكام اسلامی‌ است لازم بود كسی‌ كه استر
را 15 روز بدون اذن صاحبش در اختيار گرفته بود كرايه آن 15 روز را به صاحب آن
بپردازد ولی‌ ابو حنيفه در برابر اهل بيت (ع) موضع گيری‌ و مبنای‌ فقهی‌ خاصی‌
داشت و معتقد بود كسی كه مالی‌ را غصب می‌كند فقط دربارۀ آن ضمان دارد و لازم است
كه آن را عيناً‌ و اگر آن از بين برود قيمت يا مثل آن را ( در قيمی‌ قيمت و در
مثلی مثل ) به صاحبش بازگرداند امّا در برابر استفاده هائی ‌كه از آن مال برده و
يا نگهداشته و استفاده ای كه می توانست از آن مال ببرد و نبرده است هر قدر مدّت
طولانی هم آن را نگهداشته باشد اصلاً ضمانی‌ ندارد و چيزی لازم نيست بدهد.

در اينجا تصديق می‌كند كه نظريّه ای‌
كه بر اساس مكتب اهل بيت باشد با عدالت منطبق و منطق دوّم چه اندازه ظالمانه است و
بالأخره ابو حنيفه بر اساس منطق خود به صاحب استر گفت او چون استر تو را صحيح و
سالم به تو برگردانده است ديگر من حقی از برای‌ تو بر او نمی‌بينم و تو چيزی‌از او
نبايد بگيری.

ابو ولاد می گويد: من و صاحب استر از
نزد ابو حنيفه خارج شديم ولی‌ صاحب استر از اين قضاوت سخت متأثر شده و با چشم
گريان انالله و انااليه راجعون می‌گفت و چاره ای ‌و دادرسی‌ برای‌ خود نمی‌ديد.

تا اين كه من همان سال برای انجام
مراسم حجّ به حجاز رفته مسأله را در محضر مبارك امام صادق (ع) مطرح كردم و قضاوت
ابو حنيفه را بيان نمودم حضرت صادق (ع) متأثر شدند و فرمودند:

در نتيجه اين قبيل قضاوت ها است كه
آسمان باران خود را از مردم منع می‌كند و زمين بركت خود را قطع می نمايد من عرض
كردم اكنون وظيفه من چيست؟

حضرتش فرمودند نظر من اين است كه
كرايه آن استر را در مدتی كه از كوفه به « نيل » و از نيل به بغداد رفتی و از آن
پس از بغداد به كوفه برگشتی‌ ( كه 15 روز طول كشيده بود ) بايد به صاحب آن بپردازی
من گفتم:‌ چند درهم به او دادم و او راضی‌ شد حضرتش فرمودند:‌او چون در چنگال
قضاوت ابو حنيفه كه ظالمانه قضاوت كرده بود واقع شده بود به آن چند درهم راضی‌د تو
اكنون حتماً‌ به او مراجعه كن و حكمی‌ را كه من گفتم برای‌ او بيان كن اگر او بعد
از شنيدن حكمی‌ كه من بيان كردم حلال كرد آن وقت چيزی‌ بر تو نيست.

ابو ولاد گفت من پس از مراجعت از سفر
حج به سراغ صاحب استر رفتم و نظر حضرت صادق (ع)‌ را برای‌ او توضيح دادم و گفتم هم
اكنون در برابر آن 15 روز كه استر تو را بدون اذن تو در اختيار داشتم هر قدر كه می‌خواهی‌
به تو می‌دهم او گفت اين فتوای‌ عادلانه حضرت صادق (ع) كه باعث به وجود آمدن محبت
عميق در دل من نسبت به آن حضرت گرديد مرا كافی است و من تو را حلال كردم و چيزی از
تو نمی‌خواهم.[6]                                                            

بر اساس اين حديث ـ چنانكه ملاحظه
فرموديد ـ يك عمل انحرافی كه قضاوت ظالمانه دربارۀ موضوعی كه چند درهم ارزش دارد
باشد وقتی‌ كه باعث قطع باران رحمت از آسمان و سلب بركت از زمين می‌شود ساير
انحرافها و گناه ها نيز ـ‌ همانطور كه در مقاله های‌ قبل گفته شد ـ چه آثار زيان
باری ببار خواهد آورد روشن است.

بنابر اين با توفيق خداوند متعال بايد
سعی‌ كنيم اعمال خود را از انحراف حفظ كنيم و با انجام كارهای‌ نيك كفّه حسنات خود
را سنگين نمائيم كه سعادت دنيا و آخرت ما در گرو اعمال نيك ما است كه به قول سعد‌ی:

سعديا گر چه سخندان و مصالح گوئی           بعمل كار بر آيد بسخندانی‌ نيست

و در جائی‌ ديگر می‌گويد:

نابرده رنج گنج ميسّر نمی‌ شود                 مزد آن گرفت جان برادر كه كار
كرد

نظامی‌ می‌ گويد:

حاصل دنيا چو يكی‌ ساعت است طاعت كن
كز همه به طاعت است

عذر مياور نه حبّل خواستند          اين سخن است از تو عمل خواستند

گر بسخن كار ميسّر شدی‌           كار نظامی بفلك بر شدی‌

تسبيح
موجودات

هدايت در قرآن

تفسير سوره رعد

قسمت و بيست و پنجم

آية الله جوادی آملی‌

« و يسبّح الرعد بحمده و الملائكة من خيفته و يرسل الصّواعق
فيصيب بها من يشاء و هم يجادلون في الله و هو شديد المحال ».    (سوره رعد ـ آيه 13 )

نظام جوّی در قرآن

بحث در قسمت سوم بيان توحيد ربوبی خدای سبحان بود. پس از اين
كه اين آيات قرآنی‌ به موضوع علم خدا به انسان و اين كه جميع شئون انسانی‌ تحت
حيطه علمی و قدرت خدای تعالی‌ است، پرداخت، بحث از نظام جوّی به ميان آورد كه نظام
جوّی هم علماً و عملاً در اختيار خداوند است. در آيه ای‌ كه قبلاً مطرح شد و توضيح
آن نا تمام ماند می فرمايد: « هو الذی‌ يريكم البرق خوفاً و طمعاً و ينشی‍ ء
السّحاب الثقال »ـ او خدائی‌ است كه برق را به شما نشان می دهد. و هنگامی كه برق
می‌جهد،‌در اثر ارائه آيات الهی و قدرت نمائی حق،‌برخی می ترسند مانند مسافرين يا
كسانی كه كوره هائی‌ دارند و منتظرند كه هوای‌ گرم و تابش آفتاب،‌ خشتهای‌ آنها را
خشك كند و از آمدن باران وحشت دارند و برخی ‌هم در اثر ديدن برق خوشحال و اميدوار
می‌شدند مانند كشاورزان كه چشم به آسمان دوخته و منتظر رحمت الهی ‌اند. پس آمدن
باران در عين حال كه برای برخی طمع می‌آورد، عدّه ای ‌را می ترساند،‌ چه ترس بر
جان خود و چه بر اموال خود،‌ و همانا خداوند ابرهای سنگين را می‌آفريند كه حامل
باران اند.

در جريان رعد و برق و ابر و باد و باران، قرآن كريم در مواضع
گوناگونی‌ بحث فرموده و از بدو پيدايش ابر و باران و تگرگ سخن به ميان آورده است،‌
زيرا قرآن كريم روی نظام عليّت و معلوليت،‌ مسائل را مطرح می‌كند. گاهی‌ حوادث را
به علل قريبه آنها نسبت می‌ دهد و گاهی ‌حوادث را به مبدأ علل كه خدای ‌متعال است،
نسبت می‌دهد. گاهی می‌فرمايد اين ابر است كه به وسيله آن، باران می بارد و گاهی‌
می فرمايد كه خدا به شما باران می‌دهد. گاهی‌ می‌فرمايد: اين بادها هستند كه ابرها
را بار دار كرده، جا بجا و متراكم می‌كنند و آنگاه توزيع نموده و باران می بارد. و
گاهی‌ می‌فرمايد: خدا است كه ابرها را به صورت های گوناگون در می آورد.

پس مسئله بارش باران را گاهی مستقيماً به خدا نسبت می‌دهد و
گاهی به علل قريبه آن. و به عبارت ديگر متكوّن شدن ابرها را گاهی به خدا نسبت می‌دهد
و گاهی‌ مع الواسطه يعنی ‌به علت قريبه اش منسوب می‌نمايد.

نقش باد در بارندگی

در سوره اعراف می فرمايد: «و هو الذی‌ يرسل الرياح بشراً بين
يدي رحمته »[1]ـ او
خدائی ‌است كه بادها را به عنوان بشير، قبل از باران رحمتش ارسال می كند. رحمت در
اين آيه بر باران تطبيق می‌شود يكی‌ از مصاديق رحمت، باران است نه اين كه رحمت در
باران استعمال شده باشد. پس رحمت در همان معنای ‌خود استعمال شد، منتهی ‌مصداق
رحمت در اين گونه موارد باران است.

می فرمايد: قبل از  اين
كه باران بيايد، پيشاپيش باران، خداوند بادها را ارسال می كند كه اين باد ها،
ابرها را متكوّن سازند و به حدّ بار داری برسانند و به آنجائی كه مأمور باريدن اند،
برسانند تا آنها بارشان را بر زمين فرو ريزند. اين بادها هم در پيدايش ابر و هم در
بارور شدن آن و هم در توزيع و نزديك بارور شدن آن و هم در اين كه ابرها، بارها را
بر زمين بنهند، ‌نقش دارند. و اكثر اين موارد در قرآن ذكر شده است.

و رحمت هم همان گونه كه بيان شد در اين جا تطبيق بر باران می
شود. احياناً در عرف متدينين می گويند: امروز رحمت آمد ! يعنی امروز روز بارندگی
بود. در مواردی ديگر غير از آيه ای كه نقل شد نيز،‌قرآن كريم عبارت رحمت را برای‌
باران به كار برده است مثلاً در آيه ای می‌فرمايد: « ينشر رحمته »[2]ـ
رحمتش را ـ كه عبارت از باران است ـ‌ منتشر می‌سازد و به مزارع و مراتع می رساند.

رعد و برق، از آيات الهی‌ است

در سوره روم، باز خداوند رعد و برق و باران را به عنوان يكی از
آيات الهی مطرح می فرمايد و جريان برق و بارش باران را به خود نسبت می‌دهد،می
فرمايد: « و من آياته يريكم البرق خوفاً و طمعاً و ينزّل من السّماء ما ءً فيحيی
به الأرض بعد موتها انّ في ذالك لآيات لقوم يعقلون »[3]
ـ يكی‌از آيات خدای‌ سبحان اين است كه برق را به شما نشان می‌دهد كه عدّه ای‌ می‌هراسند
و عدّه ای‌ طمع دارند و از آسمان آب را نازل می‌كند كه با نزول باران، زمين مرده
را زنده می‌سازد، و اين ها آياتی است برای ‌خردمندان و عاقلان.

و در همين سوره روم می‌فرمايد: «و من آياته ان يرسل الرياح
مبشّرات وليذيقكم من رحمته ولتجری ‌الفلك بأمره ولتبتغوا من فضله ولعلكم تشكرون » [4]
در اين آيه نيز ارسال بادها را به خودش نسبت می‌دهد كه اين ها مژده می آورند كه
باران نزديك است زيرا اين بادها هستند كه ابرها را تلقيح و باردار می‌كنند.

می‌فرمايد:« و ارسلنا الرياح لواقع »[5]
ـ و ما بادها را فرستاديم كه رسالت شان باردار كردن ابرها است. و در جای‌ ديگری ‌بادها
را بشارت دهندگان می‌داند. و در همان آيه 46 از سوره روم كه نقل كرديم بادها را
بشارت دهندگان می‌داند و می ‌فرمايد: « و ليذيقكم من رحمته » ـ خدای ‌سبحان از
رحمت خاصّه خودش، شما را برخوردار می‌كند و به شما می‌چشاند كه باز يكی ‌از مصاديق
رحمت در اين جا باران است. « ولتجری الفلك بأمره »ـ اگر كشتی‌ ها در دريا حركت می‌كنند،به
امر خدای‌ سبحان است. زيرا آنها می‌كوشند كشتی ‌ها را در مسيری حركت بدهند كه باد
هدايت می كند و در عين حال كه باد، ‌كشتی‌ ها را از ساحلی ‌به ساحلی ديگر می ‌برد،
خدای ‌سبحان، اين را به امر خود نسبت می دهد و می‌فرمايد كه اين كار به امر ما
صورت می‌پذيرد يعنی اين چنين نسبت كه سير كشتی‌ در دريا روی ‌تصادف و هرج و مرج و
به دور از نظام عليّت و معلوليّت باشد بلكه روی ‌نظم و به امر خداوند است.

رعد و برق و باران در قرآن

باز هم در همين سوره روم، می‌فرمايد: « الله الذی ‌يرسل الرياح
فتيثر سحاباً فيبسطه فی السّماء كيف يشاء و بجعله كسفاً فتری الودق يخرج من خلاله
فاذا أصاب به من يشاء من عباده،اذا هم يستبشرون »ـ خدائی است كه بادها را ارسال می
كند و اين بادها رسالت الهی ‌دارند كه ابرها را پراكنده می كنند و در آسمان می‌گسترانند
و هر گونه كه خدا بخواهد اين كار را انجام می‌دهد، ‌گاهی ‌ابر برای ‌خنك كردن هوا
و گاهی ‌برای ‌ايجاد رطوبت و گاهی باردار شدن و باريدن و منافع ديگر است كه طبق
دستور الهی ‌عمل می‌كند.و سپس همين ابرها را انبوه می‌كند و باران از لا به لای ‌آن
می‌ريزد. از رسول اكرم صلی الله عليه و آله و سلم نقل شده است كه خدای ‌تعالی ‌باران
ها را مانند غربال آفريد نه مانند لوله. پس اگر لوله ای‌ بود منفعت چندانی نداشت
ولی مانند غربال آفريده است كه قطره قطره باشد و از اين راه هم نفعش افزون گردد و
هم آسيبی به انسانها و گياهان نرساند. و بدين سان قطره قطره های ‌باران از لا به لای
روزنه های ‌ابرها می‌ريزد و همه را خرسند و خوشحال می كند و می بينی ‌كه بندگان
خدا از ديدن اين رحمت الهی‌ به يكديگر بشارت می‌دهند و اظهار فرح و سرور می‌كنند و
مزارع و مراتع سبز و خرّم می‌گردد.

در سوره نور اين جريان را مبسوط تر ذكر فرموده است: « الم تر
ان الله يزجي سحاباً ثم يؤلّف بينه ثم يجعله ركاماً فتری الودق يخرج من خلاله و
ينزّل من السماء من جبال فيها من برد فيصيب به من يشاء و يصرفه عن من يشاء، يكاد
سنا برقه يذهب بالأبصار »[6]
ـ

فرمود: اگر شما خوب مطالعه كنيد، مطلب روشن و بيّن است كه قابل
رؤيت نيز می‌باشد. اين تعبير « الم تر » كه خطاب به رسول الله صلی الله عليه و آله
و سلم است و شامل جميع انسانها می‌شود، برای‌ اين است كه مطلب با كمی‌ انديشه،
واضح می شود چرا كه در حدّ رؤيت است گويا انسان می‌بيند كه اين نظم عجيب بدون ناظم
نخواهد بود و اين كار حساب شده بدون مبدأ حكيم نخواهد بود.

می فرمايد: مگر نمی‌ بينی‌كه اوّل به وسيله نسيم های‌ ملايم،
ابرها كم كم رقيق از جائی ‌به حركت در می آيند ـ كه اين بدو پيدايش ابر است ـ تا
زمينه بارداری‌ آنها را فراهم كند. « إزجاء » به همين معنی‌ است كه ابرها‌ی كم را
آهسته و آرام از جائی‌ به جائی‌ می‌برد و اين سرمايه اوليّه فضا، سرمايه مزجاة و
اندكی‌ است و بعد انبوه می‌گردد زيرا خداوند ابرها را از گوشه و كنار جمع می‌كند و
روی‌ هم قرار می ‌دهد تا اين كه « ركام » يعنی‌ متراكم می‌شوند و سپس از لا به لای‌
اين ها، باران غربال وار می‌ريزد.

بنابراين، پس از اين كه ابرهای رقيق در فضا پراكنده شدند،‌آنها
را تأليف نموده و به هم پيوند می‌دهد، هم الفت ظاهری‌ كه كنار هم باشند و هم الفت
فيزيكی‌ كه تلقيح بشوند سپس انبوه و انباشته می‌شوند، آنگاه می‌بينی‌ كه قطره های‌
باران از آنها بر زمين می‌بارد. و خداوند از آسمانی كه بالای‌ سر شما است،‌ كوه
هائی‌ از ابر می سازد كه كوه هائی از تگرگ و يخ است و از همين ها تگرگ هائی می ‌فرستد
كه اين تگرگ ها گاهی‌ آسيب می‌رساند و مورد زيان است و اگر خدا بخواهد عدّه ای‌ را
به وسيله اين قطعات تگرگ عذاب می‌كند و اگر نخواهد از آنها منصرف می نمايد و به
جائی‌ ديگر و اشخاصی‌ ديگر می‌فرستد و آنچنان برقش رعب آور و ترسناك است كه نزديك
است از شدّت نورانيت آن، نورهای‌ چشم را از بين ببرد. پس سياق اين جمله آخر آيه،
سياق تعذيب است كه به هر كس بخواهد اين عذاب را می‌رساند و دامنگيرش می‌سازد و از
هر كس بخواهد منصرفش می‌كند.

پس از اين كه جريان برق و ابر را بيان فرمود می‌فرمايد:

« و يسبّح الرّعد بحمده و الملائكة من خيفته و يرسل الصواعق
فيصيب بها من يشاء و هم يجادلون في الله و هو شديد المحال » ـ رعد به حمد خدا
تسبيح می‌كند و فرشتگان از هراس الهی ‌تسبيحگوی حق اند و خدا صاعقه ها را ارسال می‌كند،‌آن
قطعه  های‌ آتشين را از بالا می‌ فرستد و
به هر كس كه خدا بخواهد اصابت می‌كند و اين بت پرستان دربارۀ خدای‌ سبحان مجادله
می‌كنند و مكر خداوند شديد است. در آيات سوره روم « اصابه » همراه با خير و بركت
بود و لذا سخن از بشارت و رحمت داشت ولی‌ در اينجا پس از ذكر رعد و برق،‌صحبت از
قطعه های‌ آتشين و صواعق می‌كند و لذا « اصابه » همراه با عذاب است.

تسبيح رعد

عمده ترين مطلبی‌ كه در اين آيه مباركه وجود دارد،‌مسئله تسبيح
رعد است كه می‌فرمايد: و رعد نيز تسبيح و حمد خدا می‌كند. در قرآن اگر ظواهری‌
باشد و الفاظ ظهوراتی ‌داشته باشند تا وقتی‌ كه دليل نقلی‌ يا عقلی بر خلاف آن
ظهورات اقامه نشوند،‌معتبر و حجّت می‌باشند.

ظاهر آيه اين است كه رعد تسبيح حق تعالی‌ می‌كند و اين حقيقت
تسبيح است. اگر دليل عقلی‌ داشتيم بر اين كه رعد نمی‌تواند تسبيح كند يا دليل نقلی‌
كافی‌ اقامه شده بود كه رعد نمی‌تواند مسبّح باشد، اين جمله بر معنای‌ مجازی‌ حمل
می‌شد ولی اگر نه تنها دليل عقلی‌ بر خلاف نداشتيم كه بر وفق داشتيم كه و                                                                                                                   شواهد
نقلی هم تأييد می‌كردند، پس اين ظاهر حجّت است.

تسبيح يعنی ‌تنزيه خدای ‌سبحان از هر نقص و عيبی. و چنين مطلبی
قطعاً بدون ادراك و شعور و معرفت نخواهد بود. و به عبارت ديگر: تسبيح وقتی‌ يك
حقيقت است كه مسبّح آگاه به حقيقت مسبّح به اندازه خودش باشد. ظاهر قرآن كريم، يك
شعور عمومی‌ را برای‌ جهان آفرينش ثابت می‌كند و براهين عقلی‌ نه تنها اين را رد
نمی‌كند كه تأييد هم می‌كند.

معرفت و شعور در اشياء

از نظر قرآن كريم، سراسر موجودات، شعور دارند. گاهی قرآن،
تسبيح را به موجودی نظير رعد نسبت می‌دهد و گاهی‌ دعا و تسبيح و صلاة و امثال ذالك
را به پرنده ها نسبت می‌دهد و گاهی‌ هم به عنوان عموم و به طور كلّی می‌فرمايد:

چيزی در عالم نيست جز اين كه تسبيح حق تعالی‌ می‌گويند. و بی‌
گمان لازمه چنين تسبيحی، شعور و معرفت است. البته شعور جمادات و ماديّات با شعور
انسان فرق می‌كند. قرآن كريم برای اعضاء و جوارح اثبات می كند كه اينها در قيامت
شهادت و گواهی‌ می‌دهند، و وقتی تبهكار به اعضا و جوارحش خطاب می كند: « لم شهد تم
علينا »؟ چرا بر من شهادت می‌دهيد؟ اعضا و جوارح پاسخ می دهند: «قالوا انطقنا الله
الذی انطق كلّ شیء»[7]ـ
خدائی كه همه چيز را گويا كرد، ما را هم گويا كرد. و نطق وصف عاقل مدرك است،‌پس
همه چيز در عالم از ادراك سهمی دارند و سخنی ‌می گويند كه ما سخنان آنها را گاهی‌
می فهميم و گاهی نمی‌فهميم.

پس اگر قرآن كريم قائل به تسبيح است، قائل به شعور هم هست. و
چنين است كه اگر اعضاء و جوارح در دنيا فهم و شعور نداشته باشند، نمی‌توانند در
قيامت شهادت بدهند. ادای‌ شهادت وقتی‌ مسموع است كه مسبوق به تحمّل باشد. شاهد اگر
در حين حادثه حضور داشت و حادثه را فهميد و متحمّل شد، در محكمه می‌تواند شهادت را
ادا كند و آنگاه شهادت او مسموع است، نه اين كه در خود محكمه،‌ مطلبی‌ را به شاهد
بفهمانند و القاء كنند كه آن ديگر شهادت نيست.

شهادت آن است كه شاهد در حين انجام عمل، حضور داشته باشدو
حضورش، آگاهانه باشد. پس اگر شاهد، شهادت خود را در محكمه ادا می كند، معلوم می
شود در حين حادثه، حضور آگاه داشته و ديده و فهميده و ضبط كرده است.

اگر اعضاء و جوارح، كه جمادات هستند، در دنيا چيز نفهمند و
نبينند و ندانند كه اين شخص معصيت می‌كند، ‌چگونه در قيامت شهادت می‌دهند؟ معلوم
می‌شود دست گناه نمی كند، پا گناه نمی‌كند و ساير اعضاء خودشان گناه نمی كنند بلكه
جان انسان است كه تباه می‌شود، هر چه وسيله گناه را اعضاء و جوارح خود قرار دهد.

البته گاهی انسان عليه خودش هم اعتراف می كند كه بر آن اعتراف
هم شهادت اطلاق می‌شود: « فا عترفوا بذنبهم فسحقاً لأصحاب السعير »[8]
ـ در اين مورد نيز شهادت است اطلاق می شود چون محفوف به قرينه است و گرنه هر جا
سخن از شهادت است، عليه غير سخن گفتن است. معلوم می‌شود انسان كه گناه می كند اعضا
و جوارح او ابزار گناه اند نه گناه كار و اين اعضا هستند كه در روز قيامت عليه
گناه كار شهادت می دهند، لذا انسان محكوم در قيامت، به اين شهود می ‌گويد: چرا
عليه ما گواهی می‌دهيد؟ زيرا شهادت اين جلود و اعضاء و جوارح در قيامت، مسموع است.
خدای‌ سبحان می‌فرمايد: « اليوم نختم علی‌ افواههم و تكلّمنا ايديهم و تشهد ارجلهم
بما كانوا يكسبون »[9] ـ
امروز است كه بر دهانشان مهر خاموشی نهيم و دستهايشان سخن بگويند و پاهايشان عليه
آنان شهادت دهند. و خداوند هم شهادت اين شهود را امضا می‌كند.

اگر اين اعضا در دنيا نفهمند و شعور نداشته باشند، در قيامت
نمی توانند شهادت بدهند. اگر قاضی‌ در دادگاه به يك عده تلقين كند كه چنين و چنان
بگوئيد، اين كه شهادت نيست پس در محكمه عدل الهی كه هيچ تلقينی‌ و هيچ خلاف حقيقتی
وجود ندارد، اعضا و جوارح انسان او را رسوا می‌كنند.

در
هر صورت، اگر ما عاجز و ناتوان باشيم از درك و فهم سخنان موجودات ديگر،‌دليل نمی‌شود
كه آنها سخن نمی گويند: در قرآن كريم می خوانيم: « و انّ من الحجارة لما يتفجّر
منه الأنهار و انّ منها لما يشّقّق فيخرج منه الماء و انّ منها لما يهبط من خشية
الله »[10]
ـ برخی از سنگها است كه رودهای آب از آن می جوشد و برخی از آنها می شكافند و آب
بيرون می آيد و پاره ای ديگر از سنگها هستند كه از ترس خدا فرود می آيند.                                                              
ادامه دارد

به مناسبت تسخير لانه جاسوسی توسط دانشجويان مسلمان پيرو خط
امام

از كيد آمريكا غافل نباشيد

دشمن اصلی 

يكی از مهمترين و ارزنده ترين دستاوردهای انقلاب اسلامی‌ ايران
اين بود كه توانست، دشمن اصلی‌ اسلام و انسانيت را به مردم بشناساند و مستضعفين
جهان را از خطر بزرگ آن با خبر سازد. امام امت قدس الله نفسه الزكيه كه در طول يك
ربع قرن مبارزه بی امان با دشمن اصلی و سپس با دست نشانده ها و عوامل پليدش در
ايران و منطقه، لحظه ای از معرفی شيطان بزرگ «آمريكا » غفلت نورزيد و در هر
اعلاميّه و پيام، خصوصاً در پيامهای‌ عمومی حج كه با خطاب به تمام مسلمين منتشر می‌شد،‌خطر
عمدۀ آمريكا را نسبت به جهان اسلام و انسانيّت گوشزد می فرمود و پرده های‌ تزوير و
ريا را از چهرۀ كريه منادی‌ آزادی‌ ! در قرن بيستم بر می‌داشت و همواره تذكر می
داد كه ريشه تمام جنايات شاه و ديگر يارانش در منطقه،‌آمريكا است و بايد در جستجوی‌
دشمن اصلی‌ بود و اين اشتباه است كه ما به دشمنكها بپردازيم و از دشمن اصلی‌ غفلت
ورزيم.

كمتر پيامی ‌در طول اين 25 سال مقدس كه رهبری امام «ره» تمام
سطوح و اقشار جامعه را فرا گرفته بود، از حضرت امام پيدا می‌شود كه در آن نامی از
شيطان بزرگ نيامده باشد و خطر آمريكای جنايتكار را اعلام نكرده باشد، خصوصاً در
پيامهای شيوای اخيرشان، اين مطلب كاملاً مشهود است.

تمام گرفتاری ‌های ‌مسلمين از آمريكا است

آن چه از پيامهای‌ امام به دست می آيد، اين است كه: تمام
گرفتاری‌ های ‌مسلمين زير سر آمريكا است، و آمريكا قبل از اين كه انقلاب اسلامی
پيروز بشود، با اسلام دشمن بوده است و هرگز لحظه ای ‌از نقشه های خائنانه و توطئه
ها‌ی پليد خود نسبت به اسلام و نهضت اسلامی‌ دست بر نداشته، چه رسد به اين كه
اسلام در ايران پيروز شود و كليد معادلات آمريكا را در منطقه ای ‌كه با سلاح های ‌خود،
‌برای‌ مقابله با شوروی‌ آن را سنگری محكم و نفوذ ناپذير در آورده بودند، بهم
بريزد و ژاندارم منطقه را كه تا آخرين لحظه، برای‌ نگهداری‌ تخت و تاجش بيشترين
فعاليت ها را به كار بردند، ساقط كند.

نا اميدی ‌آمريكا از ايران

باز هم دلخوش بود كه اگر شاه سقوط كرد و اگر انقلاب اسلامی‌ بر
پا شد، دولت محافظه كار موقّت، حافظ منافع آنان خواهد بود و نخواهد گذاشت،‌ آن همه
رنج و زحمتی كه طّی سالهای‌ متمادی‌ برای ‌زير نظر داشتن تمام كشورهای‌ منطقه و به
تاراج بردن منابع شان،‌كشيده بود،‌رود و تمام اميدها و آرزوهای ديرينه شان را به
نوميدی‌ و يأس مبدّل سازد.

و به همين خاطر بود كه تسخير لانه جاسوسی‌ آمريكا توسط
دانشجويان مسلمان پيرو خط امام، از نظر امام امت «ره» انقلابی‌ بزرگتر از انقلاب
اول بود،‌چرا كه اعضای‌ دولت محافظه كار نيز با رو شدن پرونده های‌ سياه شان در
لانه جاسوسی‌، مجبور به كناره گيری‌ و يأس از ادامه خدمت به اربابان شدند، ‌و
آخرين آرزو های‌ شيطان بزرگ بر باد رفت.

اين اقدام بحق دانشجويان مسلمان پيرو خط امام و سقوط دولت
محافظه كار موقت و بالا گرفتن شور ضد امپرياليستی‌ مردم، شيطان بزرگ را به اين امر
واقف نمود كه ديگر ايران را به كلّی از دست داده است و بدينسان سياست های‌ نظامی‌
اش را يكی‌ پس از ديگری‌ به منصّه ظهور رساند.

توطئه های ‌پی ‌در پی توسط آمريكا

آمريكا برا‌ی‍ كسب وجاهت و آبروی‌ از دست رفته اش همزمان با
ايجاد بلوا و آشوب و انفجارهای‌ پی‌ در پی‌ در مناطق مرزی‌ كشور، تجاوز گستردۀ خود
را ـ كه به عنوان آزاد سازی‌ گروگانها از لانه جاسوسی‌ مطرح می كرد ـ آغاز نمود و
در روز 4 ارديبهشت 59 هفت هواپيمای ‌غول پيكر نظامی سی ‌ـ130 و 8 هليكوپتر نظامی‌
مجهز را وارد حريم هوائی ايران رد و در يك فرودگاه متروكه در طبس فرود آورد و غرض
اصلی‌ از اين لشكر كشی‌،‌ به سقوط كشاندن جمهوری اسلامی ‌بود. در همين زمان بود كه
توطئه كردستان آغاز و در چند منطقه كشور بمب گذاری‌ می‌شود. و گر چه بحمدالله
خداوند «أبابيل » خود را توسط طوفان شن بر سر آمريكائی ها فرو فرستاد و آنان را
مفتضحانه در آتش جهنمی‌ كه خود بر افروخته بودند،‌سوزاند ولی‌ آمريكا كه هرگز باور
چنين جسارتهائی !از چند جوان مسلمان را نداشت،‌محال بود به اين آسانی ‌دست بر دارد.
لذا توسط چند تن از عناصر خود فروخته و تصفيه نشده ارتش اقدام به كودتای‌ نافرجام
18 تير كرد.

آمريكا كه استراتژی اش مبتنی‌ بر خون ريزی ‌و فساد است،‌ اكنون
چون مار گزيده ای ‌كه از شدت درد به خود می‌پيچد،‌ هر روز در پی‌ توطئه ای‌ جديد
برای ‌بر اندازی حكومت الهی‌ امام خمينی‌ بود،‌و لذا امام پيوسته ـ چه قبل از
تسخير لانه جاسوسی‌ و چه پس از آن ـ‌ خطر آمريكا را گوشزد می‌كرد، و به مسئولين و
ملت هشدار می‌داد.

امام خمينی:

« مستشاران آمريكا در مقدرات كشور مظلوم ما دخالتهای‌ مستقيم
داشتند. تحميل كاپيتولاسيون بر ملت مظلوم ما به وسيله شاه مخلوع سابق از بزرگترين
جنايات آمريكا بود كه با مخالفت روحانيون و ملت متدين مواجه گشت و از آن پس چه ستم
ها و چه جنايت ها كه بر ملت ما وارد نشد ».

امام خمينی:

« مرگ و نفرين بر ابر قدرتان به خصوص آمريكای جنايت كار كه
اكثر فتنه های منطقه به دست كثيف او تحقق می يابد ».  

حمله نظامی‌ توسط آمريكا

آمريكا در توطئه كودتا نيز نا موفق ماند. اين بار توسط يكی ‌ديگر
از ژاندارم های مزدورش در منطقه، دست به جنگی‌ فرا گير و تمام عيار با جمهوری‌
اسلامی زد. در باز جوئی های‌ يكی از افسران معدوم كودتای 18 تير به نام « ركنی‌»
توطئه نظامی‌ بعدی‌ فاش شده بود او در بازجوئی‌ گفته بود:

« اكنون كه كودتای ‌نظامی با شكست رو به رو شد،‌مسلماً‌ عراق،‌حمله
را آغاز خواهد كرد زيرا اين دو توطئه با هم طرح ريزی‌ شده كه در صورت شكست يكی‌،
ديگری‌ آن را به نتيجه برساند ».

در هر انقلابی‌ كه دشمنان نتوانستند آن را به انحراف بكشانند و
از مسير تعيين شده اش به سوی‌ اهداف نامشروع خود سوق دهند، حمله نظامی‌،‌قسمت اصلی‌
توطئه های بعدی‌ بوده است و از اهداف آمريكای جنايت كار در پيكار و نبرد عليه
انقلاب اسلامی، مشغول ساختن ايران ستم كشيده به جنگی ‌نظامی برای‌ فرسوده كردن و
به نا بود‌ی كشاندن نيروهای‌ آن است تا اين كه در آن واحد به دو غرض اصلی ‌دست
يابند:  1 ـ  محصور كردن كشور انقلابی ‌در مرزهای خود تا به
فكر صادر كردن انقلاب به ديگر كشورها نيفتد. 2 ـ 
وادار ساختن كشور به سازش و همكاری‌با دشمنان اصلی‌.

نگهداری ‌اصول انقلاب

ولی آن چه ما می‌دانيم و مسئولين و ملت عزيز ما نيز می‌دانند،‌صدور
انقلاب و عدم سازش با دشمن اصلی‌، دو اصل مسلّم انقلاب اسلامی است كه در طول اين
ده سال انقلاب مقدّس،‌ ده ها هزار فرزندان عزيز اين مرز و بوم و ديگر مسلمانان
متعهّد، خون پاك خود را در راه تثبيت و به ثمر رساندن آن نثار كردند و مردم ما از
تمام رفاه های كاذب و لذّت های‌ زود گذر و بی ارزش دنيوی، تنها برای‌ اين دو اصل و
ديگر اصول مسلّمه انقلاب گذشتند و محال است كه امروز، پس از گذشت زمانی اندك از
رحلت رهبر بزرگ انقلاب، اين آرمان های فراموش نشدنی اش را به فراموشی بسپارند. و
مگر مسئولين عزيز ما و در رأس آنها مقام معظم رهبری و رياست محترم جمهوری‌ كه دو
يار ديرينه و شاگرد با وفای‌ امام امت هستند و با امام و مراد خود پيمان ناگسستنی ‌بستند
كه از آرمان های انقلاب، حمايت و دفاع كنند، می‌گذارند كه ـ خدای نخواسته ـ اصول
انقلاب به فراموشی سپرده شود يا از آن بدتر، دست خوش اغراض و هواهای غربزدگان و
آمريكا پرستان خود فروخته و از خدا بی خبر گردد؟

و مردم سر بلند و آزادۀ ما كه با خون خود از 15 خرداد 42 تا به
امروز و تا فردا و فردا های ديگر با سرور و سالار خويش، خمينی بت شكن «ره» پيمان
وفاداری ‌و پيروزی از خط جاويدان معظم له را امضا كردند، و به ندای « هيهات منا
الذله » ی‌ عاشورای حسين بن علی‌ سلام الله عليه،‌در عاشوراهای‌ مكرر ايران اسلامی‌،‌
پاسخ مثبت دادند و در سنگ فرش تمام خيابانها و شن زارهای بيابان ها و در قعر
درياها و حتی در فضای آسمان های ايران، خون ريخته عزيزان خود را توسّط ابر جنايت
كار تاريخ « آمريكا » می بينند، هرگز و تحت هيچ شرايطی‌ دست از مبارزه با آمريكای
خون آشام برنخواهد داشت و هزار بار كشته شدن را در اين راه بهتر از سازش و صلح با
اين دشمن اصلی ‌انسانيّت می دانند.

رفاه يا استقلال

ما كرامت اسلامی مان را به مراتب بالا تر از رسيدن به رفاه چند
روزۀ دنيا می دانيم، مگر اين كه خود به كار و فعاليت و در نتيجه توليد بپردازيم و
به مرزهای خود كفائی نائل آئيم، و اين كار شدنی‌ است هر چند نياز به زمان دارد. ما
حاضريم طول زمان را با صبر انقلابی و زحمت و مشقّت بگذرانيم و مراحل استقلال را با
كار و تلاش بيشتر طی كنيم، تا لذّت رفاه را دريابيم، نه اين كه با زير پا گذاشتن
اصول انقلاب خود،‌خدای نخواسته به رفاهی در خورشان استعمار زده ها برسيم كه آن
اوّلی آزادگی و اين دوّمی بردگی است و ما كه در طول ساليان دراز نهضت، فرياد «
هيهات منا الذله » سر داده ايم، كی‌ راضی ‌به ذلّت و خواری در پرتو استكبار جهانی‌
می‌شويم؟ در روز 21/10/67 امام مان فرمود: « مردم بايد تصميم خود را بگيرند: يا
رفاه و مصرف گرائی يا تحمل سختی‌ و استقلال و اين مسئله ممكن است چند سال طول بكشد
ولی مردم ما يقيناً دومين راه را كه استقلال و شرافت و كرامت است انتخاب خواهند
كرد ».

ما تا آخر عمر عليه آمريكا مبارزه می كنيم و به تمام مبارزان
راه آزادی برای به زانو در آوردن شيطان بزرگ كمك می كنيم كه اين سفارش امام ما است:

« نهضت ملت شريف ايران برای‌ قطع ايادی دشمنان ادامه دارد و تا
آمريكا و ساير ابر قدرتها به ستم كاری و جنايات خود ادامه می دهند،‌ ملت ما به
مقابله و مبارزه خود با آنان ادامه می دهد و استقلال همه جانبه خود را با تمام قوا
حفظ می‌كند. بر روشن فكران است كه هر چه بيشتر در رسوائی ابر قدرتها و قدرت ها
بكوشند و اميدوارم كه خمينی‌ از راه مستقيم اسلام كه مبارزه با قدرتهای ستمگر است،
هيچ گاه منحرف نشود و برای به ثمر رساندن اهداف اسلام از پای‌ ننشيند، چنان كه
اميدوارم ملتهای مسلمان و خصوصاً ملت مبارز ايران، در اين هدف اسلامی‌ كوشا باشند
و مبارزه خود را عليه ستمگران شرق و غرب ادامه دهند ». 

                                                            
(20/12/58 )

و اما دربارۀ رابطه با آمريكا،‌ بشنويم امام مان چه می گويد؟

« رابطه بين يك ملت به پاخاسته برای‌ رهائی‌ از چنگال چپاول
گران بين المللی با يك چپاولگر عالم خوار، هميشه به ضرر ملت مظلوم و به نفع
چپاولگر است… من كراراً گوشزد نموده ام كه رابطه ما با امثال آمريكا، رابطه ملت
مظلوم با جهان خواران است ».                                     ( 19/1/59
)

و در آخرين روز های حيات نيز فرمودند:

« بارها گفته ام، رابطه ايران و آمريكا، رابطه گرگ و ميش است و
هرگز بين اين دو آشتی‌ نيست ».

امام خمينی:

« من بار ديگر خطر آمريكا را به جهان به خصوص منطقه و ايران
گوشزد می نمايم. امروز تمامی ‌آنانی ‌كه عليه جمهوری اسلامی ايران متّحد شده اند،
با واسطه يا بدون واسطه در رابطه با آمريكا می باشند. ملت ايران بايد با قاطعيّت
با اين خطر بزرگ مبارزه نمايد ».

آمريكا نوكر می خواهد !

و امام هميشه جاويد كه با ديدی حقيقت بين، تمام مسائل را می
نگريست و در كليه مسائل انقلاب و آيندۀ آن رهنمود های كافی و شافی به ما دادند و
اين ما هستيم كه بايد همواره اين رهنمود های پيامبر گونه را با هم تكرار كنيم و
روزانه ملتزم به خواندن فصل هائی از آن صحيفه نور شويم، در جای‌ ديگری تأكيد می‌كنند
كه آمريكا در ايجاد روابط با كشور های ‌جهان سوّم، هرگز دوست نمی خواهد بلكه آنان
را برای‌ خدمت به منافع خودش و برای چپاول كردن نعمت های ‌خدا دادی آنان می خواهد.
می فرمايد:

« آمريكا چه منافعی می تواند اينجا داشته باشد جز منابع زرخيز
شما؟ و چه دوستانی می تواند داشته باشد جز آنهائی كه به عنوان دوستی‌، خدمتگزار
هستند؟ آمريكا دوست نمی‌خواهد، آمريكا خدمتگزار می خواهد، آمريكا خدمتگزارانی می
خواهد كه منافع ملتشان را تقديم كنند و در عين حال، ذلت را به خودشان بار بياورند
و تحمل كنند.ما، ملت ما و دولت ما ايستاده ايم و در مقابل هر سلطه جوئی ايستاده
ايم و تا آن وقت كه توان داريم، مخالفت می كنيم ». 

                                                                 ( 9/3/61 )

در خاتمه ضمن بزرگداشت و تجليل خاطرۀ متهورانه و شجاعانه
فرزندان مخلص و متعهد ايران اسلامی، دانشجويان مسلمان پيرو خط امام كه انقلاب دوم
را ـ‌ انقلابی بزرگتر از انقلاب اوّل ـ‌ بر پا كردند و لانه جاسوسی ابر جنايت كار
تاريخ را فتح نمودند و هيبت آمريكای جهان خوار را برای اوّلين بار در دنيا، شكستند
و با منتشر ساختن اسناد لانه جاسوسی، آمريكا را مفتضح تر و رسواتر از گذشته نمودند
و دل امام امت را با اين فتح بزرگ شاد كردند، اين روز خجسته را به اميد قطع تمام
ايادی‌ و آمال و آرزوهای ‌آمريكا در ايران و منطقه،‌ جشن می گيريم.

امام خمينی:

ما مبارزۀ سخت و بی امان خود را عليه آمريكا شروع كرده ايم و
اميدواريم فرزندانمان با آزادی‌ از زير يوغ ستمكاران، پرچم توحيد را در جهان
بيفرازند. ما يقين داريم اگر دقيقاً به وظيفه مان كه مبارزه با آمريكای جنايت كار
است، ادامه دهيم،‌فرزندانمان شهد پيروزی را خواهند چشيد.

تبعيد امام به تركيه

ضمناً امروز ـ 13 آبان ـ يادآور دو حادثه بزرگ ديگر هست: يكی
تبعيد امام امت به تركيه، كه در اثر رسوا ساختن توطئه های آمريكا در ايران و محكوم
ساختن كاپيتولاسيون؛ به دستور مستقيم آمريكا و به توسط عامل خود فروخته اش شاه
معدوم،‌ صورت گرفت،‌و مايه تحرّكی فزونتر در ميان مؤمنان و متعهدان و پيروان واقعی‌
اسلام گرديد و در حقيقت می توان گفت: از همان روز شمارش معكوس سقوط رژيم منحط
پهلوی آغاز شد زيرا تبعيد امام به تركيه، بازتابهای گسترده ای‌ در تمام جهان داشت
و اگر شاه تا آن روز می خواست،نهضت امام را در محدودۀ ايران محصور كند، با تبعيد
امام به تركيه، ‌نهضت ـ خواه نا خواه ـ به فراتر از مرزهای ايران منعكس شد به ويژه
اين كه دانشجويان مسلمان در سراسر اروپا و آمريكا، فعاليت های گسترده و قابل توجهی‌
برای‌ معرّفی امام و رسوا ساختن رژيم شاه انجام دادند تا آنجا كه رژيم مجبور شد در
تاريخ 13 مهر ماه 1344، امام را از تركيه به عراق تبعيد نمايد. به اين خيال خام كه
در عراق به علت وجود مراجع بزرگ شيعه، ‌امام چندان مجال فعاليت ندارد ولی‌ آفتاب
را هرگز پشت ابرهای نازك نمی توان پنهان ساخت، و امام هر جا كه رفت امام بود و
پيشوا و ديگران ناچار تحت الشعاع قرار می گرفتند كه در اين زمينه سخن بسيار است و
ما به همين جمله كوتاه بسنده می كنيم.

روز دانش آموز

و همين سيزدهم آبان يادآور حادثه به خاك و خون كشيده شدن دانش
آموزان عزيزمان است كه به مناسبت سالروز تبعيد امام و در نخستين ساعات روز،‌ در
دسته های ‌مختلف به سوی ‌دانشگاه تهران به راه افتادند و تظاهرات بزرگ و گسترده ای
‌را همگام با ساير اقشار مردم در اطراف دانشگاه و خيابانهای مجاور آن به راه
انداختند و شعارها با كمال صراحت، شخص شاه و آمريكای جنايتكار را در بر می‌گرفت.
ساعت 11 كه همه در حال شعار و فرياد بودند، شليك گاز اشك آور شروع و سپس رگبار
گلوله، مردم به ويژه دانش آموزان عزيز را در داخل دانشگاه به خاك و خون كشيد و
تعداد 65 نفر به شهادت رسيده و عدّه ای ‌نيز مجروح شدند. و چون بيشتر شهدا از دانش
آموزان بودند، لذا اين روز را روز « دانش آموز » نامگذاری  كردند.

اين درگيريها و شهادت ها همه در ادامه پيروی ‌از خط سازش
ناپذيری امام خمينی‌ «ره»در نبرد با آمريكا دشمن اصلی‌ بشريّت بود كه در نتيجه اين
كشتارهای وحشيانه عوامل آمريكا، پس از قريب سه ماه، رژيم شاهنشاهی ‌از هم متلاشی ‌شد
و معجزه تاريخ توسّط فرزندان امام خمينی «ره» به وقوع پيوست. 

در خاتمه اين جمله كوتاه و پر محتوای امام را به عنوان « ختامه
مسك » يادآور می شويم، باشد كه چراغ فروزان رهنمودهای امام «ره» همواره فرا راهمان
باشد تا از لغزشها و انحرافات امروز و فردا د رامان بمانيم:

«ملت بايد بيدار باشد. از كيد آمريكا غافل نباشيد ».      (27/5/60 )

سخنان معصومين

بی نيازی از مردم

·       
پيامبر اكرم صلی‌
الله عليه و آله:

مردی ‌خدمت حضرت رسول صلی ‌الله عليه و آله رسيد و عرض كرد:
چيزی يادم ده كه هم خداوند از بالا مرا دوست بدارد و هم مردم در زمين مرا دوست
بدارند حضرت فرمود:  «ارغب فيما عند الله
يحبّك الله، وازهد فيما عند الناس يحبّك النّاس ».         ( ثواب الاعمال ـ ص 166)

علاقه و رغبت به آنچه نزد خدا است داشته باش،
خدا تو را دوست می‌دارد و از آن چه نزد مردم است چشم بپوش مردم تو را دوست خواهند
داشت.

·       
پيامبر اكرم صلی الله
عليه و آله:

«  خير الغنّی غنّی النّفس  ».    (
بحار ـ ج 72 ـ ص 106 به نقل از امالی صدوق )

بهترين بی ‌نيازی، بی
‌نيازی نفس است يعنی‌ قناعت.

·       
پيامبر اكرم صلی‌
الله عليه و آله:

« من لم يتغزّ بعزاء الله تقطّعت نفسه علی الدنيا حسرات، و من
رمی ببصره الی ما في يدی غيره، كثر همّه، ولم يشف غيظه…  و من أتی ذا ميسره فتخشّع له طلب ما في يديه،
ذهب ثلثا دينه. ثم قال: و لاتعجل ! و ليس يكون الرّجل ينال من الرّجل الرّفق
فيجلّه و يؤفّره فقد يجب ذلك له عليه ولكن تراه انّه يريد بتخشعه ما عندالله، أو
يريد أن يختله عمّا في يديه   »   (‌تفسير قمی ـ ص 35 )

هر كس به آنچه خدا به او داده است، راضی‌ نشود، در حسرت رسيدن
به دنيا، ‌قلبش پاره پاره می‌شود. و هر كس به آنچه در دست ديگران است، ‌چشم بدوزد،  اندوهش افزون گردد و خشمش فرو كش نكنند… و هر
كه نزد سرمايه داری رود، و برای‌ دريافت پولی از او، در مقابلش كرنش و خشوع كند،
دو سوم دينش از بين رفته است. آنگاه فرمود: ولی عجله نكن، اگر شخصی، از شخص ديگری
احسانی‌ دريافت كرد، پس او را احترام گذاشت و تقديرش نمود ( كار درستی‌ كرده است )
بلكه گاهی‌ بر او واجب می شود ولی اگر به سوی‌ او برود و به آنچه نزد خدا است، از
او با كرنش و خضوع بخواهد و يا اين كه بخواهد با فريب و نيرنگ، از آنچه دارد بر
بايد، ( بدو نكوهش شده است ).

·       
پيامبر اكرم صلی‌الله عليه و آله:‌

حضرت امير عليه السلام می‌فرمايد: ابو ايوب خالد بن زيد، خدمت
حضرت رسول صلی‌الله عليه وآله رسيد و عرض كرد:‌ يا رسول الله !‌ مرا وصيتی كن و
مختصر بفرما تا بتوانم آن را حفظ كنم. حضرت فرمود:

«   أصيك بخمس: باليّأس عمّا في أيدي النّاس فإنّه
الغنی، و إيّاك و الطّمع فإنّه الفقر الحاضر، و صلّ صلاة مودّع، و ايّاك و ما
تعتذر منه، و احبّ لاخيك ما تحبّ لنفسك 
».       (امالی طوسی ـ ج 2 ـ ص 122
)

تو را به پنج چيز وصيت می‌كنم: به نوميدی‌ از آن چه در دست
مردم كه همان نيازمند‌ی است.و زنهار از طمع كه آن فقر حاضر است و هر گاه نماز می‌خوانی،
چنان نماز بخوان كه گويا با نماز وداع می‌كنی ( كه شايد آخرين نمازت باشد ) و
زنهار از كاری‌ كه موجب عذر خواهی‌ است و برای‌ برادرت دوست داشته باش آنچه را
برای خودت دوست می‌داری.

·       
امير المؤمنين عليه السلام:

« امنن علی من شئت تكن اميره، و احتج الی من شئت تكن اسيره،
واستغن عمّن شئت تكن نظيره   ».          ( خصال ـ ج 2 ـ ص 45 )‌

به هر كس لطف كنی و بر او منّت گذاری‌، فرمانروايش خواهی‌ بود،
و به هر كس نياز پيدا كنی‌، اسيرش خواهی‌ بود و از هر كس بی‌ نياز گردی‌، نظير و
مانندش خواهی ‌بود.

·       
امام صادق عليه السلام:

«  ذا أراد أحدكمأن لا
يسأل ربّه شيئا إلا أعطاه فلييأس من الناس كلّهم، و لا يكون له رجاء إلا عند الله،
فإذا علم الله عزّو جلّ ذلك من قلبه، لم يسأل الله شيئا إلّا أعطاه ».     (‌ كافی‌ ـ ج 2 ـ ص 148 )‌

هر گاه يكی‌از شما بخواهد كه هر چه از خداوند سؤال كند،‌خداوند
به او عطا فرمايد، پس بايد از تمام مردم نا اميد گردد و به هيچ كس اميدی‌ بجز خدا
نداشته باشد،‌پس هرگاه خداوند او را چنين بيابد، هيچ چيز از خدا سؤال نكند،‌مگر آن
كه به او عطا فرمايد.

·       
امام كاظم عليه السلام:‌

« اليأس ممّا في ايدي الناس، عزّ المؤمن في دينه و مروّته في
نفسه، و شرفه في دنياه، و عظمته في اعين النّاس، و جلالته في عشيرته، و مهابته عند
عياله، و هو أغنی النّاس عنده نفسه و عند جميع النّاس».       ( بحار الأنوار ـ ج 72 ص 108 )

بی نيازی‌ از آنچه در دست مردم است، عزت مؤمن است در دينش و
جوان مردی او است در ذاتش و شرف او است در دنيايش و بزرگی‌ او است در نظر مردم و
مايه احترام او است در خويشاوندانش و هيبت او است در فاميلش نزد خانواده اش و
همانا او بی‌ نيازترين مردم است در ذات خويش و در نظر مردم.

·       
امام زين العابدين عليه السلام:

« رأيت الخير كلّه قد اجتمع في قطع الطّمع عمّا في أيدی الناس
و من لم يرج النّاس في شيء وردّ امره الی الله عزّ و جلّ في جميع أموره، استجاب
الله عزّو جلّ له في كلّ شيء ».      (
كافی‌ ـ ج 2 ـ ص 148 )‌

تمام خير را ديدم كه در قطع طمع از آن چه در دست مردم است جمع
شده و همانا اگر كسی هيچ چيز از مردم درخواست نكند و تمام كارهای خود را به خدای‌
عزّوجل وا گذار نمايد، خداوند دعايش را در تمام موارد مستجاب می نمايد.

دانستنيهایي ‌قرآن

قرآن و مسأله توسّل به معصومين عليهم السلام

« يا ايّها الّذين آمنوا الله اتّقوا الله و
ابتغوا اليه الوسيله  و جاهدوا في سبيله
لعلّكم تفلحون ».                                                    
( سوره مائده ـ‌ آيه 35 )

ای‌ كسانی‌ كه ايمان آورده ايد، تقوا پيشه
نمائيد و وسيله ای برای‌ تقرّب و نزديكی به خداوند انتخاب كنيد و در راه او جهاد
نمائيد،‌ باشد كه رستگار شويد.

« و ابتغوا اليه الوسيله »: « الوسيله التوصّل
الی ‌الشیء برغبة وهی اخصّ من الوصيلة لتضمّنها لمعنی ‌الرغبة »[1]
ـ  وسيله به معنی‌ تمسّك به چيزی‌ است با
ميل و رغبت ولی اخصّ از توصّل است،‌برای‌ اين كه در آن معنی‌ ميل و رغبت نهفته است،
و در تفسير علی‌بن ابراهيم چنين آمده است: « تقرّبوا اليه بالأمام » ـ به وسيله
امام معصوم به سوی خداوند تقرّب جوئيد.

توسّل به معصومين عليهم السلام:

توسّل به ائمه طاهرين عليهم السلام، يكی‌ از
ارزشهای پذيرفته شده مذهبی‌ است كه در آيه فوق به آن اشاره شده است. و آن چه در
آيه ياد شده جلب توجه می نمايد، اين است كه روی سخن و مخاطبين آيه افراد مؤمن اند
كه پس از دعوت آنان به تحصيل تقوا، آنان را به انتخاب وسيله ای ‌برای تقرّّب و
توسّل به خداوند فرا می خواند، و اين خود دليل گويای اين واقعيّت است كه انسان در
هر سطح و پايه ای‌ از ايمان و تقوا باشد، از غير طريق ائمه اطهار صلوات الله عليهم
اجمعين به مقام قرب الهی نائل نخواهد شد. و لذا در زيارت جامعه به پيشگاه امامان
عليهم السلام عرضه می‌داريم: « اشهد انّكم ابواب الله و مفاتيح رحمته و مقاليد
مغفرته »ـ گواهی می‌دهم كه شما امامان، ابواب الهی‌ و كليد های‌ رحمت او، و وسيله
دست يابی‌ به مغفرت و آمرزش خداوند می‌باشيد.

و در آيه 64 سوره نساء نيز در اين زمينه می‌خوانيم:

« و لو انّهم اذ ظلموا انفسهم جاءوك فاستغفروا
الله و استغفر لهم الرّسول لوجدوا الله توّابا رحيما  » ـ 
چنانچه آنان هنگامی كه به خويش ستم روا داشتند (و به گناه آلوده گرديدند )
نزد تو ( ای‌ پيامبر ) می‌آمدند و از خداوند طلب عفو و بخشش می‌نمودند و تو نيز
برايشان در خواست آمرزش می‌نمودی‌، خداوند را پذيرای‌ توبه و رحيم می يافتند.

اين مسأله توسّل به پيامبر (ص) و نيز به اهل
بيت او در حدّی از اهميّت قرار دارد كه حتّی‌ حضرت آدم (ع) با وجود مقام نبوّت، به
رسول خدا صلی ‌الله عليه و اله توسّل جست، و اين خود وظيفه و طريق تقرّب الی‌ الله
را برای‌ ديگران به خوبی‌ روشن می‌سازد. و لذا در ادعيه، توسّل به پيامبر « ص » و
اهل بيت گرامی‌ او، تعليم داده شده و در دعای‌شريف و ارزشمند « توسّل »‌عرضه می
داريم:

«اللّهم انّی اسئلك و اتوجّه اليك بنبيّك نبيّ
الرّحمة محمّد صلی الله عليه و آله، يا اباالقاسم يا رسول الله يا امام رحمة يا
سيّدنا و مولینا انّا توجّهنا و استشفعنا و توسّلنا بك الی الله و قدمناك بين يدی
حاجاتنا » ـ خداوندا ! از تو مسئلت می‌نمايم و به تو روی ‌می‌آورم با روی آوردن به
پيامبر رحمت، محمد صلی ‌الله عليه و آله. ای‌ ابوالقاسم ! ‌ای رسول خدا !‌ ای امام
رحمت !‌ ای‌سيّد و مولای‌ ما ! ما به تو توجّه نموده و روی‌ می‌آوريم و تو را شفيع
می سازيم، و به سوی‌ خدا توسّل به تو می‌جوئيم، و تو را در مقدمه حاجاتمان قرار می
دهيم.

و سپس در ادامه دعا، توسّل به بقيّه ائمه
عليهم السلام تعليم داده شده است. البته مسأله توسّل اختصاصی‌ به شيعه ندارد و در
منابع اهل سنّت نيز مطرح و روی آن صحّه گذاشته شده است، و لذا پيشوايان آنان به
پيامبر اكرم صلی الله عليه و آله توسّل می‌جستند.

ولی بی‌ شك چنين توسّلاتی به پيامبر و خاندان
عمت و طهارت عليهم السلام، هنگامی می‌تواند به نتيجه برسد كه انسان خويش را در خط
و صراط مستقيم آنان قرار داده و مطيع و فرمانبر دستورات انسان ساز آنها باشد،
چنانچه در مورد شفاعت كه به وسيله معصومين عليهم السلام در جهان ديگر می‌توان به
رضوان و رحمت الهی واصل شد. با همين شرط امكان پذير است. در اين رابطه ابو بصير از
حضرت موسی بن جعفر عليه السلام روايت می نمايد كه: « انه لمّا حضر ابی الوفاة قال
لی‌: يابنیّ انّه لا ينال شفاعتنا من استخفّ بالصّلاة »[2]
ـ چون پدرم در آستانه وفات قرار گرفت، به من فرمود:‌پسرم ! ‌به درستی‍‌ كه شفاعت
ما شامل حال كسی‌ كه به نماز اهميت ندهد نخواهد رسيد. بنابر اين در واسطه قرار
دادن آن بزرگواران برای‌ طلب حوائج، نخست بايد زمينه پذيرش آن را با اطاعت از
فرامين و دستورات مقدس آنان،‌در خويش فراهم ساخت.

نكته ديگری‌ كه در آيه ياد شده قابل توجه است،
مقام والا و گرامی‌ رسول خدا صلی الله عليه و آله و اهل بيت طاهرين او عليهم
السلام است، كه با توسّل به آنان می‌توان خويشتن را مشمول نظر لطف و رحمت الهی
قرار داد، و البته چنانچه دشمنان ما و به خصوص فرقه ضالّه وهابيّت به ما نسبت می‌دهند،
معنی‌ توسل اين نيست كه انسان مستقيماً حاجات خويش را از آن معصومين بطلبد، تا در
نتيجه به نوعی شرك مبتلا گردد، بلكه چنانچه در آيه به آن به اين صورت تصريح گرديده
« و ابتغوا اليه الوسيله » و در دعای ‌توسّل عرضه می‌داريم « و توسّلنا بك الی‌
الله » تنها آنان وسيله توجه و تقرّب به خداوند بوده و به واسطه آنها حاجات خويش
را از خدا می‌طلبيم.

امام خمينی ثابت و
استوار از آغاز تا پايان

امام خمينی‌: ما
آمريكا را زير پا می گذاريم.

به مناسبت 13 آبان،
تسخير لانه جاسوسی

رابطه ما و آمريكا

·       
دنيا بداند كه هر
گرفتاری‌ كه ملت ايران و ملل مسلمين دارند از آمريكا است. ملل اسلام از اجانب
عموماً و از آمريكا خصوصاً متنفر است…آمريكا است كه به اسرائيل قدرت می‌دهد كه
اعراب مسلم را آواره كند. آمريكا است كه اسلام و قرآن مجيد را به حال خود مضرّ می‌داند
و می‌خواهد آنها را از جلو راه خود بر دارد. آمريكا است كه روحانيون را خار راه
استعمار می‌داند و بايد آنها را به حبس و زجر و اهانت بكشد… آمريكا است كه با
ملت اسلام معامله وحشيگری و بد تر از آن می‌كند. 
4/8/43

·       
اين جانب اعلام می كنم هر قرار دادی كه با سرمايه داران آمريكا
و ديگر مستعمرين بسته شود،‌ مخالف خواست ملّت و مخالف احكام اسلام است.       مرداد 49

·       
وظيفه ملت غيور ايران است كه از منافع آمريكا و اسرائيل در
ايران جلو گير‌ی كرده و آن را مورد هجوم قرار دهند هر چند به نابودی آن بيانجاميد.            23/6/52

·       
تا آمريكا نرود و تا دست اين ابر قدرتها از روی مملكت ما
برداشته نشود،‌ ما نهضتمان برقرار است و فريادمان هم بر قرار است.                                 17/7/57

·       
آن كسی كه به كشور، خيانت اصلی‌ را كرده، ‌امريكا است… همه
مصيبت ما زير سر آمريكا است.                                                             
20/7/57

·       
آمريكا با عجز و ناله می‌خواهد با ايران رابطه بر قرار كند، ‌اما
ملت ما قبول نمی‌كند.

                                                                                    
1/9/59

·       
بعضی از اين روحانيون را ـ من بيش از بيست سال تجربه كرده ام ـ
اين ها می‌خواستند، اين قشر را كنار بگذارند و يك قشری را بياورند كه مسلمان باشد
ولی در نظرش آمريكا باشد… و ( مردم را ) به طرف آمريكا جذب بكنند. من اين نگرانی
‌را داشتم و مصمّم هستم كه يك وصيّتی ‌بنويسم و در آن شرح بدهم كه اين ها از كجا
می‌خواهند شروع كنند.                                    4/4/60

·       
يك دسته شوروی را طرح می‌كردند تا آمريكا منسی بشود. يك دسته
الله اكبر را كنار می گذاشتند، سوت می زدند و كف 
می‌زدند، آن هم در روز عاشورا (برای‌ بنی ‌صدر ) خط اين بود كه قضيه « مرگ
بر آمريكا » منسی بشود. و لهذا ديديد آن روزی كه اين جوانان بيدار عزيز ما، اين
لانه جاسوسی را گرفتند، اين شياطين به دست و پا افتادند. يكی‌ گفت كه اين ها خط
شيطان هستند و دنبال اين كردند كه ما الان اسير آمريكا هستيم. نه اين كه نمی‌فهمند
كه ما اسير آمريكا نيستيم، می‌خواستند كه استقلال ما را از ما بگيرند و ما را به
دامن آمريكا بياندازند.   

                                                                          13/6/60

·       
اگر آمريكا نبود و اين قدرت شيطانی نبود، اين همه فساد در بلاد
مسلمين حاصل نمی‌شد.                                                          
4/11/60

·       
ما تا آخر ايستاده ايم و با آمريكا رابطه بر قرار نخواهيم كرد،
‌مگر اين كه دست از ظلم بردارد.                                                       
7/8/63

·       
علما و دانشمندان سراسر جهان بايد بر سر چشمه تروريسم كه از
كاخ سفيد می جوشد، بشورند.                                              
22/11/63

·       
بارها گفته ام: رابطه ايران و آمريكا، رابطه گرگ و ميش است و
هرگز بين اين دو آشتی نيست.                                                
20/8/67

·       
خداوندا ! تو می‌دانی‌كه ما سر سازش را با كفر نداريم. خداوندا
! تو می دانی ‌كه استكبار و آمريكای جهان خوار، گلهای باغ رسالت تو را پرپر نمودند.    29/4/67

·       
ما شعار مرگ بر آمريكا را در عمل جوانان پر شور و قهرمان و
مسلمانان در تسخير لانه فساد و جاسوسی‌ آمريكا تماشا كرده ايم.         3/12/67

امام خمینی ثابت و استوار(رابطه ما و آمریکا)

دانستنیهایی از قرآن (قرآن و مساله توسل به
معصومین علیهم السلام)

سخنان معصومین(بی نیازی از مردم)

از کبد آمریکا غافل نشوید

تسبیح موجودات                                               
آیت الله جوادی آملی

معاد(آثار اعمال)                                               آیت الله حسین نوری

وصیت نامه امام و اسم مستاثر الهی                          آیت الله محمدی گیلانی

حدیث ثقلین                                                    
حجة الاسلام والمسلمین اسدالله بیات

پاسداری از صدور ارزشها                                   حجة الاسلام
محمدتقی رهبر

یادداشتها و خاطراتی از زندگی امام
خمینی(ره)             حجة الاسلام رحیمیان

رفاه طلبی و تجمل گرائی

تشخیص، درمان و پیگیری بیماریها                          دکترسید حسن عارفی

گفته ها و نوشته ها

ساختار نظام اجرائی کشور                                   محمدرضا حافظ
نیا

ضرورت تشکیل مجمع تشخیص مصلحت نظام

پاسخ به نامه ها

جناحها و تفرقه افکنی واسطه ها

نگاهی به رویدادها

جنایتی دیگر از خائنین به حرم بزرگ الهی

رهنمودهای مقام معظم رهبری

رهنمود ها

مقام معظّم
رهبری

·       
قانون اساسی جديد كه
يكی از يادگارهای‌ امام عزيزمان است ميثاق امت با انقلابی‌ است كه بيش از ده سال
آماج توطئه ها‌ی همه دشمنان عنود و لجوج و نادان و بزرگ و كوچك بوده است.

·       
جای آن است كه همه كسانی كه دانسته و ندانسته در سراسر جهان،
اسير تحليلهای ‌غلط و غير واقعی‌ خود و ديگران درباره ايران اند اكنون به خود آيند
و حقايق كشور عزيز ما را در رفتار و موضع گيری های ملت بزرگمان صحيح و واقع بينانه
درك كنند.

·       
اميد است وحدت صفوف شما ملت عزيز كه هميشه بركات و فضل الهی را
به همراه داشته است اين بار نيز منشأ تحولات مباركی‌ در جامعه گشته و با كمك عموم
ملت، سعادت،‌رفاه،‌ترقی‌، عزت و استقلال و پيشرفت آرمان های انقلاب اسلامی‌ را به
ارمغان آورد. 9/5/68                           

·       
اگر به رفاه عمومی و سازندگی‌ كشور نينديشيم، مطمئناً نظام
جمهوری اسلامی‌ نخواهد توانست الگويی مطلوب را به جهانيان ارائه دهد.       12/5/68

·       
در تشخيص تكليف الهی نبايد دچار سهل انگاری‌ و آسان نگری شويم.

·       
خط اساسی ما، حركت بر اساس معيارهای الهی‌ خودمان بدون ترس از
قدرت های نظامی‌ و سياسی جهان است.                                     16/5/68

·       
اگر كسانی در دنيا تصور می كنند كه مسئولين كشورمان دست ذلت به
سوی‌ آمريكا دراز خواهند كرد بدانند كه سخت در اشتباهند و هرگز چنين چيزی پيش
نخواهد آمد. 

·       
تا هنگام‍ی كه سياست آمريكا بر دروغ و فريب و خباثت استوار است
و از رژيم پليدی‌ مثل اسرائيل حمايت كرده و به ظلم و ستم عليه ملت های مستضعف
ادامه می دهد و… امكان ندارد كه ما با دولت آمريكا مذاكره و يا ارتباط برقرار
كنيم و ما آن را شديداً رد می كنيم.                                                
24/5/68

·       
ياد و نام امام بزرگوارمان، كاخ قدرت های طاغوتی و نيز دل آن
ها را می لرزاند زيرا او خادم به اسلام و مسلمين بود و هم او بود كه با مجاهدت خود
و ملتش به اسلام و مسلمين عظمت بخشيد.

·       
خانواده های شهدا برای ‌نظام اسلامی ايران بيش از ديگران
سرمايه گذاری‌ كرده اند، بنابر اين آنها بايد برای‌ حفظ نظام و حيثيت آن نسبت به
ديگران حساس تر باشند. 26/5/68                                       

·       
سياست خارجی ما مبتنی بر منافع طرفين و عدم زورگوئی و سلطه گری
‌و نيز بر اساس حفظ اصل تغيير ناپذير و زير بنائی نه شرقی ‌و نه غربی می‌باشد.

·       
انقلابی گری در صحنه سياسی ‌به اين معنا است كه ما مواضع
اسلامی و انقلابی‌ خود را قاطعانه و بدون دل بستن به برخی از چهره های‌ اميد بخش
كاذب حفظ كنيم و اين خط صحيح ديپلماسی‌ما است.                     1/6/68

·       
اگر كسی تصور كند كه جامعه آرمان گرا به حل مشكلات مادی‌ و
رفاه مردم رسيدگی ‌نخواهد كرد اين به معنای‌ آن است كه گفته شود اديان با مقدسات و
معنويات و آرمان ها به فكر دنيای مردم و زندگی‌ مردم نيست و اين بر خلاف صريح
اسلام و قانون اساسی‌ است.                            9/6/68

·       
تا زمانی كه اين ملت همچنان با قدرت و قوت در صحنه دفاع از
اسلام و انقلاب حضور داشته باشد بر همه موانع و مشكلات پيروز خواهد شد و دشمن با
وسوسه های‌ خود نخواهد توانست دل های مردم را به لرزه در آورد زيرا ملت ما آگاه،
زنده و پر نشاط است.                                                
9/6/68   ‌ ‌   

نگاهی به
رویداد ها

جهان اسلام

·       
رژیم مصر 35 تن از
مسلمانان را به اتهام آتش زدن یک مغازه در منطقه̾ « دلتای رود نیل » باز داشت کرد.

·       
یک سازمان ناشناس در بیروت، خانواده̾ حاکم بر عربستان را در
صورت عدم آزادی کویتی های دستگیر شده به خاطر سوء قصد های گذشته در مکه تهدید به
انتقام کرد.                                                                       
19 / 5/ 68

·       
سنگین ترین نبرد چهارده ساله̾ لبنان صدها کشته و مجروح بر جای
گذاشت.

                                                                                 
 23 / 5/ 68

·       
با حضور وزرای خارجه̾
ایران و سوریه، اجلاس بزرگ احزاب اسلامی و ملی لبنان و فلسطین در دمشق تشکیل شد.                                   25 / 5/ 68

·       
نیرو های امنیتی ترکیه یازده جوان مسلمان را به اتهام مطالعه̾
کتاب های مذهبی دستگیر کردند.                                                             28
/ 5 / 68

·       
ماجرای فروش دختران و زنان افغانی به عربستان سعودی فاش شد.

·       
در پی تخریب مسجد شهرک « شاریو » واقع در 30 کیلومتری شهر لیون
مرکز فرانسه، مسلمانان نماز جمعه را در شهرداری این شهر برگزار کردند !

                                                                                      29
/ 5/ 68

·       
به دعوت رهبری متحد
قیام، جهاد اسلامی و حماس، اعتصاب عمومی سراسر سرزمین های اشغالی فلسطین را فرا
گرفت.                        31 / 5/ 68

·       
برای اولین بار در تاریخ سیاسی انگلیس، مسلمانان این کشور موفق
به تشکیل حزب اسلامی شدند. 

·       
گروه حزب الله در سرزمین های اشغالی فلسطین اعلام موجودیت کرد.
4 / 6/68

·       
احزاب دموکرات اروپا در قطع نامه̾ پایانی اجلاس ترکیه، اسلام
را تهدیدی علیه غرب معرفی کردند.                                                         7/ 6/ 68

·       
پلیس مصر برای دستگیری 16 مسلمان از پلیس بین المللی یاری
خواست.  

                                                                                 
8 / 6 / 68

·       
شهردار شهر « لیون » فرانسه سرانجام در مقابل مسلمانان این شهر
تسلیم شد و پروانه̾ ساختمانی به نام یک باب مسجد را در این شهر امضاء کرد. 9 /6
/68

·       
هزاران پوستر رنگی امام خمینی « ره » توسط حزب الله فلسطین در
آستانه̾ اعلام موجودیت در سرزمین های اشغالی توزیع گردید.                        11/6/68

·       
یک مرد مسلح با عبور از مرز اردن و نفوذ به خاک فلسطین اشغالی
سه سرباز رژیم صهیونیستی را هلاک و مجروح کرد.

·       
دادگاه عالی امنیتی مصر 26 مسلمان انقلابی را به جرم عضویت در
یک گروه اسلامی به زندان های طویل المدت محکوم کرد.

·       
اشغالگران قدس 8 مدرسه را در فلسطین اشغالی به بهانه̾ ادامه̾
تظاهرات ضد صهیونیستی تعطیل کردند.                                12 / 6 /68

·       
گروهی از جوانان وابسته به گروه های اسلامی چند مرکز پلیس را
در مرکز شهر قاهره با مواد منفجره و بمب های صوتی مورد حمله قرار دادند.  15/6 / 68

اخبار
داخلی

·       
8/4 میلیارد دلار ارز برای تأمین کالاهای
اساسی اختصاص یافت.   19 / 5 / 68

·       
ادغام وزارت دفاع و سپاه با نام وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای
مسلح جمهوری اسلامی ایران به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید.         24 / 5/ 68

·       
طی حکمی از سوی رهبر انقلاب، آیت الله یزدی به ریاست قوه̾
قضائیه منصوب شد.

·       
حجة الاسلام و المسلمین کروبی در جلسه̾ علنی مجلس به ریاست
مجلس شورای اسلامی برگزیده شد.                                          25 /
5/ 68

·       
مراسم تحلیف ریاست جمهوری حجة الاسلام و المسلمین هاشمی
رفسنجانی در برابر نمایندگان مردم برگزار شد.                                       26 / 5/ 68

·       
رئیس جمهور کابینه̾ خود را به مجلس معرفی کرد.                  28 / 5/ 68

·       
بانک اطلاعات علمی و فنی کشور گشایش یافت.                  29 / 5/68

·       
95
٪ خسارات حملات دشمن به پالايشگاه اصفهان بازسازی شد.    30/5/68

·       
شش تن از اسرای سومالی كه در جبهه های جنگ تحميلی اسير شده
بودند به طور يك جانبه آزاد شدند.

·       
زندان قصر به بزرگترين كتابخانه̾ كشور تبديل شد.                  31 / 5/ 68

·       
مركز تأسيسات و تجهيزات تعميراتی هواپيماهای « اف ـ 14 »
افتتاح شد.

 4 /6/68

·       
آستان قدس رضوی برای‌ سرمايه گذاری در كشور های خارجی اعلام
آمادگی كرد.

·       
پيچيده ترين عمليات تعميراتی يك فانتوم جنگنده برای اولين بار
در كشورمان به دست متخصصين ايرانی انجام شد.

·       
كارخانه̾ چينی نور در ابهر با ظرفيت توليد سالانه يك هزار تن
انواع ظروف چينی افتتاح شد.                                                         5 / 6/ 68

·       
27
هزار واحد مسكونی و تجاری آسيب ديده در استان ايلام با اعتبار 26 ميليارد ريال
بازسازی شد.                                             7
/ 6/ 68

·       
تمامی 22 نفر كانديدای كابينه̾ پيشنهادی آقای هاشمی رفسنجانی
از مجلس شورای اسلامی رأی اعتماد گرفتند.

·       
پالايشگاه تبريز با ظرفيت 110 هزار بشكه در روز بازسازی و راه
اندازی شد.

                                                                                  
8 / 6/ 68

·       
ايستگاه تقويت فشار
گاز مارون با ظرفيت 14 ميليون فوت مكعب در روز آغاز به كار كرد.

·       
حجة الاسلام و المسلمين هاشمی رفسنجانی : با كسانی كه در گذشته
با اندوختن سرمايه̾ اقتصاد ما را بيمار كردند و با عوامل فساد در دستگاه های دولتی
به شدت و بدون گذشت برخورد خواهد شد.

·       
با صرف 7 ميليارد و پانصد ميليون ريال هزينه كار بازسازی و
نوسازی اسلام آباد غرب به پايان رسيد.                                             
11 / 6/ 68

·       
عليرضا سليمانی كشتی گير سنگين وزن كشورمان با پيروزی بر حريف
آمريكایی اولين طلای جهانی ‌را برای‌ ايران به ارمغان آورد.

·       
استان فارس در بين استان های سراسر كشور، مقام اوّل تحويل گندم
به دولت را كسب كرد.                                                     
12 / 6/ 68

·       
متخصصان ايرانی با بازسازی يك فروند جنگنده̾ نيروی هوائی ارتش،
به تكنولوژی تعميرات اساسی جنگنده̾ اف ـ‌ 14 دست يافتند.

·       
مدرن ترين كارخانه̾ توليد لوله های چدنی در خوزستان بازسازی و
راه اندازی شد.
15 / 6 /68                                                                            

·       
نيروگاه بزرگ حرارتی
تبريز پس از بازسازی‌ به دست كاركنان متعهد شركت توانير، به شبكه̾ سراسری برق
پيوست.

·       
ورود كاميون، اتوبوس، مينی بوس و تراكتور توسط كارگران شاغل در
شيخ نشينان خليج فارس آزاد شد.                                             16
/ 6/ 68

اخبار خارجی

·       
ماهواره̾ جاسوسی
شوروی در فضا منهدم شد.                       
23 / 5/ 68

·       
رئيس رژيم نژاد پرست پروتريا پس از يازده سال زمامداری پياپی
استعفا كرد.

·       
نماينده̾ آمريكا در سازمان ملل اعتراف كرد، اقدامات اسرائيل در
سرزمين های اشغالی نقض حقوق بشر است.

·       
صدام، ميشل عون را به ادامه̾ جنگ با سوريه تشويق كرد.     24 / 5/ 68

·       
تاس خبرگزاری شوروی اعلام كرد « ناگورنی قره باغ » عملا در
محاصره است و ارتباط با بخش عظيمی از اين منطقه خود مختار كه اوضاع در اين بخش
بسيار متشنج است قطع شده است.

·       
دو هزار پناهنده̾ كرد عراقی در تركيه به طور عمده مسموم شدند.
26/5/68

·       
كانديدای پيشتاز رياست جمهوری كلمبيا كه يك سناتور 45 ساله بود
به دست قاچاقچيان مواد مخدر به قتل رسيد.                            29/ 5/ 68

·       
فرانسه ناوگان خود در سواحل لبنان را به هفت فروند افزايش داد.
31 /5 / 68

·       
«
هيوئی نيوتن » يكی از بنيانگذاران جنبش سياهان آمريكا ( پلنگان سياه ) كه عليه
برتری نژادی در آمريكا فعاليت می كرد به ضرب گلوله كشته شد.

·       
پليس آفريقای جنوبی دانش آموزان اين كشور را مورد ضرب و شتم
قرار داد.

                                                                                
1 / 6/ 68

·       
جبهه̾ ملی لبنان ناوگان فرانسه را تهديد به گلوله باران
كرد.   2 / 6/ 68

·       
سخنگوی رسمی نخست وزير ژاپن در پی افشای نامشروع با يك زن
مجبور به استعفا شد.

·       
يك افسر رژيم صهيونيستی به آموزش نظامی قاچاقچيان كلمبيائی
توسط نظاميان اين رژيم اعتراف كرد.

·       
به دنبال برخورد قاطع نيروهای ملی و اسلامی لبنان، دولت فرانسه
ضمن كاهش ناوهای اعزامی، واحد های دريائی خود را از نزديك شدن به سواحل لبنان بر
حذر داشت.

·       
طرح ارتش تركيه برای انجام عمليات نظامی در منطقه كردنشين اين
كشور فاش شد.

·       
نخست وزير لهستان يك روز پس از روی كار آمدن از آمريكا در
خواست كمك كرد.

                                                                                       4
/ 6 /68

·       
همسر سلمان رشدی
نويسنده̾ كتاب آيات شيطانی اعلام كرد كه از رشدی‌ جدا شده است.                                                               
5 / 6/ 68

·       
سيك های مسلح، ضمن حمله به يك قطار مسافری در ايالت پنجاب 20
تن را به ضرب گلوله كشت و 30 تن ديگر را زخمی كردند.

·       
صدها هزار تن از اهالی « مولداوی » شوروی ضمن رد اتهامات مسكو
داير بر افراطی بودن آنها دست به تظاهرات زدند.

·       
فرانسه آخرين كشتی جنگی خود را از سواحل لبنان خارج كرد !

·       
انفجارهای پياپی شهر صنعتی كلمبيا را بلرزه درآورد.

·       
سودان سفير خود را از ايران فرا خواند.                                 6 /6 /68

·       
400
مزدور آمريكایی در پايتخت پاناما برای خرابكاری آماده شدند. 7 /6 /68

·       
سوريه يك كشتی حامل 5/2 ميليون ليتر بنزين را كه عازم ناحيه̾ مسيحی
نشين لبنان برای مارونی ها بود به آتش كشيد.                             8 / 6/ 68

·       
اجلاس وزرای خارجه̾ جنبش عدم تعهد در پايتخت يوگسلاوی آغاز به
كار كرد.

·       
وزير جنگ اسرائيل طی شش ماه گذشته سه پيام محرمانه برای عرفات
فرستاده است.

·       
انفجار يك بمب نسبتا قوی ساختمان وزارت كشور تركيه را لرزاند.

·       
كتاب كفر آميز آيات شيطانی در پی تهديد يك گروه ناشناس، از
بزرگترين فروشگاه زنجيره ای هلند جمع آوری شد.

·       
سفير ليبی در سازمان ملل خواستار عادی سازی روابط واشنگتن
طرابلس شد.

·       
يك هيئت ايتاليائی از سوی دادستان رم مأمور تحقيق پيرامون سوء
استفاده̾ يكی از شعب بانك ملی كار ايتاليا در جريان معامله̾ كلان آمريكا و عراق شد.

·       
يك هواپيمای مسافر بری كوبا با 126 سر نشين در آسمان هاوانا
منفجر شد و تمامی سرنشينان آن كشته شدند.                            13 / 6/ 68

·       
در جريان انفجار روز گذشته در مقابل يك كتاب فروشی متعلق به «
انتشارات پنگوئن » در مركز لندن 4 نفر مجروح شدند.

·       
كنفرانس سران غير متعهد ها با شركت 60 تن از رؤسای كشور ها در
بلگراد آغاز به كار كرد.

·       
دكوئيار، دبير كل سازمان ملل : من به هيچ وجه قصد ندارم كه از
چارچوب قطعنامه̾ 598 خارج شوم.

·       
گروه ابونضال اعلام كرد كه 15 جاسوس فلسطينی را كه برای سرويس
های اطلاعاتی اسرائيل، آمريكا، آلمان غربی، انگلستان، اردن، مصر و عراق كار می
كردند اعدام كرده است.

·       
كاخ سفيد واشنگتن روز گذشته اعلام نموده شاه فهد برای دومين
بار ديدار رسمی خود را از آمريكا به تعويق انداخت.                                  14 / 6/ 68

·       
در پی تهديد های افراد ناشناس سفارت آمريكا در لبنان تحت
تدابير شديد امنيتی‌ قرار گرفت و يك ناو هواپيما بر آمريكا و كشتی های اسكورت
كننده̾ آن از اقيانوس هند به سوی دريای مديترانه انتقال يافتند.

·       
وزير خارجه̾ رژيم عراق از سرگيری مذاكرات غير مستقيم با ايران
را رد كرد.

·       
انفجار در يك مجتمع نظامی عراق حداقل 700 كشته بر جای گذاشت.

·       
هزاران نفر از دانشجويان كره̾ جنوبی با پليس ضد شورش به زدو
خورد پرداختند.

·       
سفير و كاركنان سفارت آمريكا بيروت را ترك كردند.           16 / 6 / 68

اختراع و
اكتشاف

·       
هزاران نفر آجر زن
تمام اتوماتيك بدون مشابه خارجی توسط مبتكر كرجی ساخته شد.                                                                     
26 / 6/ 68

·       
دست الكترونيك و پنجه̾ انگشت دار برای اولين بار در كشور و در
تهران و اصفهان ساخته شد.                                                            
1 / 5 /68

·       
آسياب های گلوله ای مورد نياز صنايع سراميك و كاشی در سمنان
طراحی و ساخته شد.                                                        
16 / 5 /68

·       
دستگاه محركه̾ مكانيكی انواع اتومبيل سواری ويژه̾ جانبازان و
معلولين توسط يكی از مبتكرين سمنانی ساخته شد.                                      25 / 5 /
68

·       
بزرگترين غار آبی آسيا در پاوه كشف شد.                            15 / 6 /68

ضد انقلاب

·       
79 قاچاقچی مواد مخدر به جرم مشاركت مستمر و
فعاليت وسيع در امر خريد و فروش مواد مخدر در شهر های‌ مختلف كشور اعدام شدند.          28 / 5/ 68

·       
طی چند روز گذشته حدود يك ميليون قلم دار و از انواع آمپول های
ناياب سرطانی و قرص های كمياب قلبی و انواع سرنگ و سر سوزن از يك شبكه̾ بين المللی
قاچاق دار و توسط واحد اطلاعات و امنيت كميته̾ انقلاب اسلامی منطقه̾ 2 تهران كشف و
ضبط شد.                                                        2 / 6/ 68

·       
با دستگيری 2 عامل فروش دارو های كمياب در خيابان ناصر خسرو
تهران، نزديك 9 هزار عدد سرنگ، 4 هزار عدد سوزن تزريق و مقادير زيادی داروهای
كمياب كشف و ضبط شد.                                                                 13 / 6/ 68

·       
مدير عامل و اعضای هيئت مديره̾ شركت بين المللی لاديس به جرم
سوء استفاده مالی‌ و حيف و ميل بيت المال مسلمين دستگير و روانه̾ زندان شدند. 14
/6/ 68

جمع بندی
اهمّ رويداد ها

هجوم فرهنگی
غرب

هشداری برای
حزب الله

با انتخاب
نيروهای جديد و شكل گرفتن اركان قوای سه گانه̾ كشور و فروكش نمودن جو پر التهاب و
حساس اين مرحله از انقلاب، زمان آن رسيده كه با تأملی ژرف به آنچه در اين چند ماه،
گذشته است نظر افكنيم و تاكتيك ها و وجوه مختلف توطئه های غرب را در مقابله با
انقلاب اسلامی به خوبی شناسائی نمائيم.

با اندك
دقّتی بر روی خطوطی كه رسانه های گروهی غرب و نيز متأثر از آنها برخی رسانه های
گروهی داخلی در اين چند ماهه̾ پس از ارتحال رهبر كبير انقلاب اسلامی امام خمينی رضوان
الله تعالی عليه دنبال می كنند به روشنی‌ پيداست كه غرب همان خط گذشته̾ خود را در
تهی ساختن فرهنگ امت اسلامی تعقيب می‌ نمايد، منتهی در اين چند ماهه، اين هجوم و
تاخت و تاز ـ با اين تصور كه ايران اسلامی‌ پرچمدار و مدافع راستين اسلام ناب
محمدی‌(ص) را از دست داده ـ با قدرتی بيشتر صورت می‌ پذيرد تا با از بين بردن
فرهنگ اسلام پابرهنگان، موفّق شوند اسلام سازش و تزوير، اسلام منافقين، اسلام
سرمايه داران، اسلام مرفهين بی درد، اسلام متحجرين و مقدس نماهای بی شعور و در يك
كلمه « اسلام آمريكائی » را جايگزين نمايند.

بدين ترتيب
يكی از اصلی ترين و در عين حال خطرناك ترين تاكتيك هایی را كه غرب در شرايط كنونی
دنبال می ‌كند « هجوم فرهنگی » است. هجوم به همه̾ آن چيزهایی كه مردم به رهبری اما
از پانزده خرداد 42 تا پانزده خرداد 68 آنها را پايه ريزی كرده و در ارزش ها و
آرمان های انقلاب متجلّی ساخته اند. امام فقيدمان خط كلّی غرب خصوصا شيطان بزرگ
آمريكای جنايتكار را در مقابله با انقلاب اسلامی اين چنين بيان كرده اند : «…
توطئه̾ خارجی بر عليه افراد نيست… آمريكا بر ضد اسلام است و از اسلام صدمه خورده
نه از افراد… نه از من سيلی خورده، نه از آقای رئيس جمهور سيلی خورده است، نه از
اشخاصی كه در مجلس هستند و نه دولت ها، از اين ها سيلی نخورده است، از زاغه نشين
ها سيلی خورده است. از اين ملّت سيلی‌ خورده است و او در صدد اين است كه اگر توطئه
كند، بر ضد ملّت توطئه كند نه اينكه بر ضد من يا بر ضد كس ديگر… ».

                                                                                 
( 15/5/59 )

اين خط كلّی
همواره توسط آمريكا و ديگر كشور های بلوك غرب پيگيری می شده ولی به دليل آن كه اما
در دهه̾ اوّل انقلاب به صورتی فعّال در صحنه های‌ سياسی جهان ظاهر شده بود آنها با
اقدامات انفعالی تنها از وارد آمدن لطمات بيشتر به منافع خود جلوگيری می كردند و
به اعتراف خودشان امام با ابتكار ها و اعمال غير منتظره ( به تعبير صحيح عمل به
تكليف الهی ) بارها سياست های غرب رادر كشور های جهان سوم به شكست كشانيده و با
آمريكا نه در مرزهای ايران بلكه در خاك كشورهای مورد تجاوز شيطان بزرگ می جنگيد.
غرب و آمريكا در دهه̾ دوّم انقلاب اسلامی به تصوّر آنكه فقدان امام منتفی شدن ارزش
ها و آرمان های انقلاب و بسته شدن ملاك ها و معيارهای اسلام ناب محمدی (ص) است،
تهاجم گسترده ای را به انقلاب آغاز كرده است و در ابتدائی ترين مرحله̾ آن، از بين
بردن فرهنگ اسلامی و ميراث امام خمينی (ره ) را در دستور كار خود قرار داده است.

رسانه های
گروهی غرب اعم از راديو های‌ بيگانه و روزنامه ها و مجلات سياسی و فرهنگی آن،
نشريات ضد انقلاب فراری، « نكته̾ » سلطنت طلبان به قلم « سعيدی سيرحانی  » همكار مطبوعاتی ساواك در روزنامه̾ اطلاعات
30/5/ 68، برخی « چراغ سبزهای » روزنامه̾ انگليسی تهران تايمز كه متأسفانه صاحب
امتياز آن سازمان تبليغات اسلامی است و… همه و همه خطرناك بودن اين هجوم فرهنگی
را نشان می ‌دهد.

كنار هم قرار
دادن اين وجوه، خط هماهنگ غرب را در برابر انقلاب اسلامی هويدا می سازد و می تواند
به مثابه هشدار و بيدار باشی برای حزب الله و مسئولين آگاه و متعهّد كشور محسوب
گردد.

يكی از
نشريات ضد انقلاب در خارج از كشور كه ارگان سلطنت طلبان فراری نيز محسوب می ‌شود
در آخرين شماره خود ( مرداد ماه 68 ) طی مقاله ای با اشاره به موفقيت های سياسی
نظام جمهوری اسلامی به شكست « اپوزيسيون » ( گروه های مخالف ) در مقابل انقلاب از
نظر سياسی اعتراف كرده و با برنده اعلام كردن حكومت ايران در بعد سياسی، همه̾
سازمان ها ! و گروه های مخالف را به يك مبارزه̾ فرهنگی دعوت می نمايد :

«… اين
واقعيت كه انتخاب چهارمين رئيس جمهوری اسلامی هم صورت گرفت مخالفان تز جمهوری
اسلامی در بيرون از ايران بايد به اشاره̾ واقع بينانه ای توجه فرمايند… در دنيای
پيشرفته وقتی گروهی دريك مبارزه سياسی می بازند، درست مثل يك تيم ورزشی اوّلين
كارشان قبول شكست است… در يك مسابقه̾ ورزشی وقتی تيم حريف پنج بر صفر دروازه̾
شما را می گشايد اولين عكس العمل شما قبول اين باخت است… مخالفان رژيم تهران با
تمام طيف وسيع (!؟) خود متأسفانه از اين روحيه̾ واقع بينانه دورند و هنوز در ميدان
سياسی خود را برنده می دانند… حالا شكست به سراغمان آمده، مثل هر تيم باخته به
فكر آن باشيم كه دور بعدی مسابقه را چگونه بايد برد… پس استراتژی مبارزه از
اينجا به بعد، به جای مبارزه̾ مسلحانه و به كار بردن واژه های براندازی، سرنگونی
يازد و بندهای سياسی به صورت اعلاميه و بيانيه و مصاحبه و خطابه كار بردی ندارد
امّا يك راه وجود دارد… يعنی اين دور از مسابقه را به صورت يك مبارزه̾ فرهنگی
آغاز كنيم. مبارزه فرهنگی در تمام زمينه ها: تئاتر، سينما، ورزش، شعر، موسيقی،
نقاشی و غيره… »

مطلب فوق
الذكر گرچه به دليل قلّت آنان و نيز معدود بودن هوادارانشان تاكنون محلی از اعراب
نداشته، ليكن با كمال تعجّب و تأسف روزنامه̾ اطلاعات اقدام به درج مقاله̾ يكی از
طرفداران سلطنت طاغوت تحت عنوان « نكته » ـ آينده، تصميمات مهم و آن چه بايد
بدانيم »‌ در صفحه دوّم روزنامه ( اطلاعات 30/5/68 ) كه معمولا مقالات نويسندگان
مورد تأييد روزنامه در اين ستون درج می گردد، نمود.

سردبير
روزنامه̾ اطلاعات طی تمجيد و تعريفی از « سعيد سيرجانی » و افكار و نظريه ها‌ی او
در قسمتی از مقدمه̾ مقاله آورده است : «… نوشته̾ حاضر، مقاله ای است از آقای سعيد
سيرجانی نويسنده̾ سخن سنج و درد آشنا و در عين حال ممسك از مطبوعات… نويسنده در
مقاله̾ خود ضمن استقبال از بيانات رياست جمهوری با مروری‌ بر مسائل و مشكلات كشور
سخنان ايشان را مايه̾ اميدواری‌ و خرسندی همه̾ علاقمندان ميهن اسلامی (!( دانسته
است… ».

« سعيدی
سيرجانی » خود را و همچنين نظرگاهش را نسبت به مسائل جاری ‌كشور اينگونه معرفی می
كند : «… نطق ديروز آقای‌ هاشمی‌ رفسنجانی مرا تكان داد و يقين دارم در بسياری
از جماعت خاموشی گزيده يا به خاموشی كشيده همچو اثری داشته است… ».

سيرجانی گرچه
تعبير « مرد هوشمند كويری » را به رئيس جمهوری جديد نسبت می دهد برای آنكه دوستانش
كه « در سال های اخير با مشاهده̾ تند رويهای بی حاصل لفظی و روزنامه ای دست خوش
حيرت بوده و مهر سكوت » بر لب زده اند، زياد دچار مسأله نشوند و او را طرفدار
حاكميت ها ندانند اعلام می كند كه « به تأييد حرف حق برخيزند از هر حلقومی كه باشد
».

نويسنده در
طی اين مقاله پابرهنگان، شعار مبارزه با آمريكا، هشت سال دفاع مقدّس، نهاد ها و
ارگان های انقلاب و كلا تمامی‌ ارزش ها را به راحتی مورد حمله قرار داده و می
نويسند :

«… اگر بر
اثر تند روی هایی كه لازمه̾ هر انقلابی است آمريكای واقعا جنايتكار، چراغ سبزی در
مسير ماشين جنگی صدام روشن نكرده بود و مسأله جنگ بی‌ حاصل و خانمان سوز پيش
نيامده بود و با ساده انديشی هایی اين جنگ شوم به انتها رسيده، ادامه نيافته بو
د… در مبارزه با آمريكا توفيقكی يافته بوديم، دريغا، دريغا !… اگر قرار شد از
تخصص و علم خوشنامان پاكيزه دامانی استفاده كنيم كه از بيم نبودن امنيت جلای وطن
كرده و در معتبر ترين مؤسسات علمی جهان به خدمت مشغولند، تكليف كسانی كه بی هيچ
صلاحيت و فضل و فضيلتی بر مناصب علمی و تخصصی مملكت پنجه انداخته اند چيست ؟ اگر…
».

وچندين « اگر
» ديگر كه سيرجانی‌ در مقاله̾ خود با استفاده از آنها تمامی ارزش های انقلاب را
زير سؤال برده و به سخره می گيرد. ذكر اين مطلب توسط فردی مثل « سعيد سيرجانی »
تعجبی ندارد. سيرجانی از زمره̾ روشنفكران ناسيوناليست و غير مذهبی است كه در سال
های‌ قبل از كودتای 28 مرداد در « حزب توده » فعاليت داشت و پس از كودتای شاهنشاهی
به خدمت ساواك درآمد و تعهد نمود كه از قلم خود در راه اعتلای سلطنت استفاده كند.
وی زمانی همكار « پهلبد » شوهر اشرف پهلوی در « بنياد فرهنگ ايران » بود كه سياست
های فرهنگی مورد نظر رژيم شاه را در مذهب زدایی و اشاعه̾ فرهنگ غربی تدوين و تبليغ
می كرده است. نگاهی به پرونده̾ عملكرد بعد از انقلاب سيرجانی بيانگر آن است كه به
خلاف ادعای وی كه در مقاله̾ ضد انقلابی اش مدّعی شده در ده ساله گذشته جزو «
خاموشی گزيدگان » بوده است، به عكس در مقاطع زمانی مختلف هرگاه كه « فضای باز » را
ديده ( به عبارت صحيح تر فضایی كه در آن بتوان ارزش های اسلام و انقلاب را مورد
حمله قرار داد ) به همسرایی با رسانه های غربی و ضد انقلاب مبادرت ورزيده است.

سيرجانی پس
از پيروزی انقلاب اسلامی سفرهایی به آمريكا و اروپا داشته و تاكنون محافل فرهنگی
ضد انقلاب كه سعی در احيای فرهنگ غرب و عناصر وامانده̾ رژيم سابق را دارند، چندين
بار مقالات وی را منتشر كرده اند.

طبيعی است
اگر كسی چون « سعيد سيرجانی » بخواهد مطلبی بنويسد خارج از تعهد فكری وی به غرب
نخواهد بود. امّا تأسف از روزنامه̾ متعلق به بيت المال مسلمين است كه چرا چنين
مطالبی را در روزنامه̾ خود درج نموده و به يك مزدور ساواكی لقب نويسنده̾ سخن سنج و
درد آشنا می دهد ؟!! به يقين مسئولين متعهّد و مردم شهيد پرور كشورمان اجازه
نخواهند داد كه هنوز آب كفن امام فقيدمان خشك نشده رسانه های گروهی كشور محلّ عرض
اندام طرفداران غرب و آمريكا و رژيم طاغوت در مقابل خانواده های شهدا گردد. اوّلين
واكنش در قبال مقاله̾ توهين آميز « نكته » توسط ناطقين قبل از دستور مجلس شورای
اسلامی در 31 /5 /68 صورت گرفت و يكی از نمايندگان، هم نويسنده و مضامين مقاله و
هم مسئولين روزنامه̾ اطلاعات را به شدت محكوم كرده و خواستار پيگيری اين امر توسط
مراجع قضائی شد.

اين نماينده
در قسمتی‌ از سخنان خود گفت :

«… مقاله̾
كثيفی كه هزاران برابر كثيف تر از مقاله̾ رشيدی مطلق در روزنامه̾ اطلاعات زمان شاه
بود. مگر انتقاد از عملكرد اين است كه ما مواضع اصولی اسلام و انقلاب را زير سؤال
ببريم ؟ كی اين اجازه را به روزنامه ها داده ؟ »

اعتراض برخی
نمايندگان مجلس و نيز گروهی از دانشجويان كه طی يك راه پيمايی اعتراض آميز از
دانشگاه پلی تكنيك تهران تا مقابل مجلس شورای اسلامی ابراز گرديد، خيلی زود مسكوت
ماند. امّا با گذشت چند روز، روزنامه « اطلاعات » نه تنها از مقاله و مطالب آن
دفاع كرد بلكه ديگر « خاموشی‌ گزيدگان » را به دريدن پرده̾  سكوت در مقابل اصلی ترين مسائل كشور ترغيب نمود
و مسئولين نظام را مشوّق انتقاد به ده ساله̾ 
گذشته معرفی می نمايد :

«… روزنامه
ها بايد حق مردم را به آنها بدهند… ما بر اين اعتقاديم كه بسياری از
انديشمندان  وصاحب نظران درد آشنا (!)،
هنوز آن گونه كه بايد نتوانسته اند نسبت به ارزش های انقلابی ادای دين كنند ( گويا
توهين های سيرجانی كافی نبوده است ) و دريدن پرده های سكوت در مقابل اصلی ترين
مسائل كشور گام های مقدماتی در اين وادی است ( خدا آخر و عاقبت گام های بعدی را به
خير بگذراند ). بايد گوش شنوا داشته باشيم بايد حضور انديشه های مختلف را بپسنديم
بايد چون زعمای اين قوم با سعه̾  صدر، به
فكر حل مسائل باشيم نه پيچيده تر كردن آن ها… ».

بدين ترتيب
مقاله̾  توهين آميز‌« سعيد سيرجانی »، «
عصر جديد» ی را كه ماه ها قبل يعنی يك ماه پس از پذيرش قطعنامه̾  598 « در اين روزنامه مطرح شده بود تداعی كرد ».

يادآوری می
گردد كه در مرداد ماه 67 سلسله مقالاتی با عنوان « عصر جديد »، در روزنامه̾  اطلاعات چاپ شد كه در قسمتی از آن آمده بود :

«… اينك ما
با پيروزی از حكم عقل و منطق، به قطع نامه̾ 
598 گردن نهاده و به دورانی آكنده از هيجان، احساس، شعور، التهاب، حماسه،
گذشت،‌ايثار و شهادت پايان داده و وارد عصر جديدی شده ايم كه مشخصه اش همانا حاكميت
تعقّل، تفكّر، دورانديشی‌، آينده نگری، شعار گريزی و شعور گرایی است… »

در آن زمان
به دليل جوّ سياسی ـ اجتماعی حاكم بر كشور، حضور امام در صحنه و… اين مقالات
بافته های ذهنی نويسنده قلمداد شد. ادامه اينگونه مطالب توسط مقالات « ع. مروی » و
« لاريجانی » در اين روزنامه خصوصا آن كه مطالب مشابه اينان از زبان قائم مقام
رهبری وقت و نيز برخی مسئولين ديگر در دهه̾ 
فجر ( بهمن 67 ) شنيده می شد با پاسخ قاطع امام در پيام سوم اسفند 1367
ايشان به روحانيّت رو به رو گرديد. امام خمينی ( ره) در آن پيام افرادی كه تصوّر
كرده اند با پذيرش قطع نامه و نرسيدن به هدف های نهایی در جبهه ها ديگر دوران
ايثار و شهادت و… پايان يافته را « كوته نظر » خوانده واعلام نمود :

« جنگ ما جنگ
حق و باطل بود و تمام شدنی نيست، جنگ ما جنگ فقر و غنا بود. جنگ ما جنگ ايمان رو
رذالت بود و اين جنگ از آدم، تا ختم زندگی وجود دارد. چه كوته نظرند آنهائی كه
خيال می كنند چون ما در جبهه به آرمان نهائی نرسيده ايم پس شهادت و رشادت و ايثار
و از خودگذشتگی و صلابت و بی فايده است… من در اينجا از مادران و پدران و
خواهران و برادران و همسران و فرزندان شهدا و جانبازان به خاطر تحليل های غلط اني
روزها رسما معذرت می خواهم و از خداوند می خواهم مرا در كنار شهدای جنگ تحميلی
بپذيرد. ما در جنگ برای يك لحظه هم نادم و پشيمان نيستيم… تأخير در رسيدن به
همه̾ اهداف دليل نمی شود كه ما از اصول خود عدول كنيم. همه̾ ما مأمور به ادای
تكليف و وظيفه ايم نه مأمور به نتيجه… به لطف خداوند بزرگ ملّت ما توانسته است
در اكثر زمينه هایی كه شعار داده است به موفقيت نائل شود. ما شعار سرنگونی رژيم
شاه را در عمل نظاره كرده ايم، ما شعار آزادی و استقلال را به عمل خود زينت بخشيده
ايم، ما شعار مرگ بر آمريكا را در عمل جوانان پر شور و قهرمان و مسلمانان در تسخير
لانه̾ فساد و جاسوسی آمريكا تماشا كرده ايم. ما همه̾ شعارهايمان را با عمل محك زده
ايم… ».

امّا
دارندگان چنين بينشی كه به جای ادای تكليف الهی، به دنبال آن هستند كه حركاتشان
مورد قبول ابرقدرت ها و وابستگان آن ها باشد، نه تنها تغييری در موضع گيری خود
ندادند بلكه با سكوتی مقطعی و مصلحتی، اكنون پس از ارتحال امام با شدّت و حدّتی
بيشتر به ابراز آزادانه̾  آن می پردازند.

روزنامه̾  انگليسی صبح تهران به نام « تهران تايمز » را
می توان از جمله رسانه های خبری كشور محسوب نمود كه در شرايط كنونی‌ ( به عتراف
سردبير آن : «… محافل خبری و مطبوعاتی جهان به استناد مطالب مكتوبی كه نشر داده
اند بيشترين مطالب خود را در ارتباط با انقلاب جمهوری اسلامی ايران از تهران تايمز
نقل كرده اند… »‌)، نقشی محوری و حسّاس را بر عهده دارد. بسياری از رسانه ها و
خبر گزاری های جهان تا كنون چندين بار از قول اين روزنامه ( كه به قول آنان به
عنوان « بلند گوی ارسال پيام مسئولين ايران عمل می كنند »‌) تمايل ايران به
برقراری رابطه با آمريكا را اعلام نموده اند.

اين روزنامه
با مرامی كاملا ليبرالی و غير انقلابی، سعی در مشوه نمودن چهره̾  ضد آمريكایی و ضد استكباری انقلاب دارد. اين
روزنامه در اوايل شهريور ماه مصاحبه ای با آقای بشارتی قائم مقام وزير امور
خارجه̾  كشورمان ترتيب داده و طی آن اعلام نموده
كه آمريكا تا كنون چندين بار رسما توسط پاكستان و ژاپن برای ايران پيام فرستاده و
ايران جواب هایی شفاهی به آن پيام داده است.

« تهران
تايمز » همچنين تفسير غزل عارفانه̾  امام
خمينی ( ره ) را به راجر كوپر ( جاسوس انگليس كه هم اكنون در زندان اوين می باشد )
سپرده و طی مقدمه ای به قلم سردبير، كوپر را « دانشمندی فارسی زبان و در جای خود
يك شاعر » ! معرفی كرده و می نويسد كه مقاله̾ 
وی در تفسير غزل مرحوم امام خمينی توسط اوين « سانسور » شده است. جالب توجه
است كه در سراسر مقدمه̾  سر دبير تهران
تايمز هيچگونه اشاره ای به شغل اصلی كوپر يعنی « جاسوسی » نشده. اين مطلب در كنار
برخی ديگر از خبر ها و مطالب « تهران تايمز » از سوی رسانه های گروهی غرب چراغ
سبزهای ايران برای مذاكره با آمريكا و انگليس و حل بحران گروگان گيری تلقی شده است.
تهران تايمز در يكی از آخرين اقدامات خود در اين راستا، مصاحبه ای با سعيد رجائی
خراسانی رئيس كميسيون خارجی مجلس به انجام رسانيده است و به وسيله̾  آن برای ايجاد رابطه بين جمهوری اسلامی ايران و
عربستان سعودی زمينه سازی خارجی كرده است.

« تهران
تايمز » در روز شنبه از قول سعيد رجائی خراسانی اعلام كرده كه : « مذاكره و
برقراری رابطه با عربستان از طريق گوناگونی صورت می گيرد امّا به هر حال بايد
مردانه عمل كرد و پيش قدم شد. من به وزارت خارجه توصيه می كنم كه برای بهبود روابط
با عربستان سريع عمل كند ».

گذشته از نقش
« تهران تايمز »، از قول منابع داخلی نيز گفته شده كه ايران حدود 4 كشته گندم از
عربستان سعودی خريداری كرده است البته اين اقدامات نه چندان پنهان : مورد اعتراض
يكی از نمايندگان مجلس در جلسه̾  علنی 14 /
6/ 68 واقع شد. اين نماينده در نطق پيش از دستور خود اظهار داشت :

« اماما، پدر
و رهبر : تو از غم و غصه̾  جنايات آل سعود
دست پرورده̾  آمريكای جنايتكار با خون جگر
از دنيا رفتی. فرياد و پيام حج تو ـ منشور انقلاب ـ همراه با ضجه̾  نو عروسان و زنان و مردان شهيد زائر خانه̾  خدا هنوز بر بام كعبه طنين انداز است. خون صدها
مردان و زنان مظلوم احرام بسته̾  زائر كعبه
هنوز در اطراف حرم جاری است و بعضی ها چشمان تو را دور ديدند و صحبت از آشتی و
معامله̾  سياسی با آل سعود قاتل فاسد می
كنند و ما آب زمزمی را كه با تمام تزوير خويش آلوده ساخته بود با تشنگی بر زمين
ريختيم و آبرو يافتيم. اكنون جمعی ما را به خوردن گندم حرام وی تشويق می كنند تا
از شيطان انقلاب اسلامی نو، بيرون رانده شويم. اين وسوسه شيطان در بهشت انقلاب است…
»

امّا
قضيه̾  مطبوعات داخلی به همين جا منتهی نمی
گردد. گذشته از نشريات غرب زده ای همچون كيهان فرهنگی، آدينه، سير و سياحت و… كه
به زبان های گوناگون سعی در نبش قبر فرهنگ طاغوتی دارند، « سروش » ارگان صدا و
سيمای جمهوری اسلامی ايران نيز نويد « عصر جديد » و الزامات آن را می دهد. « سروش
» در بعد سياسی طی گزارش تحليلی تحت عنوان ؛ « تروريسم، ريشه ها و پيامد ها، به
صورتی ضمنی مسئولين سياسی كشور را به برقراری رابطه با آمريكا دعوت كرده و ضمن
متفاوت خواندن هيئت حاكمه̾  جديد آمريكا با
دولت ريگان و مثبت تلقی كردن برخی مواضع « بوش »، ساده انگارانه سيستم سرمايه داری
آمريكا را با عوض شدن يك فرد يا موضع گيری ساختگی عدّه ای از نمايندگان كنگره̾ اين
كشور ضربه پذير !؟ تلقّی می نمايند. در قسمتی از اين مطلب كه در مجله̾ سروش 11 / 6
/ 68، شماره̾ 484، تحت عنوان فوق الذكر درج شده آمده است :

«… هيأت
حاكمه̾ جديد آمريكا هنوز به اندازه̾ دولت ريگان آلوده نشده و كاغذ سفيدی كه ملّت
آمريكا به دست آن ها داده هنوز چون كاغذ حكّام قبلی چرك و آلوده نشده است. اينكه
آقای بوش چه می خواهد بنويسد، آينده نشان خواهد داد… نكاتی چون محكوم كردن اقدام
اخير رژيم غاصب قدس يا سرزنش مسئولين اسرائیلی در صحبت هايش وجود دارد و مواضعش
كمتر خصمانه است… از آمريكا يك غول ترسناك نسازيم. به هر حال آمريكا كشوری است
چون ديگر كشور ها با امكانات و اهمّيت بيشتر و غالبا شرارت و خصومت بيشتر. امّا
ناديده گرفتن وجود آن در معادلات پيچيده̾ جهان امروز به هيچ وجه با منطق سازگار
نيست… ما بايد مواضعی را اتخاذ كنيم كه با اهرم هایی كه در دست داريم از تضاد
های موجود در هيأت حاكمه̾ آمريكا طلبكاريم آن هم رقمی نجومی… تا 9  ميليارد دلار. كجای دنيا يك طلبكار از سرمايه و
طلب خود چشم می پوشد… ما می‌ توانيم دوستان و هواداران خود در سطح دنيا را ترغيب
كنيم تا هرگز در گروگان گيری پيش قدم نشوند… »

البتّه اين
گزارش به زبان عاميانه ای نوشته شده و در آن « تحليل واقع بينانه̾ سياسی » ديده
نمی شود و نحوه̾ تركيب جملات به گونه ای است كه خواننده را به ياد سخنان جوجه ای
كه در داستان « جوجه و مرغ » در مورد بی آزار بودن گربه به مادرش می زند، می
اندازد ! با اين تفاوت كه « جوجه » در آن داستان از « خط و خال » گربه كه در ظاهر
اين حيوان مشهود است صحبت می كرده و نويسنده̾ اين مطلب صفاتی اين چنينی را برای «
گرگ » بر می شمرد ! ؟

در يك كلام،
توجه نويسنده̾ مطالب مذكور را به نامه̾ 176 نفر از نمايندگان كنگره̾ آمريكا در
حمايت از منافقين و براندازی نظام جمهوری اسلامی در 17/ 6/ 68 جلب می كنم و از
ايشان تقاضا می كنم كه سعی كنند در وادی سياست، « هوایی » حرف نزنند.

مجله̾ سروش
با چنين ديدی در سياست، وارد بعد اعتقادی نيز می شود و سر دبير آن در مقاله اش تحت
عنوان « تغيير روش ها به معنای تغيير در اصول نيست » چنين می نويسد :

«… عصر
جديد جهانی، عصر « تغييرات » است و فصل جديد حكومتی در ايران نيز می بايست همراه
با تغيير باشد… »

« سروش »
همان گونه كه در بعد سياسی تحت تأثير جوّ جهانی قرار گرفته ! در بعد اعتقادی نيز
آگهی « سازمان عفو بين الملل شعبه̾ انگليس » در وی مؤثر افتاده و در يك حركت
انفعالی و ناشيانه برای همه̾ فقها وظيفه̾ شرعی تعيين می كند كه به تغيير و تبديل
احكام قضایی اسلام در اسرع وقت مبادرت ورزند.

سازمان عفو
بين الملل شعبه̾ انگليس كه به بهانه̾ جمع آوری اعانه از سوی مردم يك اگهی بزرگ از
نظر حجم،، در روزنامه̾ گاردين به چاپ رسانده كه تقريبا يك چهارم صفحه را در اين
روزنامه اشغال نموده و مشتمل بر تصوير سه سنگ است كه زير آنها به ترتيب « قانونا »
خيلی بزرگ، « قانونا خيلی كوچك » و « كاملا مناسب » نوشته شده است. عفو بين الملل
شعبه̾ انگليس با تيتر درشت در بالای آگهی نوشته است : « در ايران كشتن كسی با سنگ
برخلاف قانون نيست بلكه استفاده از سنگ خارج از قاعده جرم است ». در متن آگهی
مزبور نيز نوشته شده :

« قانون
جزایی ايران تصريح دارد در سنگسار كردن افراد محكوم به مرگ نبايد از سنگ های خيلی
بزرگ استفاده كرد كه با يك يا دو ضربه به قتل مجرم منتهی شود. همچنين نبايد آنقدر
كوچك باشند كه نتوان آنها را سنگ ناميد. ايران تنها يكی از 125 كشوری است كه برای
جنايات عادی مجازات مرگ در آنها وجود دارد و عفو بين الملل خواستار لغو مجازات
اعدام به عنوان غير انسانی ترين، پست ترين و خشن ترين محكوميت هاست ».

مجله̾ سروش
كه ارگان صدا و سيمای جمهوری اسلامی ايران است به جای آن كه به اين بی احترامی
علنی به احكام قرآن اعتراض نمايد و بر اساس هان مصوّبات مجامع بين المللی، بی
احترامی اين سازمان به اعتقادات يك ميليارد مسلمان را نكوهش كند و به ملل مسلمان
در مقابل اين مسأله انحرافی هشدار دهد، در سر مقاله̾ 19 / 5 / 68 شماره̾ 481 خود
برای خوش آمد غربيان فقها را اين گونه مورد خطاب قرار می دهد :

«… درست
است كه حكم سنگسار بايد جاری شود. امّا آيا نمی توانند فقها برای حفظ اصول و غايت
و هدف حكم مذكور ـ آن هم در جامعه̾ جهانی امروز ـ از احكام ثانويه استفاده كنند و
حكمی ديگر، مثلا زندان ابد برای آن صادر نمايند، به يقين می توانند. اگر اجرای حكم
سنگسار به آبروی نظام و صدور انقلاب لطمه بزند، كه می زند.. وظيفه̾ شرعی همه̾
فقهاست كه از اين گونه احكام جلوگيری كنند… اگر روزی فقهای ما به اين اصل عنايت
نمايند و از احكام مشابه حكم سنگسار جلوگيری به عمل آورند، و اين تغيير را برای
حفظ اصول ايجاد كنند، نبايد با مخالفت رو به رو شوند و اگر مخالفت يا مخالفينی
وجود داشتند، نبياد بهراسند و از ادامه̾ اصلاحات باز مانند… »

باز هم به
قلم بدستان سوش سفارش می كنيم كه در نوشتن مطالب خود در تمامی زمينه ها كمی بيشتر
تأمل نمايند و مثلا در مورد مطلب فوق الذكر. لا اقل حكم سنگسار را با حكم قتل
سلمان رشدی مقايسه كنند و برخورد امام را با مخالفين آن حكم بياد آوردند ( پيام 3
/ 12 / 67 ) و اين قدر در مقابل غرب دچار خود باختگی نگردند.

« روحانيون و
مردم عزيز حزب الله و خانواده های محترم شهدا خواسشان را جمع كنند كه با اين تحليل
ها و افكار نادرست، خون عزيزانشان پايمال نشود. ترس من اين است كه تحليل گران
امروز ده سال ديگر بر كرسی قضاوت بنشينند و بگويند كه بايد ديد فتوای اسلامی و حكم
اعدام سلمان رشدی مطابق اصول و قوانين ديپلماسی بوده است يا خير ؟! و نتيجه گيری
كنند كه چون بيان حكم خدا، آثار و تبعاتی داشته است و بازار مشترك و كشورهای غربی
عليه ما موضع گرفته اند پس بايد خامی نكنيم و از كنار اهانت كنندگان به مقام مقدس
پيامبر اسلام و مكتب بگذريم.

خلاصه̾ كلام
اينكه ما بايد بدون توجه به غرب حيله گر و شرق متجاوز و فارغ از ديپلماسی حاكم بر
جهان در صدد تحقق فقه عملی اسلام برآئيم و الّا مادامی كه فقه در كتاب ها و سينه̾
علما مستور بماند ضرری متوجه جهان خواران نيست… »

بحث ما بر سر
اين مسأله نيست كه نمی شود فقها حكم ثانويه ای‌ برای سنگسار به خاطر در نظر گرفتن
شرايط و مصالحی صادر نمايند به عكس. امّا مسأله اين است كه مبنای ايجاد اين شرايط
و مصالح، مصلحت اسلام و انقلاب و حاميان واقعی انقلاب اسلامی يعنی توده های مستضعف
جهان اسلام در سراسر دنيا نه جوّسازی ابر قدرت ها و سازمان های‌دست نشانده̾ آنها.

ادامه̾ اين
روند توسط رسانه های گروهی كشور قطعا مورد اعتراض پيروان امام اعم از مسئولين
متعهد و مردم حزب الله قرار خواهد گرفت. لذا بدين وسيله توجه وزير محترم ارشاد را
به خطراتی كه نشر اين گونه مطالب انحرافی برای انقلاب اسلامی و نظام و مسئولين آن
ايجاد می نمايد جلب كرده و به عنوان حسن ختام، مطلب خود را به ذكر جملاتی در همين
ارتباط از وصيت نامه̾ الهی ـ سياسی امام خمينی ( قدس سرّه الشريف ) مزيّن می
نمائيم :

« بايد
بدانيم كه آزادی به شكل غربی آن كه موجب تباهی جوانان و دختران و پسران می شود از
نظر اسلام و عقل محكوم است و تبليغات و مقالات و سخنرانی ها و كتب و مجلّات برخلاف
اسلام و عفّت عمومی و مصالح كشور حرام است و بر همه̾ ما و همه̾ مسلمانان جلوگيری
از آن ها واجب است و از آزادی های مخرب بايد جلوگیری شود و از آن چه در نظر شرع
حرام و آن چه بر خلاف مسير ملّت و كشور اسلامی و مخالف با حيثيت جمهوری اسلامی است،
به طور قاطع اگر جلوگيری نشود همه مسئول می باشند و مردم و جوانان حزب اللهی اگر
برخورد به يكی از امور مذكور نمودند به دستگاه های مربوطه رجوع كنند و اگر آنان
كوتاهی نمودند، خودشان مكلّف به جلوگيری هستند. خداوند تعالی مددد كار همه باشد…
»

ساختار نظام
اجرائی كشور

قسمت سیّ و
دوم

نظام
تحقيقاتی و پژوهشی در كشور

محمد رضا
حافظ نيا

4- وجود
فاصله بين دستگاه های‌ اجرائی و مراكز دانشگاهی و داشتن رابطه متقابل بسيار ضعيف :

دستگاه های
اجرائی، مسئول تهيّه و اجرای پروژه های بخش های مختلف توسعه̾ كشور در سطح ملّی و
محلّی می باشند. تهيه و اجرای پروژه ها احتياج به مطالعات اوّليه دارد و دانشگاه
ها اگر در يك عرصه تحقيقاتی قرار بگيرند يقينا رشد علمی خواهند نمود ولی دستگاه
های اجرائی از واگذاری مطالعات پروژه ها و نيز اجرای پروژه های تحقيقاتی خود داری
می كردند و انجام مطالعات مورد نياز را به شركت های مشاوره ای داخلی و عمدتا خارجی
واگذار می كردند و اين خود باعث ذهنی شدن دانشگاهيان و نيز عملزده شدن دستگاه های
اجرائی گرديد، در حالی كه ايجاد و ارتباط متقابل باعث كمال هر دو می شد و در نهايت
اكتشافات علمی حاصل از تحقيقات نيز به سرمايه علمی و تكنولوژیكی كشور كمك می كرد
در صورتی كه اين گونه انجام نشد و شركت های خارجی هم مطالعات انجام شده رابا خود
می بردند.

بعد از
پيروزی انقلاب اسلامی دستگاه ها‌ی اجرائی، تا اندازه ای به دانشگاه ها رو آورده
اند و نتيجه̾ ارتباط را در كشفيات و اختراعات مربوط به جنگ مشاهده كرديم و اين
تجربه̾ واگذاری مطالعات پروژه های جنگی و عملياتی و نتايج موفقيّت آميز آن نشان می
دهد كه اگر ارتباط مزبور در همه زمينه ها و در همه دستگاه ها و دانشگاه ها برقرار
و قوی و عميق گردد يقينا نتايج مثمر ثمرتری حاصل خواهد آمد. گرايش نداشتن دانشگاه
ها به سوی كارهای تحقيقاتی دستگاه های اجرائی دليل ديگری هم دارد كه در مقررات
اداری ومالی مربوطه بيان خواهد گرديد.

5- ضعيف بودن
جنبه̾ تشويق مبتديان ابتكار و اختراع در مؤسسات تحقيقاتی كشور :

اختراع و
ابتكار در كشور ما به لحاظ تو سری خوری ناشی از القاء‌ فرهنگی استعمار و نيز سياست
های مستقيم و غير مستقيم آن از رشد لازم برخوردار نبوده است. و مخترعين نيز زمينه
رشد و شكوفائی استعداد خود را نداشته اند. آنها جوهر و استعداد ابتكار و اختراع را
دارند ولكن مبتدی می باشند ولی سازمان های مسئول در مقام مقايسه با مشابه خارجی،
به آنها سرد و برخورد كرده و مواردی را می پذيرند كه برابری با مشابه خارجی بنمايد
يا به طور كلی اولين اثر باشد. اين روحيّه با ضرورت پرورش مبتكرين كه مورد تأييد
حضرت امام نيز می بوده مغايرت دارد و لذا مؤسسات مربوطه بايد بينش ها و نگرش ها و
روش های خود را تغيير داده و ترتيبی دهند كه هر كس كه استعداد ابداع و اختراع دارد
و لو كم اهميّت بتواند اختراع خود را تكامل داده و مرتبا مورد تشويق قرار گيرد نه
اينكه از همان ابتدا با او برخورد مأيوس كننده بشود. اين مخترعين مبتدی برای آينده
كشور به مراتب ارزشمند تر از انتقال تكنولوژی مربوطه از خارج می باشند و لذا بايد
مورد تشويق و تنفيذ قرار گرفته و امكانات نامحدود رشد برای آن ها فراهم گردد،
مناسب ترين روشی كه برای حمايت از مخترعين و مبتكرين نو پا به نظر می رسد تأسيس و
تجهيز مراكز پرورش استعدادهای اختراعی و ابداعی كشور در مراكز استان ها و شهرستان
ها می باشد، اينگونه مراكز با حمايت كامل قانونی و مالی واداری كه خواهند شد بايد
زمينه پرورش و رشد استعداد ها را به صورت فراگير و بدون هيچ گونه محدوديتی فراهم
آورند.

6- مقررات
اداری و مالی دست و پاگير :

بخش تحقيقات
علمی و پژوهشی كشور نيز به شدت درگير مقررات بی روح و بی منطق اداری و مالی‌ بوده
و سايه̾ شوم اين مقررات بر سر اين بخش حساس كشور نيز گسترده شده و يكی از عوامل
مهم ضعيف بودن تحقيقات در كشور همين مسئله می باشد.

اگر تا كسی
اشراف كامل بر اثرات متفرّق و در عين حال حساب شده̾ مقررات مالی و اداری بر
تحقيقات كشور نداشته باشد مطلب را متوجه نمی شود و تصور می كند كه اين مقررات كه
بعضا الگوگيری نيز می باشد، چيز خوبی است. برای نمونه به مواردی در اين خصوص اشاره
می گردد:

الف ـ در
مؤسسات دولتی و دستگاه های اجرائی اگر تحقيقی و لو كوچك خواست انجام پذيرد اول
بايد محقق طرح بنويسد بعد در كميسيون موضوع آئين نامه قسمتی از تبصره 2 ماده 43
قانون استخدام كشوری طرح گردد و بعد تصويب و سپس تحقيق انجام شود. بعد از اين
مراحل حق تحقيق در حدی نازل برای محق محاسبه می گردد و سند تنظيم و به ذی حسابی ها
جهت پرداخت ارسال می شود. انجام مراحل مزبور امر تحقيق را به قول حضرت امام در پيچ
و خم های اداری با مشكل روبه رو ساخته و محقق را منصرف و گريزان می‌كند. از طرفی‌
ديگر پائين بودن ميزان حق التحقيق باعث گريز افراد از تحقيق می‌گردد.

ب ـ دانشگاه های
‌كشور كه بايد مرتبا در امر تحقيقات علمی تلاش كنند اگر با مؤسسه ای قرار داد
منعقد نموده و تحقيقی را انجام دهند بايد وجوه تحقيق را از مؤسسات دولتی يا خصوصی
دريافت دارند تا هزينه های آن را پرداخت نمايند ولی برابر مقررات مالی كشور بايد
دانشگاه 50 ٪ دريافت های خود را كه به عنوان درآمد تلقی می‌ گردد به حساب بخواهد
تحقيق از دستگاه دولتی و يا خصوصی سفارش دهنده دريافت نمايد تا وقتی ‌كه 50 ٪ آن
را به حساب خزانه بريزد 50 ٪ باقيمانده تكافوی هزينه های تحقيق را بنمايد. طبيعی
است كه هزينه̾ تحقيق دو برابر حدّ معمول آن در جامعه خواهد بود. و هيچ دستگاه
دولتی يا خصوصی حاضر به پرداخت دو برابر هزينه نيست و لذا به شركت های‌ غير
دانشگاهی سفارش می‌ دهد و دانشگاه اگر بخواهد در حدّ يك برابر پول دريافت دارد
طبعا به اندازه 50 ٪ آن بدهكار می ماند و مسلما هيچ فردی چنين كار‌ی را نمی كند و
اين جاست كه دانشگاه ها نه تمايلی‌ نشان می دهند و اين مقررات بی روح مالی‌ كه
ناشی از تفكرات منجمد استعمار زده می باشد مانع گسترش تحقيقات در دانشگاه ها نيز
گرديده است.

ج ـ اخيرا
سازمان امور اداری و استخدامی كشور با قصد خير و به قول خود جهت تشويق مخترعان و
مبتكران دستگاه ها‌ی دولتی‌ اقدام به صدور بخشنامه شماره 5501 / د ـ 19/12/66 نموده
در حالی كه از پيچ و خم های اداری اين بخشنامه غفلت كرده است بخشنامه مزبور اگر
بخواهد اجرا گردد در گذر از پيچ و خم ها‌ی اداری‌ نه تنها چيزی عايد مخترع نمی‌
كند بلكه او را رنجيده خاطر و بد بين نيز می نمايد. مراحل اجرائی بخشنامه عبارتند
از 1- ارائه آن دلائل مستدل توسط مخترع 2- ارسال آن از شهرستان به استان جهت
اقدامات بعدی 3- ارسال از استان به تهران و وزارت متبوع جهت بررسی 4- طرح و تأييد
آن در كميته انتخاب افراد شايسته وزارت متبوع ( موضوع بخشنامه شماره 2870/ ق ـ 28
/ 8 / 64 سازمان امور اداری و استخدامی كشور ) 5- طرح و تأييد آن در كميته ارزيابی
مشاغل تخصصی و تحقيقی وزارت مربوطه 6- ارسال آن پس از تصويب نهائی‌ توسط وزارت
مربوطه به سازمان امور اداری و استخدامی كشور همراه با استدلال ها و مدارك مورد
پسند سازمان 7- بررسی و تأكيد توسط واحدهای‌ ستادی‌ ذيربط در سازمان امور اداری و
استخدامی كشور 8- تصميم گيری نهائی توسط شورای امور اداری و استخدامی كشور.

آيا واقعا
اين است معنی تشويق مخترع ؟! كدام مخترع می‌ تواند اختراع خود را از درون هر يك از
اين هشت مرحله عبور دهد كه آخر چی ؟ و چه به او خواهند داد ؟ نهايت لطف سيستم اداری
كشور به مخترع بيچاره و سرگردان در پيچ و خم اداری ناشی از مقررات اداری‌ و
استخدامی كشور استفاده از ارتقاء گروه از حداكثر دو سطح بالاتر از مدرك تحصيلی اش
می باشد. و در تمام طول خدمت خود اگر ده ها اختراع داشته باشد فقط برای يك بار می
تواند از اين لطف نظام اداری استفاده نمايد. با اين روش ها هيچ وقت كشور به
توسعه̾  علمی‌ و تكنولوژیكی نخواهد رسيد و
اين بدبختی تمام كشور های ‌مظلوم جهان سوم می باشد كه اگر می خواهند قدمی هم
بردارند نمی‌ فهمند چگونه بايد بردارند ! حضرت امام در انتهای بخش مربوطه به مسئله
تحقيقات در پيام بازسازی فرمودند :

« انشاء الله
كه اين استعداد ها در پيچ و خم كوچه های اداره ها خسته و ناتوان نشود.»

امام عزيز «
ره » عمق فاجعه را متوجه بودند و انگار نا اميد از ايجاد تحوّل توسط مسئولين
مربوطه و لذا به آنها خطاب نمی‌ كند بلكه برای مخترعين و مكتشفين آرزو می ‌كند كه
علی رغم اين مشكلات خسته و ناتوان نشوند. 

د ـ مورد
ديگر، اين كه برای دبيران و فرهنگيان كشور در ارتقاء به گروه های ممتاز، چند
امتياز به تأليفات و تحقيقات آنها اختصاص داده اند، و دبير مخترع و محقق برای كسب
چند امتياز مربوطه، بايد آن قدر در پيچ و خم اداری مربوط به تأييد و پذيرش اثرش،
از شهرستان تا تهران بدود كه بيزار می‌ شود و از كار خود تنفّر پيدا می كند.
نگارنده بارها پای درد دل مخترعين و مبتكرين معلّم و غير معلم نشسته و از نزديك تا
اندازه ای به مشكلات كار واقف شده است. ولی نتوانسته پاسخ روشنی برای‌ اين عزيزان
كه مورد كم لطفی و بی لطفی نظام اداری و مالی و بودجه ای كشور می باشند ارائه
نمايد. معلمان در گوشه و كنار كشور دارای آثار جالب توجّهی هستند و می توانند نقش
مهمی در تحول علمی و تكنولوژيكی كشور به عهده داشته باشند. توليد دستگاه های او پك
و لام خشك كن برقی و نيز فرستنده راديوئی 9 كيلومتر برد و توليد فيلم و اهم متر و
دستگاه تست پمپ انژكتور و دستگاه آدابتور و دستگاه كنترل نور اتومبيل و ارّه موئی
برقی و به هم زن الكتريكی و سيستم انرژی خورشيدی و سلول فتو الكتريك و ترانس كاهند
هو قالب ها و قطعات كارخانه قند و طرح های كوپتر و موشك و ده ها مورد ابداع و
اختراع نمونه هائی از فعاليّت معلمين كشور آن هم در سطح ديپلم در شهر های مختلف
است كه بيانگر وجود توان عظيم اختراعی و ابداعی در كشور می باشد. لذا از اين جهت
در كشور مشكل وجود ندارد بلكه مشكل عقب افتادگی علمی و تكنولوژیكی كشور را در جای
ديگر بايد جستجو كرد كه امام عزيزمان به خوبی درك نموده و به آن اشاره نمودند،
ساخت نظام اداری و مالی و بودجه ای كشور گريزاننده اصلی تحقيق و ابداع و ابتكار می
باشد كه با توجه به نقش بنيادين اختراعات در خود كفائی كشور و كسب قدرت های لازم
در جهان يقينا دست استعمار و استكبار در چنين ساختی در كار بوده است. در خاتمه ضمن
تشكر از شورای عالی انقلاب فرهنگی كه سياست های تحقيقاتی كشور را مشخّص و به اين
امر مهم پرداختند  بايد گفت مشكل كشور تنها
كمبود مراكز تحقيقاتی نيست زيرا همان مقدار قدرت تحقيقاتی كه در كشور وجود دارد
نيز با مشكلات ياد شده رو به رو می باشند و تا زمانی كه اين معضلات به قدرت خود
باقی بماند هر چند مؤسسات تحقيقاتی افزوده شوند چندان مشكلی را حل نخواهند كرد.
لذا شورای عالی انقلاب فرهنگی بايد به اين مسائل ملموس پرداخته و تنگناهای تحقيقات
علمی و فنّی در كشور را از سر راه بردارد و با تمركز و نظام دهی به تحقيقات و
پژوهش های علمی كشور مركز پرورش مستعدين به اختراع  و 
ابداع و ابتكار در هر زمينه را تأسيس و تجهيز و حمايت كامل بنمايد.     

                                                                                                ادامه
دارد

گفته ها و
نوشته ها   

جوينده اسرار

وقت آن است
كه جوينده̾ اسرار شويم                    
بگذاريم تن كارو دل كار شويم

جای آن دارد
اگر صد دل و صد جان بدهيم                
قابل مرحمت يك نظر يار شويم

                                                       
                                «
فيض كاشانی »

رايت مهدی به
فلك زن دلير

ای بسرا
پرده̾ يثرب بخواب              خيز كه شد
مشرق و مغرب خراب

تو به ده از
سركشی ايّام را              باز خر از
ناخوشی اسلام را

مهد مسيح از
فلك آور به زير           رايت مهدی به فلك
زن دلير

صومعه را
قاعده̾ تازه نه            رخت خرابات به
دروازه نه

خرقه̾ تزوير
به صد پاره كن              جان مزوّر زتن
آواره كن

شعله فكن
خرمن ابليس را               مهره شكن
سبحه̾ تلبيس را

گنج تو در
خاك نهان دير ماند         نور تو غايب
زجان دير ماند

بر فراقت چو
جهان سوز شد              مشعل يارانت شب
افروز شد

كاش فتد زاوج
عروجت رجوع                 باز كند نور
جمالت طلوع

ديده̾ عالم
به تو روشن شود                گلخن گيتی
زتو گلشن شود 

                                                        
               « جامی »

سه كريم !

روزی كريم
خان زند در باغی كه برای او می ساختند، بر سر سنگی نشست و قليانی خواسته می كشید و
كاركنان آن جا را می نگريست ناگاه يكی از گل كشان را ديد سر به سوی آسمان كرده
چيزی در زير لب گفت و سر را به زير انداخته، به كار خويش پرداخت. وكيل وی را نزديك
خواند و از او پرسيد : رو كه به سوی آسمان كردی چه گفتی ؟ گفت : با خدا در گتفگو
بودم و می گفتم : خدايا ! تو يك كريمی كه هر چه هستاز تو است، اين نيز يك كريم است
كه قليانی كه در آن دانه های گران بها است در دست گرفته می كشد، من هم نامم كريم
است كه از بامداد تا كنون آرزوی قليان گلی دارم كه دسترس به آن ندارم !

كريم خان
همان قليان رابه وی بخشيد و به او گفت : بهای اين سی هزار تومان است مبادا تو را
فريب داده به بهای اندك از تو بربايند. پس از چندی يكی از بزرگان شيراز، قليان را
به همان بهائی كه گفته شده بود از ناوكش خريده و مرد خاك كش از توان گران روزگار
شد.

نهی ها و
دستور های پيامبر اكرم «ص»

براء عازب
گويد : پيغمبر اكرم صلی الله عليه و آله از هفت چيز نهی فرموده و به هفت چيز دستور
فرموده است :

ما را نهی
فرموده كه انگشتر طلا به دست نكنيم و از ظرف های طلا و نقره آب ننوشيم و فرموده :
هركس در دنيا در ظرف طلا و نقره آب بياشامد، از ظرف های طلا و نقره عالم آخرت
نخواهد نوشيد و ما را نهی فرمود كه بر زين ابريشمين سوار نشويم و جامه های پرنيان
و ديبا و اطلس نپوشيم.

و همانا
پيامبر اكرم صلی‌الله عليه و‌آله ما را دستور فرمود كه جنازه ها را تشييع نمائيم و
بر بالين بيماران حاضر گرديم و عطسه كننده را دعا نمائيم و ستمديدگان و مظلومان را
ياری كنيم و سلام را آشكار سازيم و دعوت دعوت كنندگان را بپذيريم و در سوگند
هايمان راستگو باشيم.

جوانه گندم
هم وزن طلا است

جوانه گندم
ياگندم جوانه زده غذای معجزه بخش و آن قدر گران بها است كه هم وزن طلا است. سرچشمه
شگفت انگيزی از آهن و ويتامين ها ( ب يك و اي ) می باشد.

نيم فنجان از
جوانه گندم دارای سه برابر و نيم جيره ويتامين « ب»  است. قرن ها است انسان به غلات كامل و جوانه̾ آنها
عادت كرده است ولی طريقه های جديد در صنايع غذائی مدرن باعث شده غذا ها تصفيه و از
بسياری مواد لازم طبيعی خالی شود ؛ در نتيجه اين محصولات غذائی‌ را وقتی ما می
بينيم بسياری از آن ها به طور غم انگيزی تغيير ظاهر داده و بعضی ديگر را مشكل است
بشناسيم زيرا به كلی تغيير قيافه داده اند.

شما می
توانيد به آسانی‌ خودتان جوانه گندم تهيه كنيد و جوانه گندمی كه خودتان تهيه می
كنيد كاملاً ساده و طبيعی‌ است و سرشار از ويتامين ها و املاح معدنی‌ است،‌برای‌
تهيه جوانه گندم بايد يك قاشق سوپ خور‌ی گندمی كه در جای‌ ييلاقی‌ روئيده و مال
امسال باشد در يك پياله آب بريزيد تا 24 ساعت بماند بعد گندم خيسيده را در دستمال
تری‌ بريزيد و در پياله ديگری‌ بگذاريد، بعد از دو روز گندم جوانه می‌ زند كه
جوانه هايش دارای‌ رنگ سفيد و شير‌ی است.

هر روز صبح
حتماً جوانه گندم يا گندم جوانه زده را بخوريد و به كودكان خود نيز بدهيد تا
مقاومت بدن هايتان زياد شود و از سرما خوردگی‌ و انفلونزای ‌پائيز در امان باشيد.

آزادگی 

روزی خليفه
هزار درهم پول وسيله غلامی‌ جهت اباذر فرستاد و گفت : اگر اين مبلغ را به ابوذر
قبولاندی‌، ترا آزاد خواهم كرد. غلام با هزار درهم پيش ابوذر رفت و گفت : اين مبلغ
را خليفه برای‌ تو فرستاده و گفته است : آن را قبول كن.

ابوذر پرسيد
: آيا اين مبلغ را برای‌ همه مسلمين فرستاده است يا برا‌ی من ؟ غلام گفت : خير
!فقط برای‌ تو، اباذر خشمگين شد و گفت : پول را ببر و بگو : من چنين پولی را نمی‌توانم
قبول كنم. غلام گفت : اگر قبول كنی‌، محض رضای‌ خدا، من آزاد می‌شوم. ابوذر جواب
داد : آری‌ ! تو آزاد می‌شوی‌ ولی‌ من بنده می‌شوم. برو پول را ببر و به بندگی من
راضی‌ مباش !   

مرد وار بر
سر همّت نهيم سر 

طغاتيمور خان
كه از امرای ترك است، بر بعضی از بلاد ايران دست يافت و به خواجه يحيی كرمانی كه
فرمان روای كرمان بود، خبر داد كه به اردوی‌ او ملحق شود و اضهار داشت، دست از
تمرد بكشد، خواجه يحيی‌ جواب او را رد كرد. تيمور خان اين قطعه را نوشت و برايش
فرستاد :

گردن بنه
جفای ‌زمان را و سر مكش                 كار بزرگ را نتوان داشت مختصر 

سيمرغ وار
چون نتوان كرد قصد قاف                 چون
صعوه خورد باش فرو گير بال و پر

خواجه يحيی
اين قطعه را در جواب او نوشت :

گردن چرا
نهيم جفای زمانه را ؟                   
راضی چرا شويم بهر كار مختصر ؟

دريا و كوه
را بگذاريم و بگذاريم                     
سيمرغ وار زير پر آريم بحر و بر

يا با مراد
بر سر گردون نهيم پای                  يا
مرد وار بر سر همّت نهيم سر

خر عيسی !

« برهمن » از
اهالی اكبر آباد هند، منشی « دارا مشكوة » فرزند پادشاه هند بود، روزی شاهزاده به
پدر گفت كه « برهمن » اخيرا شعری سروده است، اگر اجازه دهيد به حضور آمده بخواند ؟
چون به حضور شاه آمد، پادشاه به او گفت : شعری كه پسرم از تو پسند كرده بخوان.
برهمن اين بيت بخواند :

مرا دليست
بكفر آشنا كه چندين بار

به كعبه بردم
و بازش « برهمن » آوردم

پادشاه از
اين بيت شعر برآشفت و گفت : كی می تواند كه جواب اين كافر را بدهد ؟ « افضل خان »
پيش آمد گفت : شيخ سعدی در چهار صد سال پيش، جوابش را گفته است كه :

خر عيسی گرش
به مكه برند

چون بيايد
هنوز خر باشد

سجده چوبها !

شخصی‌ در
خانه درويشی مهمان شد و درويش سقف خانه را از چوب های‌ ضعيف پوشيده بود و بارگران
داشت. هر لحظه از آن چوب ها، آوازی بيرون می‌آمد ! مهمان گفت : ای درويش، مرا از
اين خانه به جائی ديگر بر كه می ترسم فرود آيد. درويش گفت : مترس كه اين آواز،
تسبيح و ذكر چوب ها است !

گفت : از آن
می‌ترسم كه از بسياری ذكر و تسبيح، چوب ها را وجدی‌ و حالی‌ به هم رسد كه همه به
يك باره در رقص و سماع آيند و به سجده بيفتند !

از سخنانش
گوش بايد گرفت

روزی « حافظ
غياث » محدث كه از مشاهير علمای زمان بود بيمار شد. جامی به عيادتش آمد، حافظ بعضی
مطالب مخالف اصطلاح گفت و جامی سكوت ورزيد. چون از پيش حافظ رفت، حافظ به جمعی از
فضلا كه بعد از آن به عيادت او آمده بودند گفت : مولانا عبدالرحمن جامی امروز
اينجا بود، چندان مسائل گفتم كه گوش گرفت. اين خبر به جامی رسيد گفت : آری ! از آن
سخنان كه او گفت، گوش می‌ بايست گرفت !

با وضو وارد
اداره̾ پست شويد !

گويا
اداره̾  پست نيّت كرده كه هر تمبری را
منتشر می كند مزيّن به آيه ای از قرآن باشد ! و چون بی وضو آيه قرآن را لمس نمی
توان كردن لذا لازم است هر كس به اداره̾ 
پست می رود و تمبری را خريداری می كند، قبلا با وضو و طهارت باشد. ضمنا
كاركنان پست نيز قبل از شروع كار بايد وضو بگيرند تا دست بی وضو به آيه های قرآن
نزنند ! از اين پس هر كس نيز نامه ای به دوستی يا اداره ای می خواهد بنگارد، يادش
نرود كه وضو داشته باشد و گرنه نامه بی نامه !!

اسم بی مسمّی

« لطفی »،
نام قاضی ای بود كه بی نهايت جدّی و سختگير بود و كمترين ارفاقی درباره̾  متهمين قائل نمی شد. روزی راهزنی را دستگير
كرده برای محاكمه او را پيش « لطفی» آوردند. از شانس بد اتفاقا نام خانوادگی ارهزن
« ماجرا طلب »‌بود. لطفی در ضمن محاكمه به او گفت : اصلا تو ماجرا جو و ناراحت خلق
شده ای و نامت حكايت از احوالت می كند.

مرد راهزن در
پاسخ گفت : قربان ! معمولا اسم اشخاص بر خلاف باطنشان تعيين می شود. مثلا نام شما
لطفی است،‌در حالی كه ذره ای لطف در سراسر وجود شما نيست !

گويا برای
اولين بار به علت اين لطيفه كه از مرد راهزن شنيد، در مجازات او تخفيفی قائل شد.

محبوب شيطان

از شيطان
پرسيدند : كدام طايفه را بيشتر دوست می داری ؟

گفت : دلالان
را چون من به دروغ گوئی آنان قانع بودم، آنها قسم دروغ هم بر آن افزودند !

هارون زاهد !

هارون از
شقيق بلخی پرسيد : شقيق بن ابراهيم زاهد توئی ؟ گفت : شقيق بن ابراهيم منم ولی زاهد
توئی، چون من دنيای قليل را ترك كردم  و تو
آخرت را پشت پا زدی !

فيض فيّاض

ملا محسن «
فيض » كاشانی صاحب كتاب « وافی » و ملا عبد الرزاق لاهيجی متخلّص به « فياض » صاحب
كتاب « شوارق »  هر دو داماد عارف محقق
ملاصدرای شيرازی « ره » می‌ باشند و از وی تخلص دارند. صاحب روضات الجنّات نقل
كرده كه همسر « فيض » به پدرش ملاصدرا شكايت كرده گفت : « فياض » كه آن را لقب
شوهر خواهرم قرار دادی، صيغه̾ مبالغه است و دلالت دارد بر اين كه او بر شوهر من
مزيّت دارد.

ملا صدرا گفت
: نه، لقب شوهر تو بهتر است چون اين عين فيض است. ( از باب حمل مصدر بر ذات. )

قسمت دوم

يادداشت ها و
خاطراتی از :

زندگی امام
خمينی ( قدس سره )

رعايت حق
الناس

حضرت امام در
طول مدتی كه در نجف اشرف اقامت داشتند، سالی چند بار به مناسبت زيارت های مخصوصه
امام حسين عليه السلام به كربلا مشرف می شدند و در منزل محقری كه يكی از اهالی
كويت در اختيار آن حضرت قرار داده بود، سكونت می گزيدند.

در كربلا،
مغرب ها بيشتر در حسينيه مرحوم آيت الله بروجردی و ظهر ها در همان منزل نماز جماعت
به امامت حضرت امام اقامه می شد. نماز جماعت منزل اكثرا با شركت جمع معدودی از
دوستان در اطاق بيرونی و گاهی كه جمعيت بيشتر می شد در حياط منزل برگزار می گرديد.

مساحت حياط
حدود 7×7 متر بود اما فرش به اندازه كافی نبود و افراد عباهايشان را تا می كردند و
به عنوان سجاده و زير انداز روی آن به نماز می ايستادند.

وقتی حضرت
امام از اطاق اندرونی از نقطه ای پشت به قبله برای اقامه نماز وارد حياط می
شدند  بايد برای رسيدن به جلوی جمعيت از
ميان صفوف جماعت عبور كنند، تمام افراد حاضر بی گمان افتخار می كردند كه عبايشان
به قدم مبارك حضرت امام متبرك شود و علی القاعده معظم له نيز به اين نكته واقف
بودند ؛ با اين حال هنگام عبور، چه از پشت صفوف كه كفش ها بود و چه در مسير كه
عباها پهن بود، حضرت امام با حركت زيگزالی و برداشتن گام های كوتاه و بلند با دقت
سعی می كردند كه به هيچ وجه پايشان را نه روی كفش ها بگذارند و نه روی عباهای
ديگران و بدين گونه عملا رعايت دقيق حق الناس را به مقلدين و پيروان خود می آموختند.

طبيعت سگ
درنده

چهار نفر از
وعاظ سرشناس اصفهان به عتبات مشرف شده بودند. در كربلا به آن ها برخورد كردم. از
ترس ساواك در بازگشت به ايران نمی خواستند امام را در ملأ عام ملاقات كنند. از
حقير خواستند كهيك ملاقات خصوصی را با امام در منزل ترتيب بدهم. توسط مرحوم شهيد
حاج آقا مصطفی وقت ملاقات گرفتم و آقايان را در موعد مقرر در اندرونی به محضر امام
بردم. آنها را معرفی كردم. حضرت امام برای آنها سخنانی به اين مضمون بيان كردند :

« طبيعت
اينها ـ شاه  و ايادی او ـ مثل سگ درنده
است. اگر در مقابل سگ درنده بايستيد و دست به روی آن بلند كنيد جا می خورد و اگر
تهاجم كرديد پا به فرار می گذارد ولی اگر از مقابل آن جا خالی كرديد، ترسيديد و
خودتان را باختيد و حالت عقب نشينی به خود گرفتيد، به طرف شما هجوم می آورد و تا
پای شما را نگيرد و شما را از پا در نياورد رهايتان نمی كند.

اينها اول از
شما می ‌خواهند كه مطالب كذا را نگوئيد اگر تسليم شديد. می خواهند كه درباره فلان
مسأله هم حرفی نزنيد. اگر عمل كرديد به شما می گويند به فلان كس دعا كنيد و بعد
تأييد لوايح كذا را از شما می خواهند و عاقبت هم از شما می خواهند كه در خدمت
ساواك قرار گيريد و برای آنها گزارش هم بدهيد. بالاخره ما بايد يك جائی جلوی آنها
بايستيم و چه بهتر كه اين كار را در همان قدم اول بكنيم كه در اين صورت آنها وادار
به عقب نشينی خواهند شد و حتما موفق خواهيد بود. »

تداعی خطبه
شقشقيه

حضرت امام
رسمشان بر اين بود كه روز آخر درس قبل از تعطيلات ماه مبارك رمضان و محرم را به
اندرز و تذكرات اخلاقی و عرفانی اختصاص می دادند. در يكی از اين روزها كه به
مناسبت فرا رسيدن ماه مبارك در نجف اشرف معظم له در زمينه  مذكور داد سخن می دادند و به تعبير يكی از
دوستان كه جلسات متعددی از درس های اخلاق آن حضرت را در قم نيز درك كرده بود،‌اين
جلسه يكی از بهترين و تكان دهنده ترين درس های بی نظير امام بود.

سخنان امام
در اين روز چنان همه را منقلب كرده بود كه صدای گريه فضای مسجد شيخ انصاری را پر
كرده بود. طلاب تحت تأثير سخنان روح بخش حضرتش كه از جان بر می خاست و بر دل می
نشست، از خود رسته و در فضای لايتناهی عالم بالا به پرواز در آمده بودند و اين
آهنگ دل ربای كلمات او بود كه جان های همه را تسخير كرده و از كالبدهای‌ خاكی
رهانده و به عشق معبود رسانده بود. سخن به اوج خود رسيده بود و اين مضمون را داشت
كه : تا جوان هستيد خود را اصلاح كنيد كه در پيری…

كه ناگهان
صدای ناهنجار از گوشه̾ مجلس چون پتكی بر سر همه كوبيده شد. رشته افكار را گسست و
آرامش جمع سالكان را بر هم زد. شيخی كه در عين صفا و فضل نسبی به بذله گوئی و
حركات ناهنجار معروف بود و بر سرش كچلی بسيار 
بدريخت و  براقی داشت در حالی كه
عمامه اش را از سر برداشته بود، محكم با كف دست به سر خود كوبيد كه صدای آن در
فضای شبستان پيچيد و گفت : من اين سر كچل را چگونه اصلاح كنم ؟

مسلم او غرض
و مرضی نداشت و خصلت شوخ طبعی تؤام با وقت نشناسی ابلهانه او را به اين كار
واداشته بود ولی به هر حال اين حركت بی جا اثر وضعی خود را بر جای گذاشت و امام
بدون آنكه عكس العمل خاصی نسبت به ايشان نشان دهد به يك بار ادامه مطلب را رها و
آهنگ صدايشان را كوتاه و با چند جمله دعا درس را به پايان رساندند.

در آن لحظه
در ذهن بسياری از افراد ماجرای خطبه شقشقيه و حركت ناهنجار اعرابی كه موجب قطع
سخنان حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام گرديد تداعی كرد. همه به شدت متأثر و ناراحت
شدند و اگر نبود كه از معراج يك درس ملكوتی بازگشته بودند و همچنان در شرايط معنوی
والايی به سر می بردند، شايد شيخ بيچاره به خاطر حرمانی كه موجب گرديد جانش در
امان نمی ماند.

كی اين كار
را كرده ؟

كتابی تحت
عنوان « البيعة الواجبة علی المسلمين » به وسيله مؤلف آن برای حضرت امام ارسال شده
بود. مؤلف آن يك عرب ظاهرا اهل حجاز و سنی مذهب 
ناشناس بود كه سعی كرده بود به گمان خود با استناد به روايات عامّه اثبات
كند امام خمينی همان مهدی موعود است !! اين كتاب همراه با توضيحی مختصر از محتوای
آن به عرض حضرت امام رسيد. حضرت امام سخت برآشفتند و به طور كم سابقه ای ناراحت
شدند و با تندی و تلخی‌ فرمودند : كی اين كار را كرده است ؟ ! عجب !!…

تأثر شديد

يكی از
آقايان در رابطه با موشك باران ها به مسجد سليمان سفر كرده بود در بازگشت و هنگام
تشرف به محضر امام ظاهرا از قول امام جمعه آنجا نقل كرد در جريان اصابت يك موشك
عراقی به مسجد سليمان كه عده ای شهيد و زخمی شده بودند. بعد از ساعات متمادی كه
هنوز با برداشتن آوار ها در جستجوی كشته ها و زخمی های احتمالی بودند در آخر كار،
كودكی خردسال كه به شكلی فوق العاده بعد از اين مدت زنده مانده بود از زير آوار
خارج گرديد. هنگامی كه اين كودك، خاك آلود و زخمی سر از توده خاك برآورد و چشمش را
به روشنائی زندگی باز كرد و انبوه جمعيت كمك رسان را ديد بدون مقدمه و قبل از هر
سخنی با صدای رسا فرياد كشيد : « جنگ جنگ تا پيروزی » « خدايا، خدايا، تا انقلاب
مهدی خمينی را نگه دار ».

حضرت امام كه
گزارش و داستان را به دقت گوش می كردند و نگاهشان به گوينده بود وقتی مطلب به جمله
اخير رسيد ـ با آنكه صلابت چهره امام تأثرات درونيشان را در خود محو می كرد و
معمولا حزن و تالمات خود را در سرا پرده سينه فراخشان مستور می داشتند ـ اين بار
گويی ماجرای اين كودك معصوم و درنده خويی دشمن چنان طوفانی در امام ايجاد كرد كه
تأثری شديد را در چهره ملكوتی اش نمودار كرد. اشك در چشمانشان حلقه زد و نگاهشان
را به پائين انداختند، چشم هايشا را به هم فشردند و…

اين افراد را
نبايد طرد كرد

يكی از
نمايندگان معروف و مورد توجه حضرت امام بعد از تشرف به محضرشان نامه ای را جهت
حضرت امام نوشت و به اين جانب داد و گفت : اجمال اين نامه را به عرض معظم له
رساندم و قرار شد مكتوب آن توسط شما تقديم ايشان شود. موضوع نامه مربوط می شد به
يكی وعاظ دانشمند و متدين كه به جرم دو بار دعا كردن برای شاه ملعون محكوم به خلع
لباس شده بود با توجه به اين كه او فرد معتقد و علاقمند به انقلاب و امام و مروج
بود به اين ترتيب درخواست رسيدگی و تجديد نظر شده بود. روز بعد مضمون نامه به عرض
امام رسيد فرمودند :« به آقای اردبيلی بگوئيد : چنانچه ايشان از افرادی نبوده اند
كه در خدمت رژيم بودند و تحت فشارهائی كه آن زمان وجود داشت دچار لغزش شده اند و
از افراد خوب هستند نبايد اين گونه با آنها رفتار شود و نبايد اين طور باشد كه به
خاطر آن اشتباه  ـ كه الآن هم از آن ناراحت
هستند ـ‌ آنها را طرد كرد. » و اينجانب مطلب را به آيت الله موسوی اردبيلی ابلاغ
كردم و انجام گرديد.

دعا برای
رزمندگان

مقداری پارچه
كه جملات « الله اكبر » « عاشقان كربلا » « راهيان قدس » و غيره روی آنها چاپ شده
بود و قرار بود به منظور پيشانی بند برای رزمندگان به قرار گاه كربلا ارسال شود به
خدمت حضرت امام بردند و در خواست كردم كه تبرك فرمايند. حضرت امام دستشان را داخل
پارچه ها فرو بردند و شروع كردند به خواندن دعایی و تا وقتی كه از اطاق خارج شدم
همچنان به خواندن آن دعا مشغول بودند.                               26/10/62

من كيف نمی
كنم !

يكی از
آقايان بسيار محترم كه از مسئولين اصلی دفتر امام مد ظله هستند از مدت ها قبل از
نوروز سال 1362 مقدمات سفر به خارج را در تعطيلات نوروزی فراهم كرده بودند و در
حالی كه ويزا و بليط هواپيما را برای خود و اعضای خانوادشان گرفته بودند، صبح روز
اول فروردين به عرض امام رساند كه با اجازه همراه با خانواده عازم سفر عمره هستيم…
حضرت امام با كمی مكث و تأمل با لحنی خاص فرمودند : التماس دعا. بگونه ای كه نوعی
برخورد منفی و نا خرسندی از كيفيت چهره و آهنگ معظم له احساس می شد  كه در نتيجه ايشان عرض كرد : اگر اجازه نمی
دهيد منصرف می شويم. حضرت امام با اندكی‌ درنگ و با ملاطفتی تؤام با تلخی كه در
صدا و سيمايشان محسوس بود فرمودند : « من به قول معروف خيلی كيف نمی كنم كه شما
زياد مسافرت كنيد ولی حالا… التماس دعا… ».

از خدمت امام
مرخص شديم و ايشان بعد از ساعت ها تحير و دو دلی شديد سرانجام تا عصر آن روز به
انصراف از سفر فردا رسيدند. اين جانب با توجه به اينكه حضرت نهی نفرموده بودند و
فقط با تعبير « كيف نمی كنم » نا خرسندی خودشان را مطرح كرده بودند و با توجه به
اينكه ايشان با خانواده و بچه هايشان عازم سفر بودند و انصراف بچه ها بعد از
آمادگی كامل سفر مشكل می نمود، تصور می‌ كردند كه فردا صبح به مجرد اينكه امام
چشمشان به ايشان می ‌افتد از نرفتن و انصراف ايشان از سفر ناراحت می‌شوند و به هر
حال با شرائط پيش آمده حد اقل اين سفر را بلا مانع و مستثنی تلقی می كنند ولی
هنگامی كه فردا صبح خدمت امام رسيديم گوئی ديروز هيچ صحبتی در بين نبوده و هيچ
گونه واكنشی در ازاء انصراف ايشان از سفر ابراز نكردند ! حال بايد فكر كنيم كه در
مواردی كه امام نهی صريح و مؤكد و مكرر می كنند و بازهم خلاف آن انجام می گيرد
چگونه دل پاك امام را آزرده و مكدر و متألم می كند.

كلمه « عيد »
را حذف كنيد !

در اواسط
فروردين 62 متنی از سوی دفتر به منظور پاسخ و تشكر از عموم كسانی‌كه به مناسبت
نوروز و يوم الله 12 فروردين برای حضرت امام تلگراف و پيام تبريك فرستاده بودند،
تهيه شده بود. متن مذبور جهت تسويب خدمت حضرت امام قرائت گرديد كه در متن كلمه «
عيد » نوروز آمده بود حضرت امام فرمودند : « عيد را حذف كنيد ».

قابل ذكر است
كه امام به طور كلی هر روز ساعت 8 صبح در اتاق كارشان حضور دارند و در ضمن استماع
خلاصه اخبار زنگ مخصوصی در كنارشان هست كه با محاسبه حدود كمتر از يك دقيقه كه ما
با شنيدن حركت می كنيم تا خدمتشان مشرف شويم خلاصه اخبار نيز تمام می شود راديو را
خاموش می كنند و ابتدا پزشك فشار خون معظم له را می گيرند و با خروج پزشك ما مشغول
كارمان می شويم.

روز 29 اسفند
61 فرمودند : من فردا صبح ساعت 9 الی‌ 9  و
ربع می آيم. كه به هر دليل فردا كه استثناءً تأخير داشتند باز هم روی‌ نظم و حساب
پيش بينی‌ شده بود و مقيد هستند كه خبر دهند تا در يك مورد استثنائی هم بی نظمی و
بدقولی به وجود نيايد. به هر حال ما روز نوروز يعنی فردای‌ آن روز را ساعت 9 و چند
دقيقه به اتاق حضرت امام وارد شديم. امام هنوز نيامده بودند، وقتی طبق قرار روز
قبل هنوز ساعت 9 و ربع نشده بود تشريف آوردند با نشاط تر از روزهای گذشته و در حال
تبسم و با قبای‌ نو وارد شدند و به افراد حاضر كه مجموعا با دكتر ها پنج نفر بوديم
چند بار مبارك باشد گفتند و سپس خودشان سراغ سكه های يك ريالی‌ را گرفتند و كف دست
قرار دادند و افراد حاضر بعد از دست بوسی هر كدام چند عدد برداشتند. و مشابه اين
برنامه در نوروز سال های ديگر نيز تكرار شده است.

من مايل
نيستم…

برای
انتخابات مجلس خبرگان دوم دو نفر از اعضای معروف دفتر از سو‌ی بعضی از جناح ها
برای كانديداتوری از مشهد مطرح شده بودند. يكی از آن دو نفر اين مطلب را به عرض
امام رساند، فرمودند : « من مايل نيستم شما كه منسوب به من هستيد در اين كار شركت
كنيد. اگر رأی بياوريد ممكن است بگويند تحميل بوده و مضافا اين كه اين كار توهين
به علمای مشهد است ». لازم به ذكر است كه اين دو نفر هيچ كدام اهل خراسان نبودند.

من نمی توانم
!

در پائيز سال
1364 پوست ساق پای حضرت امام دچار خشكی و خارش شده بود يكی از پزشكان متخصص پوست
به نام دكتر نجفيان به خدمت رسيد. بعد از معاينه و توصيه دارو گفت : روزی يك يا دو
بار هم پايتان را در شير قرار دهيد. با آن كه حضرت امام در برخورد با پزشكان و
دستور العمل های آنان بسيار با ملاطفت و انعطاف پذير هستند ولی در اين مورد همين كه
مسأله گذاشتن پا را در شير شنيدند به شدت برآشفتند و با لحنی تند و خشن و شتابزده
فرمودند : « من اين كار را نمی توانم بكنم !».       21/7/64

چرا بسم الله
ندارد ؟

صبح يكشنبه
11/12/64 مجموعه گزارش ها و بولتن ها خدمت حضرت امام تقديم شد. حضرت امام طبق
معمول در حالی كه ما مشغول كارمان بوديم به مرور و بررسی و مطالعه آنها پرداختند.
در اين ضمن در حالی كه يك بولتن مربوط به يكی از ارگان های تبليغی را در دست
داشتند فرمودند : « بگوئيد چيزی‌ كه از… است چرا بسم الله ندارد ؟ ! ». و اين
نمونه ای از تيز بينی و دقت همه جانبه حضرت امام است كه ظريف ترين نكات را نيز مد
نظر داشته و به رعايت آداب اسلامی تا اين اندازه تأكيد دارند.

به توضيح
المسائل مراجعه كنيد !

همراه حضرت
امام بعد از درس از مسجد شيخ انصاری در نجف اشرف به طرف منزل معظم له می‌ رفتيم،
يك مسأله شرعی در ذهنم بود. خواستم از فرصت استفاده كنم و مسأله را سؤال كردم حضرت
امام فرمودند : « به توضيح المسائل مراجعه كنيد ».

از اين
برخورد حضرت امام جا خوردم و عقب زدم ولی با مقداری تامل متوجه شدم كه معظم له ضمن
راهنمائی در مورد مسأله،‌درس بزرگتری را به من آموخته اند. يك طلبه و اصولا هر كسی‌كه
توان مطالعه و تحقيق متناسب را دارد بايد تا اين اندازه به خود زحمت بدهد و به
منابع معتبر مربوطه مراجعه نمايد تا ضمن رسيدن به پاسخ و مطلب، به راه و روش تحقيق
و مطالعه و كشف و دريافت مطالب و بالاخره روی پای‌ خود ايستادن و حركت در اين راه
آشنا بود و در عين حال در اين راستا اگر به اشكال و مشكلی برخورد كرد به بالاتر از
خود متوسل شود نه آن كه از همان اول راحت طلبانه مسأله ای كه می توان از توضيح
المسائل و اگر نشد از تحرير  وعروه و اگر
باز هم به نتيجه نرسيد از هيئت استفتاء پاسخ گرفت بدون طی مراحل وحفظ مراتب،‌به
سيم آخر بزند.

از دفتر
استفتاء سؤال شود

اين روش را
در موارد گوناگون ديگر و در سال های‌ اقامت در جماران نيز به طور مكرر شاهد بوديم،
از جمله به عنوان نمونه از قول آقای سيد كمال موسوی شيرازی سؤال شد كه اگر كسی
قضای روزه به عهده دارد و وقت موسّع است می تواند روزه استيجاری بگيرد ؟ فرمودند،
رساله را ببينيد. از قول سيد كمال به عرض رسيد كه در رساله نيست حضرت فرمودند : «
از دفتر استفتاء سؤال شود !»، و نمونه های بسيار ديگر از اين قبيل كه به ما آموخته
اند بايد سلسله مراتب و نظم در كار حفظ شود و بدين ترتيب عموما اين نكته رعايت می
شود تا آن كه اگر دفتر استفتاء درحل مسأله ای به بن بست برسند و با قيد اين كه
دفتر استفتاء هم نتوانسته اند جواب بدهند يا از قول يك‍ی‌ از اعضا دفتر مسأله سؤال
می ‌شود و امام در اين صورت مسأله را جواب می دهند.

حضرت امام در
حفظ نظم طولی و رعايت سلسله مراتب در ساير امور و به ويژه در زمينه مسائل اداری
مقيد بودند. جز در مواردی خاص كه اطلاع پيدا می كردند كه دائره يا مسئولی وظيفه
محوله̾  خود را انجام نداده است يا مرتكب
خلافی شده كه بر حسب مورد برخورد متناسب می كردند و حتی در مواردی، خود مستقيما
دخالت می نمودند مانند آنچه اخيرا در مورد برخی از مسائل قضائی انجام دادند.

ولی عموما به
عنوان اصل اولی وقتی تشكيلات يامسئوليتی را مورد اعتماد و امين می دانستند اگر
كاری‌خارج از دائره نظم و رعايت سلسله مراتب، به معظم له مراجعه می شد، صريحا می‌
فرمودند : اين كار كه مربوط به من نيست چرا به اينجا فرستاده اند و گاهی هم سكوت
می كردند و گاهی‌ نيز می‌ فرمودند  به آقای
فلان ـ مسئول مربوطه ارجاع شود. در اين زمينه چند مورد به عنوان مثال يادآوری می
شود :

سكوت به
عنوان پاسخ

در مورد يكی‌
از شهر های معروف مطرح بود كه قرار است فلان كس فرماندار آن شهر شود يكی از چهره
های سرشناس آن شهر كه با حضرت امام علاقه و ارتباط ديرينه دارد پيغام موكد و
درخواست مصرّانه داشت كه به دليل فلان نقص ـ كه البته نقص نبود ـ از انتصاب آن شخص
به فرمانداری شهر ممانعت فرمايند كه مطلب با همان تأكيد سخنی در اين رابطه نشنيده
اند، هيچ گونه واكنشی نشان ندادند و با سكوت محض پاسخ مورد نظرشان را اداء نمودند
!

چرا اينجا
فرستاده اند ؟!

يكی از
مسئولين عقيدتی سياسی در يكی از نهادها نامه ای فرستاده بود در مورد تأسيس يك
صندوق قرض الحسنه و ضمن بر شمردن مزايای آن از حضرت امام درخواست كمك كرده بود
حضرت امام فرمودند : « چرا اينجا فرستاده اند ؟! اين مربوط به دولت است ».

به من چه
ربطی دارد ؟

يكی از
رهبران يكی از گروه های سياسی طی تلگرافی از حضرت امام درخواست آزادی چند نفر از
همفكرانش را كرده بود كه به دليلی دستگير شده بودند. متن آن به عرض رسيد  فرمودند : « به من چه ربطی دارد ؟  مگر من آنها را دستگير كرده ام ؟ ».

                                                                                
ادامه دارد

قسمت سوم

حجة الاسلام
و المسلمين اسد الله بيات

جاودانگی راه
امام

اهميّت وصيت
در اسلام

حديث ثقلين

در پيشگفتار
حضرت امام قدس سره سخن خويش را اين طور آغاز می نمايد :

« بسم الله
الرحمن الرحيم : قال رسول الله صلی الله عليه و آله : إنّی تارك فيكم الثقلين كتاب
الله و عترتی اهل بيتی فانّهما لن يفترقا حتّی يردا علیّ الحوض ».

امام به
عنوان مردی كه قريب يك قرن جريانات گوناگون سياسی را مشاهده فرموده و ديده است و
تاريخ هزار و چهار صد ساله دنيای اسلام را با دقت مورد بررسی و علل رشد و عزت و
عظمت و عوامل انحطاط و سقوط آنها را به وضوح يافته و شناخته است و به صورت تاريخ
مجسّم در تمام اين مراحل می تواند خط مشی ملل محروم و مستضعف را مشخص و راه آزادی
آنان را ترسيم نمايد و تجربه بزرگی از مبارزه مستمر و وسيع و بی امان با قدرت های‌
بزرگ دنيا را داشته و در ايران اسلامی آن را به صورت يك نظام پيروز و ملموس و عينی
به كرسی نشانده است و به عنوان يك طبيب حاذق كه بيماری های امت اسلامی و ملل محروم
و مستضعف جهان را شناخته و راه معالجه و مداوای آنها را به خوبی می شناسد و مانند
پدری مهربان و رسول گرامی و دلسوز از وضع موجود جهان اسلام و محروميت جانكاه به سر
می‌ برند و توجهی به اين ارزش های الهی ندارند ؛ رنج می برد و لحظه به لحظه در صدد
فرصت ها‌ و موقعيت هائی است كه از آن فرصت ها بهره برداری نموده و راه چاره ای
انديشيده و به اين وضع رقت بار پايان بخشيده و بلكه بتواند مجددا عزت و عظمت از
دست رفته امت اسلام را به سوی آنان برگردانده و در سايه احياء ارزش های اسلامی
آنان را زير پرچم توحيد و اعتصام به حبل الله، يكپارچه و متحد سازد و در ظل وحدت
در سايه احكام نورانی اسلام و حاكميت قرآن، جلو غارتگری های قدرت های‌ بزرگ دنيا ـ
چه غربی و چه شرقی ـ گرفته شود و با توجه به ايمان و معرفت عميقی كه با اسلام و
احكام الهی دارد و به خوبی می‌ داند تنها عامل سقوط و انحطاط دنيای اسلام، دوری
آنان از اسلام و مهجور شدن قرآن و احكام آن و امامان و رهبران الهی و فاصله گرفتن
امت اسلام از اسلام واقعی وفرهنگ اصيل الهی و اهل بيت نبی اكرم است و همچنين تنها
راه نجات و رهائی آنان از اين وضع رقت بار و نكبت زا، رجعت و بازگشت آنان به اسلام
و احياء فرهنگ غنیّ اسلامی است و برای اين معنی گواه و شواهد آن قدر زياد و فراوان
است كه بر كسی  پوشيده و مخفی نمی باشد و
به صورت نظری همه بر آن اعتراف دارند ولی اشكال مسئله در اجرا و رجعت عملی به آن
مطلب است كه در بالا به آن اشاره شد و امام قدس سره اين موضوع را در ايران اسلامی
به تجربه گذاشت و با توجه به همه موانع موجود و حمايت همه جانبه قدرت های بزرگ
دنيا از رژيم فاسد گذشته طاغوتی و نظام شاهنشاهی و مسلح كردن آن به همه گونه سلاح
های پيشرفته دنيا و حضور چشم گير شيطان بزرگ آمريكا در تمام مراحل و طراحی های‌
براندازی آن در مقابل نظام الهی واسلامی، اما قدس سره توانست با تكيه بر ارزش های
اسلامی و برگرداندن مردم به احكام و معارف الهی و قرآنی و به وجود آوردن وحدت و
انسجام در پرتو احكام الهی نظام دو هزار و پانصد ساله شاهنشاهی را ساقط و سرنگون
نموده و نظامی‌اسلامی را تأسيس و بنيانگزاری نمايد، و در اين تجربه نيز موفق از آب
درآمد.

باتوجه به
همه اين ها اما قدس سره در آستانه ارتحال به عالم بقاء است و نظامی را به وجود
آورده است و ده سال از عمر اين نهال نوپا می گذرد و علاوه بر اين كه اني نظام بايد
بماند و آسيب نبيند و بتواند ملت انقلابی را اداره نمايد، طوری بايد از استواری و
استحكام برخوردار گردد كه بتواند منشأ اميد و اطمينان برای ملل محروم و ستمديده
جهان گردد و آنان با اتكاء و اعتماد به اين نظام ارزشی الهی به حركت های رهائی بخش
خودشان ادامه دهند و زمينه های سقوط حاكمان جور و فساد را فراهم سازند و عوامل
وحدت و يكپارچگی همه دنيای اسلام را فراهم و آماده نمايند.

پدر و معلم
انقلاب در چنين شرايطی روی اين مطلب حساس انگشت گذاشت كه پيامبر عظيم الشأن اسلام
صلی‌ الله عليه و آله روی آن تكيه كرده بود و اعتصام به آنها را عامل نجات و عظمت
و سعادت معرفی نمود و جدائی‌ و فاصله گرفتن از آنها و مهجور و متروك گذاشتن آنها
را منشأ همه گرفتاری ها و ذلّت ها و نكبت های اجتماعی و سياسی دانست وآن عبارت است
از اعتصام به حبل ثقلين :

ثقل اكبر كه
همان كتاب الله است و ثقل كبير كه اهل بيت و عترت پيامبر صلی الله عليه و آله است،
می باشد. اگر مسلمانان بخواهند از اين وضع نامطلوب نجات پيدا كنند و قدرت از دست
رفته را دوباره بدست آورند و به صورت بنيانی مرصوص در مقابل كفر جهانی ايستاده و
با همه آنان بتوانند مقابله كنند و از ذخائر خدادادی به نفع دنيای اسلام سود برده
و جلو غارت گری چپاولگران شرق و غرب را بگيرند، بايد فرهنگ قرآن را در تمام زوايای
زندگی خودشان حاكم كرده و كتاب خدا را حكم قرار داده و اجراء آن را بدست اهل بيت
پيامبر صلی الله عليه  و آله و كسانی‌ كه
آنان معرفی فرموده و صالح می دانند، سپرده و امامت صالحان را در تمام صحنه ها قبول
نمايند. و در صورت حاكميت قرآن و مامت صالحان است كه مسلمانان عظمت خود را بدست می
آورند و امّت اسلامی دارای هويّت معنوی‌و متين و محكم الهی خواهد شد و در جامعه
ارزش های الهی تجليات خود را نشان خواهد داد و بالعكس در صورت جدائی اين دو ثقل از
هم و مهاجرت مردم از حيث اخلاق و رفتار و كردار و برخوردهای سياسی و اجتماعی از
كتاب و سنت و جدائی آنان از امامت صالحان آن بر سر امت اسلامی‌ خواهد آمد كه در
طول 14 قرن همگان از آن مطلعند و قلم از بيان اعشاری از آن مصيبت عاجز و ناتوان و
هر انسان بيدار و سالم از بازگو كردن آن ناراحت و شرمسار است.

ببينيد معلم
انقلاب و پدر حركت اسلامی جهانی در قرن معاصر موضوع را چگونه بيان فرموده است :

و بعد
اينجانب مناسب ميدانم كه شمّه ای كوتاه و قاصر در باب ثقلين تذكر دهم، نه از حيث
مقامات غيبی و معنوی و عرفانی كه قلم مثل منی عاجز است از جسارت در مرتبه ای كه
عرفان آن بر تمام دايره̾ وجود از ملك تا ملكوت اعلی و از آنجا تا لاهوت و آنچه در
فهم من و تو نايد،‌سنگين و تحمل آن فوق طاقت. اگر نگويم ممتنع است و نه از آنچه بر
بشريت گذشته است از مهجور بودن از حقايق والای ثقل اكبر و ثقل كبير كه از هر چيز
اكبر است جز ثقل اكبر كه اكبر مطلق است. و نه آنچه گذشته است بر اين دو ثقل از
دشمنان خدا و طاغوتيان بازيگر كه شمارش آن برای مثل منی ميسّر نيست با قصور اطلاع
و وقت محدود.

حضرت امام «
قدس سره » در اين پيام جاودانه نمی خواهد از مقامات عرفانی و ملكوتی ثقلين اكبر و
كبير سخن بگويد زيرا بر تمام دايره وجود از عالم ملك و ملكوت اعلی و حتی حقايق
بالاتر كه در فهم من و امثال من نايد، درك و تحمل آن سنگين تر و فوق طاعت است و
بلكه برای خيل ها محال و ممتنع می باشد برای اينكه يكی از اين دو ثقل كتاب الله
است كه از طريق روح الامين به قلب نبی اعظم اسلام صلی ‌الله عليه و آله وحی گرديده
است ؛ كتابی كه در آن تمامی حقايق عالم آورده شده است، كتابی كه دست آلودگان و
شيطان صفتان از حريمش قطع و بريده است، كتابی كه دارای‌ بعدی آسمانی ‌و ملكوتی و
غيبی ‌است و از اين حيث عالم غيب را به جهان شهادت مرتبط ساخته است و بعدی ظاهری و
انسانی‌ و طبيعی ‌است كه در قالب الفاظ درآمده تا انسان ها برای‌ هدايت بتوانند از
آن بهره مند گردند و استفاده نمايند. حالا اين غيب اكنون چگونه و از چه طريقی در
اين قالب قرار گرفت و حقيقت وحی چيست ؟ آيا تعالی‌ انسان و انخلاع آن از عالم
طبيعت و ماده و كنار رفتن حجاب ها  وانكشاف
آن حقايق است به صورتی كه برای يك انسان متعالی توان تحمل آن وجود دارد ولو از
طريق ملك امين وحی الهی يا نه، وحی عبارت است از تنزل حقايق عالم غيبی و تجلی و
تمثّل آنها در وضعی كه يك انسان مرتبط به عالم طبيعت و ماده، توان درك و دريافت آن
را داشته باشد و يا هر دو‌ی اينها است به طوری كه انسان در سايه سير و تقرب معنوی
به مبدا عالم و خدای جهان به حدی می رسد كه می تواند حقايقی را كه انسان های
معمولی توان تحمل آن را ندارند، متحمل گردد و حامل امانات الهی‌ گردد ؛ در عين حال
اين ثقل اكبر با همه تنزل های زياد و فراوان كه برای بيان حقايق و سهولت فهم انسان
به اين صورت درآمده است. دارا‌ی حقيقتی ‌است كه جز مخاطبين اصلی ‌آنها كه همانا
مترجمان آن هستند و ثقل كبيرند و توان تحمل معنی‌ و مفهوم آن را دارند و در حقيقت
برای آنها نازل گرديده است و منزّل قرآن معلم آنها هست و قبل از آنكه قرآن را به
ديگران تعليم نمايند خودشان تعليم يافته و حقايق آن را فهميده و دريافته اند با يك
دست از عالم بالا می گيرند و با دست ديگر به جامعه و عالم می ‌رسانند و مجاری فيض
الهی ‌و صنايع الله هستند  و با زبان وحی و
غيب آشنائی دارند، ديگران نمی‌ توانند به حقايق آن برسند مگر آن مقداری كه از زبان
مترجمان وحی در اختيار بشريت گذاشته شده است.

آری بعد
عرفانی و مقامات معنوی ثقلين را با اين بضاعت مزجاة و با اين زبان های ‌معمولی و
متداول و با زبان كلمات و  الفاظ و با شيوه
متعارف نمی توان درك كرد و نمی توان آن را تحمل داشت ؛ درك آنها راه ديگری دارد و
زبان مخصوص لازم دارد كه دست ماها از آن كوتاه و خصوصيات‌ درونی و مدارك ما با
آنان نامأنوس است مگر خود حضرت امام قدس سره كه مأمور نيست با آن زبان با ما و امت
خويش سخن بگويد بلكه مأمور است علی قدر عقول ما با ما سخن بگويد و عقول ما و ماها
و ديگران از آن ظرفيت به دوريم و لذا مشاهده می‌ شود كه پيامبر اسلام صلی ‌الله
عليه و آله می ‌فرمايد : « حالاتی بين من و خدای عالم اتفاق می افتاد كه در آن
حالات نه برای ملك مقربی راهی‌ هست و نه برای‌ نبی‌ مرسلی توان تحمل آن ».

آری ! ثقل
اكبر و كبير كه در آن رسالت الهی و بعثت انبياء‌ و وحی آسمانی ‌و مقامات غيبی و
اوليا و امامان و مشاهدات عالم غيب و ربط جهان غيب با عالم شهادت و طبيعت تجلی می‌
يابد و حقيقت عالم ماوراء الطبيعه در قالب يك كامل متجلی می‌گردد و آن قدر سنگينی
می‌ نمايد كه اگر انسان كامل و ولی و امام آن را تحمل نمی كرد نه آسمان ها و نه
زمين و نه چيز ديگر توان تحمل آنها را نداشت و در اين باره مناسب است عنان قلم را
كنترل نموده و در اين وادی وارد نشويم و بحث و بررسی در مورد آنها را باهلش
بسپاريم و در وقت ديگر از آنان در يك باره بهره ببريم.

و همچنين
حضرت امام قدس سره نمی خواهد درباره̾ عظمت و بزرگی‌ خسارت و زيان های معنوی ‌و
انسانی ‌و الهی ‌كه در اثر مهجور ماندن ثقلين اكبر و كبير بر انسانيت در طور تاريخ
بشريت وارد شده است و به هيچ وجه قابل جبران نمی ‌باشد بحث كنند و سخن بگويد. زيرا
عظمت اين خسارت در حدی نيست كه ما ها با معيارهای معمولی و بشری‌بتوانيم ارزيابی
نموده و مورد سنجش قرار دهيم همانطور كه ثقل اكبر و اصغر كه كبير است و نسبت به
ثقل اكبر صغير و اصغر است از جهت جايگاه واقعی و عرفانی‌ و مقامات معنوی از ظرفيت
درك و فهم بشری دور و بيرون است، به همان اندازه خسارت كنار گذاشته شدن آنها و
محروم ماندن عالم از هدايت جامع و تامّ انسان هایی كه با عالم غيب مرتبط بودن و با
زبان وحی و غيب مكنون آشنا بودند ؛ قابل ارزيابی و درك و فهم با اين مدارك ضعيف و
ابزار محدود نمی باشد. بدون ترديد اگر در قرون متوالیه و گذشته در مردم زمينه های
پذيرش بود و شرايط برای اجرا‌ی فيض الهی فراهم می گشت و انبياء ‌و اوليای ‌الهی‌
می‌ توانستند حقايق مأخوذه از عالم غيب را در اختيار بشريت قرار دهند و فهم و عقل
بشری را رشد داده و استعداد درك آنان را به فعليت برسانند. وضع زندگی بشر اينگونه
نبود كه الآن مشاهده می شود و دنيا و مظاهر فعل الهی طور ديگر خودش را نشان می داد
و تاريخ و حركت تاريخ، چهره ديگری و حقيقت نورانی تری پيدا می كرد.

بنابراين
مهجور ماندن ثقل اكبر و اصغر تنها آن دو ارزشمند را متروك و مهجور نكرد بلكه بشر
را از بشريت تهی و شرايط كمال و رشد و تعالی بسيار سخت و راه سر الی الله تنگ تر و
زمينه های تاخت و تاز شياطين و دزدان راه اخلاق و انسانيت و شرافت ها و كرامت های‌
انسانی را فراهم ساخت و كار به جائی رسيد كه در دوران طغيان بنی اميّه « لعنهم
الله » دفاع از شرك و بت پرستی و گبر و جهود افتخار محسوب می شد ولی دفاع از حقيقت
محمّدی صلی الله عليه و آله و ولايت اهل بيت عليهم السلام و روح و معنی واقعی به
آسانی امكان پذير نبوده بلكه جرم به حساب می آمد. در اين باره نيز مناسب است بحث
را متوقف ساخته و تحليل در آن را به وقت ديگر بگذاريم و از خدای‌ متعال لعنت خالده
و ابدی برای عاملان اين هجران و مفارقت امت اسلام از ثقلين بخواهيم. الهی آمين

و نيز با
توجه به اين كه بر همگان واضح و آشكار است كه از ناحيه طاغوتيان و بازيگران سياسی‌و
چپاولگران و غارتگران چه مصائبی بر اين دو ثقل وارد شده است، كدام ظلم و ستمی است
كه از طرف آنها بر قرآن و اهل بيت پيامبر صلی الله عليه و‌آله وارد نكرده باشند ؛
آيا امكان داشت چيزی از مصاديق ستم و ظلم به حساب آيد و آنان توان انجام آن را
داشته باشند ولی انجام ندهند كدام ظلم و كدام ستم كه قلم از بيان آنها عاجز و
ناتوان و وجدان بشری از تذكر و يادآوری شرمسار ؛ هر گروهی و هر باندی روی كار آمده
اند و از نام اسلام و قرآن استفاده كرده اند و از اعتبار و حيثيت اسلام برای
خودشان شأن و اعتبار و موقعيت كسب كرده اند ولی نامردمی ترين و ضد بشری ترين
برخورد ها و رفتارها را با قرآن و اهل بيت پيامبر صلی الله عليه و‌آله انجام داده
اند، ننگين ترين و سياه ترين تاريخ را همانان دارند كه به هر جنايتی دست زدند و از
هيچ خشونتی و وحشيگری خود داری ننمودند، صفحات تاريخ و كتاب ها پر از آنها است و
حوصله اين سری نوشتار ها اجازه نمی دهد ما وارد جزئيات ريز و مشخص شويم ولی همين
مقدار از علاقمندان می خواهيم مروری‌ به دوران سياه هشتادساله حكومت خبيثه بنی
اميه داشته باشند وتاريخ حكومت سياه ترين چندين قرن بنی عباس را كه با نام دين و
قيام به عنوان خون خواهی امام حسين عليه السلام زمام حكومت را در دست گرفتند و
فجيع ترين جنايات تاريخ را مرتكب شدند، مورد مطالعه و بررسی قرار دهند و جريانات
بعد از آنها دوران حاكمان مغول و بعد از آنها را مورد دقت قرار داده و ملاحظه
فرمايند كه بر بشريت چه گذشته است وچه چيزهائی اين طاغوتيان می توانستند مرتكب
شوند و انجام دهند كه انجام ندادند و نمونه های بارز و آشكار در دوران معاصر ديديم
و در همسايه ها و دنيای طاغوت زده در سراسر جهان داريم می بينيم كه هر روز ميليون
ها حق كشی و نامردمی و خيانت به نام های رنگين و با چهره های‌ منافقانه و در شكل
های گوناگون صورت می پذيرد و نه تنها با آنها برخورد نمی شود و بلكه دفاع و حمايت
نيز به عمل می آيد.

امام قدس
سرّه از زاويه ديگری به مسئله ثقلين متذكر می شود و به صورت كوتاه و فشرده و گذرا
بر‌ آنچه بر اين دو ثقل گذشته است اشاره می نمايد و لذا می فرمايد :

« بلكه مناسب
ديدم اشاره ای گذرا و بسيار كوتاه از آنچه بر اين دو ثقل گذشته است بنمايم. شايد
جمله لن يفترقا حتّی‌ يردا علیّ الحوض اشاره باشد بر اينكه بعد از وجود مقدس رسول
الله صلی الله عليه و آله و سلّم، هر چه بر يكی از اين دو گذشته است بر ديگری
گذشته است و مهجوريت هر يك، مهجوريت ديگری است تا آنگاه كه اين دو مهجور بر رسول
خدا (ص) در حوض وارد شوند و آيا اين حوض مقام اتصال كثرت به وحدت است و اضمحلال
قطرات در دريا است يا چيز ديگر كه به عقل و عرفان بشر راهی ندارد و بايد گفت، آن
ستمی كه از طاغوتيان بر اين دو وديعه رسول اكرم (ص) گذشته بر امت مسلمان، بلكه بر
بشريت گذشته است كه قلم از آن عاجز است.                     ادامه دارد 

حجة الاسلام
شيخ علی‌ اكبر آشتيانی نمايندۀ ولی‌ فقيه در ژاندارمری ‌جمهوری اسلامی ايران

سر گذشتهای
ويژه از زندگی امام خمينی (قدس سره )

دقت رهبر
كبير انقلاب اسلامی‌ نسبت به اعمال و رفتار اعضای‌ دفتر خود

حضرت امام به
اعمال و رفتار اعضای‌ دفتر بسيار توجه داشتند و آقايان محترم كه همه از فضلا هستند،
عنايت كافی‌ به اين دقت و توجه امام داشتند و همواره سعی می‌كردند مسئوليتی ‌كه در
خارج از دفتر به عهده دارند و خدمتی‌ كه انجام می‌دهند از كارهای‌ دفتر جدا باشد.
در مورد توجه حضرت امام نسبت به كردار اعضای‌ دفتر خاطره ای مربوط به خودم به ياد
دارم كه نقل می‌كنم.

تصميم داشتم
در انتخابات مجلس شورای‌ اسلامی شركت كنم. پس از ثبت نام و تهيه مقدّمات به آشتيان
رفتم و به كارهای‌ مربوطه از جمله تبليغات پرداختم. پوستری‌ از اين جانب همراه با
حضرت امام از طرف ستاد انتخاباتی تشكيل شده، به منظور نصب در نقاط مختلف شهر تهيه
شده بود كه البته بر طبق مقررات اين كار هيچ اشكالی نداشت. زمانی بعد حاج احمد آقا
از قول حضرت امام به من گفتند كه معظم له فرموده اند : « چرا شما آقای بروجردی (
داماد حضرت امام ) را كه انتصاب به بيت دارند به منظور سخنرانی به آشتيان برده ايد.
» به حاج احمد آقا گفتم سلام مرا خدمت حضرت امام برسانيد و بگوئيد من كار خلافی
انجام نداده ام بلكه تنها اولا عكسی كه با حضرتعالی داشتم در قالب پوستر به منظور
تبليغات منتشر كردم كه اين مورد خلاف با مقررات انتخابات نمی باشد و ثانيا نوار سخنرانی
آقای بروجردی موجود است كه اگر اجازه بفرمائيد بفرستم تا مشخص شود كه ايشان هيچ
سخنی بر له من و به منظور انتخاب شدن من ايراد نكرده اند با اين همه اگر خاطر
حضرتعالی نگران است تمنا دارم هيئتی را تعيين كنيد تا بررسی كنند و نتيجه را خدمت
معظم له بياورند.

واقع امر اين
بود كه نامه ای از روی غرض ورزی خدمت امام نوشته بودند و سعی داشتند به گونه ای
خلاف واقع، چنين وانمود كنند كه اينجانب خدای ناكرده از انتصاب خود به دفتر حضرت
امام و يا دوستی‌ خود با نزديكان رهبر انقلاب سوء استفاده كرده ام.

انتخابات به
نحو شايسته ای برگزار شد و اينجانب رأی كافی‌ برای ورود به مجلس شورای اسلامی را
كسب نكردم. پس از آن وقتی می خواستم خدمت امام برسم ابتدا تصور داشتم كه امام هنوز
آن نامه كذب را در نظر دارند، اما پس از اينكه نگاهم به چهره̾ حضرت افتاد مشاهده
كردم ايشان با لبخند به من نگاه می كنند و صورتی گشاده دارند. با خوشرويی از من
پرسيدند كه انتخابات چگونه بود، عرض كردم انتخابات بسيار خوبی بود، ليكن من رأی
نياوردم. بعدا از حاج احمد آقا شنيدم كه حضرت امام از پاسخ من و صحت گفته هايم
بسيار خوشحال شده بودند.

اما
خاطره̾  ديگری كه به ياد دارم مربوط است به
چاپ پيام بسيار مهم برائت حضرت امام كه عنوان مشهور انقلاب را به خود اختصاص داد.
پس از پخش پيام مهم حضرت امام از صدا و سيما و انتشار آن از طريق مطبوعات
همه̾  مسئولين اين عقيده را داشتند كه اين
پيام خط روشنی است كه فرا روی مسئولين تصوير شده است و پرداختن به تبيين آن امری
است كه بايد د راهتمام داشتن نسبت به آن كوشا بود.

به همين
منظور مصاحبه ای توسط دولت ترتيب داده شد و در آن مصاحبه عنوان شد كه كميسيون هایی
به منظور بررسی دقيق تر پيام تشكيل خواهد شد اما به عقيده من اين ابتدای كار بود
يعنی مسئولين به اهمّيت و ارزش پيام پی برده بودند ليكن اين خود به تنهائی كافی
نبود چرا كه آنچه ارزش داشت عمل كردن به موارد ذكر شده در پيام بود. امر مسلم
اينكه تنها روزنامه ها به چاپ اقدام كنند و اعلام شود كه كميسيون تشكيل خواهد
شد  منظور حضرت امام را تأمين نخواهد كرد
بلكه بايد پيام ها و سخنان اما در قالب قوانين و مقررات اجرايی تدوين و برای اجرا
ابلاغ شود.

زمانی كه
پيام برائت حضرت امام منتشر شد من معتقد شدم كه اين پيام تنها برای مردم ايران
اسلامی نيست بلكه بايد تمامی مسلمانان جهان از محتوای آن اطلاع حاصل كرده و نسبت
به تحقق آرمان های مطرح شده در آن اهتمام ورزند. بنابراين تصميم گرفتم پيام برائت
حضرت امام را به چهار زبان عربی، انگليسی، فرانسه و اردو ترجمه كرده و به چاپ
برسانم كه اين كار اينك در مراحل پايانی خود بوده و شايد تا چند ماه ديگر نتيجه
كار حاصل آيد.

اما نكته
جالب توجه در روندی‌ است كه چاپ اين كتب طی كرده است. چرا كه به دليل برون مرزی
بودن هدف می بايست كتبی چاپ و منتشر شود كه از گيرايی های ظاهری نيز برخوردار باشد
يعنی در تهيه آن از كاغذ مرغوب و تكنيك های مختلف بهره گيری شود و در مجموع به
عنوان اثری ارزنده قابل ارائه از طريق سفارت خانه های جمهوری اسلامی باشد. پس از
بررسی امكانات موجود در كشور به اين نتيجه رسيديم كه تهيه اقلام مورد نياز در داخل
مقدور نيست. برای گرفتن ارز مورد نياز جهت تهيه كاغذ مرغوب و زينگ من شخصا با آقای
موسوی نخست وزير صحبت كردم. ايشان گفتند كه در حال حاضر تهيه چنين ارزی برای دولت
كار مشكلی است و پس از اطلاع يافتن از مشكلات دولت از انجام كار با ارز دولتی
منصرف شديم. وقتی جريان امر را به اطلاع حاج احمد آقا رساندم ايشان گفتند من خدمت
حضرت امام عرض می كنم اگر امام توافق داشتند از ارزهایی كه به عناوين شرعی نزد
ايشان است به قيمتی كمتر از بازار آزاد مقداری در اختيار شما می گذاريم. پس از
گذشت چند روز از حاج احمد آقا نتيجه را پرسيدم ايشان به من گفتند حضرت امام فرموده
اند : « من به هيچ وجه راضی نيستم كه پيام من با دلارهایی كه به امانت نزد من است
چاپ شود » به هر حال تصميم نهائی يعنی چاپ كتباب با ارز آزاد گرفته شد. اما نتيجه
ای كه می خواهم بگيرم اينكه، حضرت امام توجه خاصی نسبت به حفظ بيت المال داشتند و
اينكه حالا يك نفر از اعضای دفترشان می خواهد منشور انقلاب چاپ كند يا نكند
برايشان اهميت نداشت.

شريعتمداری و
شركت در كودتا

اما آنانكه
نسبت به انقلاب اسلامی بغض و كينه داشتند از همياری خداوند با مردم مسلما به پا
خواسته و رهبری انقلاب و بر ملا شدن توطئه ها ( با عنايت خاص پروردگار ) عبرت نمی
گرفتند.

حبّ جاه و
مقام و كينه های درونی عنان اختيار از كف آنان گرفته بود و نفس امّاره آنان را به
هر سویی می كشاند. آنچه باعث تأسف بود شركت بعض افراد ملبس به لباس روحانيّت در
توطئه ها، عليه انقلاب اسلامی بود. چرا كه انحراف يك فرد عالم، انحراف ده ها غير
عالم را به دنبال داشت ليكن خود بينی ها و كيش شخصيت، تمامی تعهّدات را پوشش می
داد و شيطان چنان آنان را به ورطه هلاكت می‌ كشاند كه خود غافل بودند هنوز وقتی
ماجرای شركت شريعتمداری در كودتا را در ذهن مرور می‌ كنم. با خود می انديشم چگونه
يك انسان اجازه می دهد چنين سقوط كند و ارزش های الهی و آخرت را به زندگی چند روزه
دنيا ولو اينكه با مقام همراه باشد، می فروشد.

به خاطر دارم
زمانی كه حضرت امام رحمة الله عليه در قم تشريف داشتند و به هدايت انقلاب اسلامی
در كوران حوادث مشغول بودند در مقاطع حساس و مهم وقتی مواضعی اتخاذ می كردند آقای
شريعتمداری موضع عكس گرفته و سعی داشت به نوعی در مقابل امام به اصطلاح خودنمایی
كند.

به عنوان
مثال در مورد تعداد نمايندگان مجلس خبرگان امام نظری داشتند واعلام كردند ليكن
آقای شريعتمداری با اعلام موضعی مخالف، تمامی‌ علاقمندان به انقلاب اسلامی را
ناراحت و متأثر ساختند البته اتّخاذ اين مواضع از جانب او جای تعجّب نداشت چرا كه
قبلا نيز وقتی امام عزيز با صلابت فرياد می زدند شاه بايد برود و با بودن او
استقرار حكومت اسلامی معنا ندارد شريعتمداری می گفت شاه بايد بماند و نظام سلطنتی
بايد وجود داشته باشد.

ماجرای
مخالفت های شريعتمداری به گونه ای كه گفتم در موارد ديگر نيز ادامه يافت. تا يك
روز خبر رسيد شخصی در منزل شريعتمداری توسط شخص ديگری كه آشنا به استفاده از سلاح
گرم نبوده كشته شده است. بعد از مدتی در منزل حضرت آيت الله العظمی گلپايگانی جلسه
ای بود در اين جلسه حضرت امام و آيت الله العظمی نجفی نيز حضور به هم رساندند اين
ماجرا را آقای حاج احمد آقا نقل می كردند كه در اين جلسه حضرت امام با لحنی همراه
با عصبانيت تمامی حركات آقای شريعتمداری از جمله ملاقات وی با شاه ملعون و ديگر
افراد دربار را متذكر شدند امام تمامی مسائل ايجاد شده از سوی شريعتمداری را بدون
وقفه عنوان می كردند و حتی وقتی آيت الله العظمی نجفی از امام اجازه خواستند تا
جلسه با سكون بيشتری ادامه پيدا كند ايشان اجازه نداده و به صحبت های خود ادامه
دادند. در اين زمان آقای شريعتمداری كه از فاش گفتن امام حالتی عصبی پيدا كرده
بودند رنگ خود را باخته و بدون اينكه هيچ دفاعی در مقابل اعمال خود داشته باشند
فقط قدم می زدند.

پس از اين
ماجرا عده ای از علمای تهران به اتفاق حضرت آيت الله حاج ميرزا محمد باقر آشتيانی
به قم آمدند. آقای آشتيانی به منزل من وارد شدند و صبح فردا به اتفاق ديگر آقايان
به خدمت حضرت امام رفتند پس از بازگشت آيت الله آشتيانی به منزل از ايشان سؤال
كردم ملاقات شما با حضرت امام به چه خاطر انجام شد ؟ ايشان توضيح دادند من و عده
ای ديگر از آقايان كه از عمق اعمال آقای شريعتمداری خبر نداشتيم قصد كرده بوديم به
منظور ايجاد صلح ميان حضرت امام و او ابتدا خدمت رهبر انقلاب برسيم و سپس نزد
شريعتمداری برويم اما پس از اينكه خدمت حضرت امام رسيديم، معظم له با بيانات
روشنگرانه خود تمامی مسائل و اعمال شريعتمداری را بازگو كردند و پس از پايان
فرمايشات ايشان من شخصا به اين نتيجه رسيدم كه رفتن به منزل شريعتمداری حرام است،
آيت الله آشتيانی تصريح كردند كه ماهيّت شريعتمداری نه تنها برای من بلكه برای
ديگر علماء ‌نيز كاملا روشن شد و آنها نيز رفتن به منزل شريعتمداری را جايز
ندانستند.

بالاخره حب و
بغض های دنيوی و غير الهی باعث شد آقای شريعتمداری نه تنها خود عليه انقلاب اسلامی
اقدام كند بلكه با فريفتن عده ای، آنان را نيز در اقدام مسلحانه عليه نظام اسلامی
تشويق و ترغيب كند.

پس از افشای
كودتایی كه قرار بود عاملان اصلی كودتا در زندان اوين به سزای عمل خود برسند، به
اتفاق بعضی از دوستان از جمله حجت الاسلام و المسلمين توسلی به اوين رفتيم. در بين
عاملان كودتا چند نفری بسيار مضطرب بودند و سخت می گريستند يكی از اين افراد حالت
عجيبی داشت و گريه امانش نمی ‌داد به او گفتم شما كه قصد كودتا داشتيد فكر نكرديد
كه عنايت خداوند با انقلاب همراه است و عمل شما محاربه با خدا و رسول او می باشد ؟
آيا فكر نكرديد كه در جريان كودتای شما، اگر خدای ناخواسته عملی می شد، چه تعداد
مسلمان بی گناه كشته می شدند ؟ او سرش را به زير انداخته و گريه می كرد اما پس از
اينكه سرش را بلند كرده و من را ملبس به لباس روحانی يافت زبان به سخن گشود و گفت
به خدا قسم حجت را از نظر شرعی برای ما تمام كرده بودند. بعد گفت : ما برای آخرين
بار به منزل آقای‌ شريعتمداری رفتيم، ايشان گفت برويد و انجام بدهيد و موفق باشيد.                                                 
پايان

انتخاب رهبری
و تداوم خط حضرت امام « قدّس سرّه »

رهبری جامعه̾
اسلامی، مسئوليت خطيری است كه از عهده̾ انسان های والائی كه از مراتب عالی اخلاص
در راه خدا و علم و تقوی و عدالت و تدبّر برخوردار باشند، ساخته است ؛ زيرا تصدی
اين امر فاقد جنبه̾ پست و مقام و ساير جنبه های دنيائی می باشد بلكه انجام تعهّد و
ايفای وظيفه ای است كه رهبر و حاكم اسلامی در مقابل خداوند به عهده دارد.

مكتب اسلام
كه آئين چگونه زيستن و هدايت و كمال انسان را در همه عصر ها و نسل ها ارائه می
نمايد، در تمامی جنبه های زندگی فردی و اجتماعی انسان و عرصه های مختلف عبادی،
سياسی، اجتماعی، فرهنگی، قضائی، نظامی، اقتصادی، حقوقی و غيره،‌برنامه و راه و روش
و آئين ويژه ای دارد كه مجموعا يك سيستم و نظام كلّی را تشكيل می دهد. مكتب اسلام،
تكليف انسان را در تمامی عصر ها و در آينده̾ ناپيدای زمانی و نيز در عرصه های مكانی
مختلف و از همه مهم تر، هم در اين دنيا و هم در جهان ديگر روشن كرده است.

جامعيت و
پويائی مكتب اسلام به گونه ای است كه در هر شرائط زمانی و مكانی، راه و رسم زيستن
را به انسان نشان می دهد و قوانينی را ارائه می دهد كه نيازهای فطری و ابعاد مختلف
وجودی انسان را از حيث جسم و روح و روان در دنيا و آخرت و در مسير تعالی و تكامل
وی تأمين می نمايد. چنين مكتبی كه برنامه̾ زندگانی بشر را ارائه داده و پاسخگوی
نيازهای‌ فطری، جسمی و روحی انسان می باشد، نمی تواند در حاشيه قرار داشته و از آن
سيمائی صرفا عبادی مشابه بعضی اديان ديگر ساخته شود، بلكه بايد در متن زندگی و
اجتماعات بشری‌ حضور داشته و حاكم بر سرنوشت انسان ها باشد.

حاكميت نظام
اسلامی و آئين اسلام بر سرنوشت جوامع بشری، مستلزم وجود حكومت اسلامی و اختصاص
حاكميت به الله و تبلور و تجلّی بعد سياسی مكتب اسلام می‌باشد. وجود حكومت اسلامی
در جامعه منجر به حاكميت قوانين شرع و احكام اسلام و تنظيم امور جامعه بر اسلام
آئين و راه و رسم اسلامی خواهد گرديد.

اينجا است كه
مسلمانان موظفند برای ايجاد حكومت اسلامی بپاخيزند و حاكميت های جور و ستم و ضد
اسلام را كنار زده و نظام اسلامی را حاكم نمايند و بر فقها و علمای اسلامی‌ نيز
واجب است نسبت به ايجاد حكومت اسلامی و تنفيذ حكم خدا در جامعه قيام كنند و اساسا
حكومت را در دست گيرند چرا كه حكومت اسلامی به حاكم متناسب با خود نياز دارد.

خصوصيت های
رهبری

رهبری و
هدايت كننده̾ جامعه̾ اسلامی و متصدّی حكومت اسلامی با مسئوليت خطيری كه به عهده
دارد از نظر اسلام دارای مشخصه هایی است تا بتواند جامعه̾ بشری مورد نظر مكتب
اسلام را ايجاد و آئين اسلام را تجلی بخشد.

علاوه بر
مشخصه های عمومی لازم برای مديريت و رهبری از قبيل تدبير و امانت داری و شجاعت و
احساس مسئوليت و غيره، حاكم و رهبری جامعه و حكومت اسلامی بايد از علم و تقوی‌ و
عدالت برخوردار باشد. حاكم اسلامی بايد عالم به تمامی‌ مسائل اسلامی‌ بوده و به
عبارتی فقيه باشد و بتواند اجتهاد نمايد و احاطه̾ كافی به اسلام داشته باشد تا
بتواند اساس و شالوده̾ جامعه را بر پايه̾ اسلام پی‌ ريزی و به سوی الگوی مورد نظر
آن هدايت نمايد. حاكم اسلامی بايد مزكّی و متقی بوده و از رذايل اخلاقی و گناه و
گرايشات سوء نفسانی بدور باشد تا قدرت حاكميت را به سوی خواهش های نفسانی  خود سمت گيری ننمايد و بر قدرت مسلط بوده و از
زاويه̾ مسئوليت و ادای‌ تكليف به آن نگاه كند.

حاكم اسلامی
بايد عادل بوده تا بتواند عدالت اجتماعی را كه مورد توجّه خاص اسلام است در جامعه
برقرار كند و حق را اقامه نموده و داد مظلوم را از ظالم بگيرد و فضای جامعه را
برای دادخواهی آماده نمايد و به طور كلی حاكم اسلامی‌بايد جامعه را با احاطه علمی
خود به سوی الگوی مورد نظر اسلام هدايت نموده و افراد جامعه را در مسير كمال
انسانی تربيت اسلامی نمايد.

وظايف خطير
حاكم اسلامی

حاكم اسلامی‌مسئوليت
ها و وظائف خطيری به عهده دارد كه برای‌تحقّق آنها بايد از هيچ كوششی فروگذار نكند.
اجرای احكام اسلامی در جامعه ـ تحقق عدالت اجتماعی اسلام ـ محو مظاهر شرك در جامعه
ـ حفاظت و حراست از اصول عقيدتی و عملی و ارزش های اسلامی ـ آموزش و تربيت اسلامی
انسان ها در مسير كمال آنها ـ حفاظت و حراست از بلاد اسلامی‌ در مقابل تجاوز
دشمنان اسلام و تنظيم امور ارتش و جنگ و دفاع ـ تبليغ و انتشار انديشه̾ اصيل
اسلامی برای مردم جهان و ساير موارد، از وظائف عمده ای است كه رهبر و حاكم اسلامی
ملزم به انجام آن می باشد كه بر همين اساس رهبر و حاكم اسلامی، اختيارات وسيعی نيز
به عهده دارد.

از صدر اسلام
به اين طرف كه حكام و خلافت های جور و ستم، حاكميت بر جامعه̾ اسلامی را غصب نمودند،
عملا مانع از شكل گيری حكومت اسلامی گرديده و حتّی سعی كردند، انديشه̾ ايجاد حكومت
اسلامی را از ذهن مسلمين بزدايند، به نحوی كه امر حتّی بر عده ای از علمای اسلامی
مشتبه شده و خود را متلی اين امر مهم نمی دانستند و در قرون اخير، استعمار غرب نيز
به كمك حكام جور و ستم آمده و انديشه̾ خطرناك جدائی دين از سياست را به ذهنيت
جامعه القا نمود تا كسی در فكر ايجاد حكومت اسلامی نباشد.

نظريه حكومت
اسلامی

پس از قرن ها
و آن هم در اوج بحران دينی و مذهبی قرن اخير بزرگمردی از سلاله̾ پاك پيامبران (ع)
يعنی حضرت امام خمينی قدس سره با فرياد رسای خويش انديشه̾ حكومت اسلامی را از متون
اسلامی به ذهنيت جامعه القا نمود و نظريه̾ انقلاب اسلامی را به مسلمانان و محرومان
جهان عرضه داشت و به حوزه های علميه و فقها و علمای اسلامی و مسلمين جهان، مسئوليت
و رسالت تاريخی آنها را يادآور شد كه به پا خيزيد و انديشه̾ حكومت اسلامی را تعليم
داده و تبليغ كنيد و عاشورائی به وجود آوريد و در افكار عمومی مسلمانان موج
انديشه̾ حكومت اسلامی را ايجاد نمائيد و بالاخره حكومت اسلامی را تشكيل دهيد. او
در اوج خفقان حاكميت جور و ستم، و بر اساس مسئوليت خطير خويش، الگوی نظام اسلامی
را بر مسلمانان جهان عرضه نمود و برای‌ ايجاد آن، به مبارزه ای سخت و همه جانبه
دست زد، او كه به ادای رسالت الهی و تاريخی خود می انديشيد در اين رهگذر با
اطمينان خاطر به پيش رفت و خداوند نيز نصرتش داد و توانست در دوران حيات پر بارش
حكومت اسلامی را از مرحله̾ انديشه تا اجرا عينيّت بخشد و خود ولايت امر و رهبری
امت اسلامی‌ و حكومت را بدست گيرد وكشتی نجات حكومت اسلامی را از طوفان های سهمگين
حوادث، با درايت خاص خود عبور دهد و يادگار تاريخی حكومت اسلامی را به عنوان
الگویی برای عصر ها و نسل های آينده به جا گذارد كه در واقع همان الگوی حكومتی است
كه حضرت رسول صلی الله عليه و آله برای ايجادش برانگيخته شده و تلاش ها نمودند و
تشكيلش دادند و حضرت اميرالمؤمنين علی عليه السلام نيز آن را تجلی بخشيدند.

اينك به ظاهر
او از ميان ما رفته است و امانت بزرگ و يادگار عزيزی كه به جا گذاشت پيش روی ما
قرار دارد تا ما چگونه به مسئوليت و رسالت الهی و تاريخی خود عمل كنيم ؟

انتخاب رهبری
جديد

دشمنان اسلام،
با رفتنش انتظار رفتن حكومت اسلامی را می كشيدند ولی چه ساده لوح بودند. آنها از
عمق شالوده ای كه او پی ريزی نموده بود غافل بودند. آنها نمی فهميدند كه امبت
اسلامی و فقها وعلمای اسلام و حوزه های علميه به رسالت خويش مبنی بر ايجاد حكومت
اسلامی واقف شده و عظمت و ارزش امانت بزرگ او يعنی حكومت اسلامی را درك كرده و به
آن وفادارند زيرا آنها تربيت شدگان مكتب اويند و ادامه دهندگان خط اسلام ناب محمدی
(ص) كه او ترسيم نمود. و ديديم كه پس از ارتحال جانسوزش، تداوم راه حكومت اسلامی‌
حتّی برای لحظه ای دچار وقفه نگرديد و در حالتی كه برای رهبری نظام برنامه و طرح
پيش انديشيده شده ای وجود نداشت، رهبر نظام اسلامی از سوی خبرگان امّت انتخاب
گرديد.

رهبر و حاكم
اسلامی به مثابه قلب نظام اسلامی عمل می كند و ايجاد وقفه در اين مهمّ خطرات جبران
ناپذيری را به همراه دارد و ديديم كه در ميان انظار حيرت زده̾ جهانيان حتّی امبت
اسلامی جهان و ايران و در زمانی بسيار كوتاه پس از ارتحال رهبر كبير انقلاب اسلامی،
رهبر و قلب نظام اسلامی‌ تعيين گرديد.

انتخاب حضرت
آية‌الله خامنه ای با ولايت امر و رهبری نظام اسلامی از سوی خبرگان منتخب امّت،
دشمنان خارجی و داخلی انقلاب اسلامی را مأيوس، و امّت اسلامی را در ايران و جهان
خشنود كرد. انتخاب خبرگان حقيقتا انخاب شايسته ای بود چرا كه حضرت آية‌الله خامنه
ای علاوه بر داشتن شرايط و صفات رهبری، چهره̾ برجسته ای بود كه در بين امت اسلامی
برای رهبری جامعه مقبوليت داشت.

ايشان اسلام
شناسی برجسته  و صاحب كمالات معنوی است و
در فرازهای حسّاس، از انديشه̾ اصيل اسلامی با شهامت و جرأت دفاع نموده است و اين
امر را بر خود فريضه می داند. او تربيت شده̾ مكتب رهبر فقيدمان حضرت آية‌الله
العظمی امام خمينی قدس سره كه پرچم دار تشكيل حكومت اسلامی بود می باشد و طبعا راه
و خط امام فقيد را شناخته و به آن ايمان داشته و در تداوم و پاسداری از آن خواهد
كوشيد،‌او در مقابل عظمت امام فقيدمان احساس خظوع نموده و خود را سرباز راستين
اسلام و راه امام و برپا دارنده̾ پرچمی كه امامش در جهان برافراشت می  داند. او انقلابی اصيل و يار ديرين انقلاب مقدس
اسلامی و مدافع سرسخت ارزش های انقلاب اسلامی و نيروهای حزب الله و مخلص و ايثارگر
انقلاب می باشد.

او كينه̾
ديرينه̾ خود را در مبارزه با استكبار جهانی و سران قدرت شيطانی شرق و غرب حفظ
نموده است. او همه چيز خود را در راه به ثمر رسيدن انقلاب اسلامی و پاسداری از
ارزش های آن طبق اخلاص گذاشته و تا سر حدّ شهادت به پيش رفته است. او سند افتخار
جانبازی انقلاب را در بدن دارد. او در تهاجم وحشيانه و همداستان منافقين و صداميان
و آمريكا كه در تابستان سال 1367 به كشورمان انجام پذيرفت، پرچمدار بسيج و حضور
امت حزب الله در صحنه های نبرد حق عليه باطل گرديد و خطری بزرگ را با مدد الهی و
هدايت امام فقيدمان و ياری امت حزب الله از پيش روی انقلاب اسلامی دفع نمود.

او در آغاز
جنگ تحميلی و تمامی فرازهای‌ دفاع مقدس شخصا و در لباس سربازی، همانند رزمندگان
عزيز اسلام در تمامی‌ صحنه ها حضور داشته و صاحب نظر بوده و بيش از هر كس در امور
كشور داری واقف می باشد. او شخصيتی فاضل و علمی و فرهنگی و مقبول حوزه و دانشگاه
شناخته می شود. او از مقبوليت خاصّی در بين حوزه های علميه و علمای اسلام برخوردار
بوده و در مسائل مختلف علمی و ادبی و فرهنگی و هنری و سياسی و اجتماعی و اقتصادی و
فلسفی و غيره صاحب نظر می باشد. او چهره ای‌ است كه ايمان و اخلاص و تعبّد و تقوی‌
و علم و عمل و رزم و مبارزه و مردم داری و حوزه و دانشگاه و سياست و تدبير و
مديريت را در خود جمع نموده است و به همين اعتبار از مقبوليت خاصی در بين اقشار
مختلف جامعه اعم از علمای اسلام 
وانقلابيون اصيل و دانشگاهيان و سپاهيان و ارتشيان و نهادهای انقلاب اسلامی
و نيروهای سياسی و قضات و توده̾ مردم برخوردار است و بالاخره او چهره ای است كه با
مشخصه هايش لايق رهبری امّت و نظام اسلامی‌ و ولايت امری بعد از امام فقيدمان بود
و به حقّ مجلس خبرگان انتخاب شايسته ای انجام داد.

اميد به
اينكه خداوند متعال به او توفيق خدمت به اسلام عزيز و سربلندی پرچم خونين و پر
افتخار انقلاب اسلامی در جهان و انجام ميثاقی كه با امام فقيد و معلّم عزيزش مبنی
بر تداوم راه او بسته است عنايت بفرمايد و بتواند به عنوان مظهر وحدت امّت اسلامی
در مبارزه ای پيگير با استكبار جهانی و مظاهر شرك و بت پرستی پرچم توحيد را بر
افرشته نگه داشته و آرمان ها و اصول انقلاب اسلامی را پاسداری و محقّق سازد، انشاء
الله.

مديريت
اسلامی

شرح صدر

عوامل
شرح  صدر

حجة الاسلام
و المسلمين محمدی ری شهری

در گذشته عرض
شد كه مهم ترين اصل از اصول مديريت « شرح صدر » است و شرح صدر عبارت است از گسترش
ظرفيت فكری و روحی انسان، و اگر اين خصيصه برای‌ انسان حاصل شود همه̾ خصايصی كه يك
مدير شايسته بايد داشته باشد برای او حاصل شده است. بصيرت وبينش، سياست، حسن خلق،
رفق و مدارا، قاطعيت، انتقاد پذيری، تغافل، اميد و صبر و استقامت كه اصول اخلاق
مديريتند، همگی از آثار و لوازم شرح صدر می باشند. پس از تفسير شرح صدر، و تبيين
شرح صدر از ديدگاه قرآن ف و توضيح رابطه̾ شرح صدر و مديريت در مقالات گذشته اينك
به بحث درباره̾ چهارمين مسأله از مسايلی كه در تبيين نخستين اصل از اصول مديريت
بايد مورد بررسی قرار گيرد يعنی‌ »‌ عوامل شرح صدر » می‌ پردازيم :

عوامل شرح
صدر

اگر متون
اسلامی را جهت يافتن عوامل شرح صدر مورد مطالعه قرار دهيم، ملاحظه خواهيم كرد كه
چهار چيز به عنوان عوامل شرح صدر از آن ها ياد شده است، اين عوامل عبارتند از :

1-   
معرفت حقيقی            2- قرآن         3- ذكر                 4- دعا

1-   
معرفت حقيقی

نخستين عامل
مولد شرح صدر بلكه عمده ترين و اصلی ترين عوامل آن معرفت حقيقی است، ساير عوامل در
واقع مقدمات پيدايش اين عامل هستند.

ابتدا جمله
ای‌ از امام چهارم عليه السلام در ارتباط با نقش معرفت حقيقی‌ در ايجاد شرح صدر
نقل می كنيم و بعد توضييح می‌ دهيم كه معرفت حقيقی چيست ؟

و چه رابطه
ای ميان اين معرفت و شرح صدر وجود دارد ؟ و معارفی كه موجب شرح صدرند  كدامند ؟

امام چهارم
عليه السلام در مناجات عارفين كه منسوب به آن حضرت است در مقام نيايش می فرمايد :

« الهی‌
فاجعلنا من الّذين تر سخت اشجار الشوق إليك في حدائق صدورهم… قد كشف الغطاء عن
ابصارهم و انجلت ظلمة الريب عن عقائدهم و ضمائرهم و انتفت مخالجة الشك عن قلوبهم و
سرائرهم، و انشرحت بتحقيق المعرفة صدورهم ».

خدايا ما را
از كسانی قرار ده كه درختان شوق و عشق به تو در باغ های سينه هاشان ريشه دوانيده…
پرده از ديده های دلشان برداشته شده، و تاريكی شك از عقائد و ضمائر آنها برطرف
گرديده، و وسوسه ترديد از دل ها و نهادهاشان زايل شده، و با وصول به معرفت حقيقی‌
و غير قابل ترديد به شرح صدر رسيده اند.

ملاحظه می
كنيد كه امام ضمن دعا به اين نكته مهم اشاره می كند كه تحقيق معرفت و وصول به
شناخت حقيقی موجب شرح صدر است و تا انسان به اين معرفت نرسد به شرح صدر اسلامی
نخواهد رسيد.

معرفت حقيقی
چيست ؟

در روايات
اسلامی ما با دو نوع علم و معرفت و نيز دو نوع عالم و عارف برخورد می‌ كنيم : علم
و عرفان و عالم و عارف واقعی، و علم و عرفان و عالم و عارف غير واقعی.

در سخنان
پيامبر اسلام صلی الله عليه و آله می خوانيم :

« انّ من
العلم جهلا » [1]

برخی از
دانائی‌ ها تحقيقا نادانی است.

و نيز امير
المؤمنين عليه السلام ضمن بيان مشخصات مبغوض ترين آفريده ها نزد خداوند متعال،
فردی را با اين عنوان معرفی می كند كه :

« قد سمّاه
أشباه الناس عالما  وليس به».

شبيه مردم ها
او را عالم می‌ نامند ولی او در واقع عالم نيست [2].

اكنون در صدد
بيان اين معنا نيستم كه چگونه می شود تناقض جهل شدن علم را حلّ كرد ؟ و چگونه می
توان تصور كرد كه عالم، جاهل باشد، در فرصت مناسب توضيح خواهم داد، آنچه در رابطه
با تبيين عوامل شرح صدر ضروری است، تفسير علم و معرفت حقيقی و رابطه آن با شرح صدر
است.

علم و معرفت
حقيقی‌ عبارت است از شناخت حقايق هستی‌ آن چنان كه هست، همان طور كه در دعا آمده «
اللهم أرنا الأشياءكما هی » خدايا چيزها را آن چنان كه هستند به ما نشان بده.

معرفت واقعی
نسبت به حقايق هستی‌ هنگامی برای‌ انسان حاصل می شود كه حجاب از ديده دل برداشته
شود، وقتی‌ حجاب از ديده دل برداشته شد، انسان هستی را آن چنان كه هست بدون هيچ
ابهامی‌ با چشم حقيقت بين دل مشاهده می كند، و در اين هنگام همان طور كه در مناجات
عارفين آمده آن چنان كانون جان از نور معرفت حقيقی‍ روشن می‌ شود كه هيچ نقطه مبهم
و تاريكی در ذهن باقی نمی ماند و هر گونه شك و ترديد نسبت به حقايق عالم از دل
زايل می گردد و در پرتو اين نور است كه ظرفيت معنوی انسان افزايش می يابد و به
نعمت عظمای شرح صدر نائل می آيد.

 و اما اين كه چه رابطه ای ميان حقيقت شناسی‌ و
شرح صدر وجود دارد و شناخت كدام حقيقت موجب شرح صدر است ؟

شناخت كدام
حقيقت ؟

در پاسخ به
اين سؤال كه شناخت كدام حقيقت موجب شرح صدر می گردد و ظرفيت فكر‌ی و روحی انسان را
افزايش می دهد ؟ می توان گفت كه مطلق شناخت و شناخت هر حقيقی از حقايق عالم در
افزايش ظرفيت فكری انسان مؤثر است، در اين رابطه جمله ای دقيق و جالب از
اميرالمؤمنين عليه السلام در نهج البلاغه آمده است و آن جمله اين است.

« كل وعاء
يضيق بما جعل فيه إلّا وعاء العلم فإنّه يتسع به »[3]

هر ظرفی تنگ
می شود به آن چه درون آن نهاده گردد، مگر ظرف علم كه نه تنها تنگ نمی شود بلكه با
اين مظروف گسترده می گردد.

ترديدی نيست
كه علم ظرفيت فكری عالم را گسترش می دهد و هر قدر انسان بيشتر بداند ظرفيت و
آمادگی انديشه او برای شناخت بيشتر، افزايش می يابد ولی مسأله مهم در تبيين عوامل
شرح صدر، پيدا كردن علم و معرفتی است كه ظرفيت روحی انسان را گسترش می دهد، در اين
رابطه اگر ما متون اسلامی را با دقت مورد مطالعه قرار دهيم به اين نتيجه می رسيم
كه هر علم و معرفتی موجب گسترش ظرفيت روحی انسان و شرح صدر اسلامی نيست، معرفتی كه
موجب شرح صدر است شناخت ويژه ای است كه در روايات اسلامی از آن تعبير به نور علم و
يا علم نور شده است و اين معرفت و علم و 
اين نور و روشن بينی جز از  راه عمل
و به كار بستن قوانين وحی برای انسان حاصل نمی شود و لذا تحصيل شرح صدر اسلامی ‌در
واقع يك راه بيشتر ندارد و آن عبارت است از راه تقوا.

تقوا حجاب
های ديده̾ دل را كنار می زند و با كنار رفتن حجاب های دل معرفت حقيقی، و نور علم،
و علم نور كانون جان را روشن می كند و در پرتو اين نور است كه انسان به شرح صدر
اسلامی می رسد، و لذا امير المؤمنين عليه السلام می فرمايد :

« إنّ تقوی
الله دواء داء قلوبكم، و بصر عمی افئدتكم… و جلاء غشاء ابصاركم » [4].

تقوای خدا
تحقيقا داروی بيماری قلب های شما، و بينائی كوری دلهای شما و برطرف كننده̾ حجاب
ديده های شما است.

دقت در اين
نكته كه تنها راه و صول به شرح صدر اسلامی تقوا است اين راز را باز می‌كند كه چرا
در آغاز بحث گفتيم اصلی ترين عوامل شرح صدر، معرفت حقيقی است و ساير عوامل مقدمات
پيدايش اين عامل می باشند، زيرا تقوا جز از راه عمل به قرآن، و ذكر و دعا حاصل نمی
شود.

2-   
قرآن

دومين چيزی
كه در روايات اسلامی‌ از آن به عنوان پيدايش شرح صدر ياد شده است قرآن است، امام
علی عليه السلام در اين رابطه می فرمايد :

«
افضل الذكر القرآن، به تشرح الصدور و تستنير السرائر » [5].

بهترين ذكر
قرآن است، كه به وسيله آن انسان ها به شرح صدر می رسند و باطن آنها نورانی می گردد.

قرائت قرآن
اگر توأم با تدبّر و تفقه باشد زنگار های آئينه̾ دل را پاك می كند و زمينه را برای
بكار بستن قرانين الهی فراهم می‌ سازد، و عمل به قرآن تقوا می آفريند و در سايه̾
تقوا انسان به نور علم می رسد و در پرتو اين نور و معرفت حقيقی، شرح صدر اسلامی
برای انسان حاصل می گردد.

اين است كه
پيامبر اسلام در مقام نيايش می فرمايد :

« اللّهم
نوّر بكتابك بصری و اشرح به صدری » [6].

خدايا با
كتاب خودت ديده ام را روشنی ببخش و به وسيله̾ آن شرح صدر عطايم كن.

و امام علی‌
عليه السلام وقتی قرآن را ختم می فرمود اين دعا را می خواند :

« اللهم اشرح
بالقرآن صدری، واستعمل بالقرآن بدنی، و نور بالقرآن بصری، و اطلق بالقرآن لسانی »[7]

خدايا به
قرآن شرح صدر مرا عطا كن، و به قرآن بدنم را بكار بندگی خود وادار، و به قرآن ديده
ام را روشنائی ببخش، وبه قرآن زبانم را رها كن.

3-   
ذكر

سوّمين چيزی
كه از نظر روايات اسلامی در پيدايش شرح صدر در انسان نقشی مؤثر دارد، ذكر و ياد خدا
است،‌امام علی‌ عليه السلام در روايتی تصريح می كند كه  :

«
الذّكر يشرح الصدر » [8].

ياد خدا به
انسان شرح صدر می دهد.

مقصود از
ذكری كه موجب شرح صدر است قطعا ذكر زبانی نيست بلكه ذكر زبانی در واقع ذكر نيست،
ذكر، ياد است، و ياد، امری است قلبی‌، بنابراين ياد خدا عبارت است از احساس حضور
او.

اگر اين
احساس بر انسان غلبه كند، بتدريج حجاب ها از ديده̾ دل برداشته می شود و كانون قلب
به نور ذكر منور می گردد و به گفته اميرالمؤمنين عليه السلام :

« دوام
الذّكر بنير القلب و الفكر » [9]

تداوم ياد
خدا، دل و انديشه را روشنائی می بخشد.

و در پرتو
نورانيت قلب، انسان به معرفت حقيقی و شرح صدر اسلامی می رسد.

4-   
دعا

چهارمين عامل
پيدايش شرح صدر دعا است، بدين معنا كه دعا ونيايش و از خدا خواستن در كنار قرائت
قرآن، و عمل به قرآن، و تداوم ياد خدا نقش مؤثر و تعيين كننده ای در پيدايش شرح صدر
برای انسان دارد و يا به تعبيری دقيق تر، دعا مكمل ساير مقدمات تقوا و نورانيت قلب
و معرفتی است كه انسان را به شرح صدر می رساند و لذا در روايتی از پيامبر اسلام
صلی الله عليه و آله آمده :

«
اكثر دعائی و دعاء الأنبياء قلبی بعرفه… اللهم اشرح لی صدری و يسّرلی امری » [10].

بيشترين دعای
من و دعای پيامبران قبل از من در عرفه اين است كه…

خدايا به من
شرح صدر بده و كارم را آسان كن.

در اين حديث
شريف دو نكته قابل توجه است :

1-   
نقش دعا در ايجاد شرح
صدر، اگر دعا در ايجاد شرح صدر مؤثر نبود معنا نداشت كه همه انبياء الهی آنهم در
عرفه از خداوند متعال شرح صدر بخواهند البته اين نكته تأكيدی است بر آثار ادعيه كه
از ساير روايات نيز استفاده می شود.

2-    نقش اصولی شرح صدر در مديريت و رهبری،
وقتی‌ همه انبياء الهی در حساس ترين وقت دعا، مطلبی را از خداوند متعال می خواهند،
بی ترديد اين نشانه̾ اهميت فوق العاده موضوع دعا و نقش آن در ارتباط با مسئوليتی
است كه بر دوش آنها ست و آن مسئوليت چيزی جز مديريت جامعه و رهبری مردم نيست.

همه آنچه در
اين باب در رابطه با عوامل شرح صدر گفته شد در اين سخن امام صادق عليه السلام
خلاصه شده است كه :

«
إنّ الله عزّوجلّ إذا اراد بعبد خيرا نكت في قلبه نكتة‌من نور و فتح مسامع قلبه و
وكّل به ملكا يسدّده، و إذا اراد بعبد سوءا نكت في قلبه نكتة‌سوداء و سدّ مسامع
قلبه و وكّل به شيطانا يضلّه »‌.

« ثم تلاهذه
الآية‌ « :

« فمن يرد
الله ان يهديه… »

وقتی خداوند
عزّو جلّ اراده كند به بنده ای نيكی نمايد در دلش نقطه ای از نور پديد می آورد و
گوش های قلبش را باز می كند و فرشته ای را مأمور او می نمايد كه او را به كارهای
درست وا دارد، واگر خداوند اراده نمايد به بنده ای‌ بدی كند، در دلش نقطه ای سياه
پديد می آورد و گوش های دلش را می بندد، و شيطانی را موكّل او می كند كه گمراهش
نمايد.

در اينجا
امام آيه 125 از سوره انعام را تلاوت فرمود :

« كسی كه
خداوند اراده كرده باشد او را هدايت نمايد به او شرح صدر برای پذيرش اسلام عطا كند،
و كسی را كه بخواهد گمراه نمايد سينه اش را سخت تنگ می كند، به گونه ای كه گويا به
آسمان بالا می رود، اين چنين خداوند پليدی را بر افرادی كه ايمان نمی آورند قرار
می دهد ».

مقصود از
هدايت و اضلال خداوند متعال در آيه كريمه و نيكی و بدی او در سخن امام صادق عليه
السلام اين نيست كه خداوند بی جهت تصميم می گيرد يكی را هدايت كند و ديگری را
گمراه، به يكی بی جهت خير برساند و به ديگری‌ شرّ، اين هدايت و اضلال و خير و شر،
ريشه در اعمال انسان دارند.

به عبارت
ديگر آن چه موجب پيدايش تقوا و وصول به معرفت حقيقی‌ است، سبب هدايت و خيرخواهی
خداوند برای انسان است، و همان، موجب شرح صدر اسلامی نيز هست.

و آنچه مانع
تقوا و معرفت حقيقی است، سبب اضلال و بدخواهی خداوند برای انسان است، و همان، مانع
شرح صدر اسلامی و موجب ضيق صدر نسبت به پذيرش حق، و شرح صدر كفری می باشد.                     ادامه دارد.

بخش سوم

درس هائی از
تاريخ تحليلی اسلام

وفات ابوطالب
و خديجه

قسمت بيست و
چهارم

حجة الاسلام
و المسلمين رسول محلاتی

يك تذكر

در پايان اين
بحث تذكر اين مطلب نيز مناسب است كه در پاره ای از نقل ها مانند روايتی كه ابن شهر
آشوب از كتاب « المعرفة » ابن مندة نقل می كند اينگونه آمده است كه : « توفيت
خديجة بمكة من قبل ان تفرض الصلاة علی الموتی ».[1]

يعنی خديجه
در مكه از دنيا رفت پيش از آنكه نماز مردگان واجب شده باشد…

و روی اين
نقل ممكن است بگويد :

در گفتار ابن
كثير هم ممكن است تصحيف يا سقطی رخ داده و جمله « علی الموتی » افتاده باشد و
منظور همين نماز مردگان باشد…

ولی صرف نظر
از اصل مطلب كه بايد در جای خود درباره̾ صحت و سقم آن بحث شود كه آيا نماز ميت چه
زمانی فرض شد و آيا جدای از ساير نمازها فرض شده…

در ذيل همين
روايت ابن شهر آشوب كه از كتاب مزبور نقل می كند مطلبی هست كه بر خلاف مشهور و
بلكه نقل متواتر اهل تاريخ است و باز هم موجب ضعف اين روايت می شود، زيرا به دنبال
عبارت فوق كه ذكر شد چنين است كه می گويد :

« و سمّی ذلك
العام عام الحزن، و لبث بعد هما بمكّة ثلاثة اشهر، فأمر اصحابه بالهجرة الی الحبشه
فخرج جماعة من اصحابه بأهاليهم، و ذلك بعد خمس من نبوّته… ».

يعنی و آن
سال سال اندوه ناميده شد و رسول خدا پس از مرگ آن دو ( يعنی خديجه و ابوطالب ) سه
ماه در مكه ماند سپس به ياران خود دستور هجرت به حبشه را داد و گروهی از يارانش به
همراه خانواده های خود بدانجا هجرت كردند، و همه̾ اين ماجرا پنج سال پس از بعثت آن
حضرت بود…

كه همانگونه
كه ميدانيد اين مطلب بر خلاف همه̾ نقل ها است كه هجرت به حبشه و مرگ ابوطالب  و خديجه همگی در سال های هفتم و دهم بوده و با
اين عبارت سازگار نيست…

باری بهتر آن
است كه اين بحث را به همين جا خاتمه داده و به بحث ديگری بپردازيم و آن ماجرای سفر
رسول خدا به طائف است كه ما در آغاز اصل ماجرا را از روی كتاب های تاريخی نقل می
كنيم و سپس به تذكراتی كه لازم است می‌ پردازيم :

سفر طائف

از روی هم
رفته̾ تواريخ چنين بر‌ می آيد كه پس از فوت ابوطالب و از دست دادن آن حامی و پناه
بزرگ، رسول خدا صلی الله عليه و آله در صدد برآمد تا در مقابل مشركين حامی و پناه
تازه ای پيدا كند و در سايه̾ حمايت او به دعوت آسمانی‌ خويش ادامه دهد، از اين رو
در موسم حج و ايام زيارتی ديگر به نزد قبائلی كه به مكه می آمدند می رفت و ضمن
دعوت آنها به اسلام از آنها می خواست او را در پناه حمايت خويش گيرند تابهتر
بتواند رسالت خويش را تبليغ كند و از آن جمله به ايشان می فرمود : من شما را مجبور
به چيزی نمی كنم، هركه خواهد از روی‌ ميل و رغبت دعوتم را بپذيرد و گرنه من كسی را
مجبور نمی كنم، من از شما می خواهم مرا از نقشه ای كه دشمنان برای قتل من كشيده
اند محافظت كنيد تا تبليغ رسالت پروردگار خود را بنمايم و بالاخره هر چه خدا می
خواهد نسبت به من و پيروانم انجام دهد.

ابولهب نيز
كه همه جا مراقب بود تا پيغمبر خدا با قبائل عرب تماس نگيرد و از پيشرفت اسلام
جلوگيری می كرد به دنبال آن حضرت می آمد و می گفت : اين برادر زاده̾ من دروغگو است
سخنش را نپذيرد، و برخی هم مانند قبيله̾ بنی حنيفه آن حضرت را به تندی از خود
راندند.

رسول خدا صلی
الله عليه و آله در اين ميان به فكر قبيله̾ ثقيف افتاد و در صدد برآمد تا از آنها
كه در طائف سكونت داشتند استمداد كند و به همين منظور با يكی دو نفر از نزديكان
خود چون علی عليه السلام و زيد بن حارثة و يا چنانچه برخی گفته اند : تنها در يكی
از شب های آخر ماه شوال سال دهم بعثت [2]
به سوی طائف حركت كرد [3]
و در آنجا به نزد سه نفر كه بزرگ ثقيف و هر سه برادر و فرزندان عمر و بن عمير
بودند رفت، نام يكی‌ عبد يا ليل و آن ديگری مسعود و سومی حبيب بود.

پيغمبر خدا
هدف خود  را از رفتن به طائف شرح داد  و اذيّت و آزاری را كه از قوم خود ديده بود به
آنها گفت و از آنها خواست تا او را در برابر دشمنان و پيشرفت هدفش ياری كنند، امّا
آنها تقاضايش را نپذيرفته و هركدام سخنی گفتند يكی از آنها گفت : من پرده̾ كعبه را
دريده باشم اگر خدا تو را به پيغمبری فرستاده باشد !

ديگری گفت :
خدا نمی توانست كس ديگری را جز تو به پيامبری بفرستد ! سومی ـ كه قدری مؤدّب تر
بود گفت : به خدا من هرگز با تو گفتگو نمی كنم زيرا اگر تو چنان چه ميگوئی فرستاده
از جانب خدا هستی و در اين ادّعا كه می كنی راست می گوئی پس بزرگتر از آنی كه من
با تو گفتگو كنم، و اگر دروغ می گوئی و بر خدا دروغ می بندی پس شايستگی آن را
نداری كه با تو سخن بگويم.

رسول خدا صلی
الله عليه و آله مأيوسانه از نزد آنها برخاست ـ و به نقل ابن هشام ـ هنگام بيرون
رفتن از آنها درخواست كرد كه گفتگوی آن مجلس را پنهان دارند و مردم طائف را از
سخنانی كه ميان ايشان ردّ و بدل شده بود آگاه نسازند، و اين بدان جهت بود كه نمی‌
خواست سخنان عبد يا ليل و برادرانش 
گوشزد  مردم طائف و موجب گستاخی
آنان نسبت بدان حضرت گردد، و شايد هم نمی خواست گفتار آنها به گوش بزرگان قريش در
مكّه برسد و موجب شماتت آنها شود.

امّا آنها
درخواست پيغمبر خدا را ناديده گرفته و ماجرا را به گوش مردم رساندند، و بالاتر
آنكه اوباش شهر را وادار به دشنام و استهزاء آن حضرت كردند، و همين سبب شد تا چون
رسول خدا صلی الله عليه و آله خواست از ميان شهر عبور كند از دو طرف او را احاطه
كرده و زبان به دشنام و استهزاء بگشايند و بلكه پس از چند روز توقّف، روزی بر آن
حضرت حمله كرده سنگ بر پاهای مباركش زدند و بدين وضع ناهنجار آن بزرگوار را از شهر
بيرون كردند.

رسول خدا صلی
الله عليه و آله به هر ترتيبی بود از دست آن فرومايگان خود را نجات داده از شهر
بيرون آمد، و در سايه̾ ديواری از باغ های خارج شهر آرميد تا قدری از خستگی رهائی
يابد و خون پاهای خود را پاك كند، و در آن حال رو به درگاه محبوب واقعی و پناه گاه
هميشگی خود ـ يعنی خدای بزرگ ـ كرده و شكوه حال بدو برد، و با ذكر او دل خويش را
آرامش بخشيد و از آن جمله گفت :

« اللّهم
اليك اشكو ضعف قوّتی، و قلّة حيلتی و هوانی علی النّاس يا أرحم الرّاحمين، انت ربّ
المستضعفين و انت ربّی، إلی من تكلنی، الی بعيد يتهجّمنی، ام الی عدو ملّكته امری،
ان لم يكن بك علیّ غضب فلا ابالی ولكن عافيتك هي اوسع لی، اعوذ بنور وجهك الّذی
اشرقت له الظلمات و صلح عليه امر الدّنيا و الآخرة من ان تنزل بی غضبك او يحلّ
علیّ سخطك، لك العتبی حتّی ترضی ولا حول ولا قوّة الّا بك ».

ـ‌ پروردگارا
من شكوه̾ ناتوانی و بی پناهی خود و استهزاء مردم را نسبت به خويش به درگاه تو می
آورم ای مهربان ترين مهربان ها ! تو خدای ناتوانان و پروردگار منی، مرا در اين حال
بدست كه می سپاری ؟ بدست بيگانگانی كه با ترشروئی مرا برانند يا دشمنی كه سرنوشت
مرا بدو سپرده ای !

خداوندا !
اگر تو بر من خشمناك نباشی بكی ندارم ولی عافيت تو بر من فراختر و گواراتر است.

من بنور ذاتت
كه همه̾ تاريكی‌ ها را روشن كرده و كار دنيا و آخرت را اصلاح می كند پناه می برم
از اينكه خشم تو بر من فرود آيد يا سخط و غضب بر من فرو ريزد، ملامت ( يا باز
خواست ) حق تو است تا آنگاه كه خوشنود شوی و نيرو و قدرتی جز بدست تو نيست.

ديوار باغی
كه آن حضرت بدان تكيه زده و به راز و نياز با خدای مشغول بود، تاكستانی بود متعلق
به عتبه و شيبه دو تن از بزرگان مكه كه خود در آن جا بودند، و چون از ماجرا مطلع
شدند به حال آن بزگوار ترحّم كرده و به غلامی كه در باغ داشتند و نامش « عدّاس » و
به كيش مسيحيّت ميزيست دستور دادند خوشه̾ انگوری بچيند و برای آن حضرت ببرد.

عدّاس طبق
دستور آن دو خوشه̾ انگوری چيده و در ظرفی نهاد و برای رسول خدا صلی الله عليه و‌آله
آورد، عداس ديد چون رسول خدا صلی‌ الله عليه و‌ آله خواست دست به طرف انگور دراز
كند و خواست دانه ای از آن بكند و تناول نمايد « بسم الله » گفت و نام خدا را بر
زبان جاری كرد، عدّاس با تعجّب گفت : اين جمله كه تو گفتی در ميان مردم اين سرزمين
معمول نيست، رسول خدا پرسيد :

ـ تو اهل
كدام شهر هستی و آئين تو چيست ؟

عدّاس ـ من
مسيحی مذهب و اهل نينوی هستم !

رسول خدا صلی
الله عليه و آله ـ از شهر همان مردان شايسته ـ يعنی ـ‌ يونس بن متی ؟

عدّاس ـ يونس
بن متی را از كجا می شناسی ؟

فرمود ـ او
برادر من و پيغمبر خدا بود و من نيز پيغمبر و فرستاده̾ خدايم.

عدّاس كه اين
سخن را شنيد پيش آمده سر آن حضرت را بوسيد و سپس روی پاهای خون آلود وی افتاد.

عتبه و شيبه
كه ناظر اين جريان بودند به يكديگر گفتند : اين مرد غلام ما را از راه بدر برد !

و چون عدّاس
به نزد آن دو برگشت از او پرسيدند : چرا سر و دست و پای اين مرد را بوسيدی ؟

گفت : كاری‌
برای من بهتر از اين كار نبود، زيرا اين مرد از چيزهائی خبر داد كه جز پيغمبران
كسی از آن چيزها خبر ندارد !

عتبه و شيبه
بدو گفتند :

ولی مواظب
باش اين مرد تو را از دين و آئينی كه داری بيرون نبرد كه آئين تو بهتر از دين او
است.

ضمنا مدت
توقف آن حضرت را در طائف، برخی ده روز و برخی يك ماه ذكر كرده اند [4].

بازگشت رسول
خدا صلی‌ الله عليه و‌ آله

طبرسی (ره )
از علی بن ابراهيم نقل كرده هنگامی كه رسول خدا صلی الله عليه وآله از طائف بازگشت
و به نزديكی مكه رسيد چون به حال عمره بود و می خواست طواف و سعی‌ انجام دهد درصدد
برآمد تا در پناه يكی‌ از بزرگان مكه درآيد و با خيالی آسوده از دشمنان اعمال عمره
را انجام دهد، از اين رو مردی از قريش را كه در خفاء مسلمان شده بود ديدار كرده
فرمود : به نزد اخنس بن شريق برو و بدو بگو : محمد از تو می خواهد او را در پناه
خود در آوری تا اعمال عمره̾ خود را انجام دهد !

مرد قرشی به
نزد اخنس آمد و پيغام را رسانيد و او در جواب گفت : من از قريش نيستم بلكه جزء هم
پيمانان آنها هستم و ترس آن را دارم كه اگر اين كار را بكنم آنها مراعات پناه مرا
نكنند و عملی از آنها سر زند كه برای هميشه موجب ننگ و عار من گردد.

مرد قرشی
بازگشت و سخن او را بحضرت گفت، پيغمبر به او فرمود : نزد سهيل بن عمرو برو و همين
سخن را به او بگو، و چون مرد قرشی پيغام را رسانيد سهيل نپذيرفت و برای بار سوم
رسول خدا صلی الله عليه و آله او را به نزد مطعم بن عدی فرستاد و مطعم حاضر شد كه
آن حضرت را در پناه خود گيرد تا طواف و سعی و عمره را انجام دهد، و بدين ترتيب
رسول خدا صلی الله عليه و‌ آله وارد مكه شد و برای طواف به مسجد الحرام آمد.

ابوجهل كه آن
حضرت را ديد فرياد زد : ای گروه قريش اين محمد است كه اكنون تنها است و پشتيبانش
نيز از دنيا رفته اكنون شما دانيد با او !

طعيمة بن عدی
پيش رفته گفت : حرف نزن كه مطعم بن عدی او را پناه داده !

ابوجهل
بيتابانه نزد مطعم آمد و گفت : از دين بيرون رفته ای يا فقط پناهندگی او را
پذيرفته ای ؟ مطعم گفت : از دين خارج نشده ام ولی او را پناه داده ام، ابوجهل گفت
: ما هم به پناه تو احترام می گذاريم، و از آن سو رسول خدا صلی الله عليه و آله
چون طواف و سعی را انجام داد نزد مطعم آمده و ضمن اظهار تشكّر فرمود : پناه خود را
پس بگير ! مطعم گفت : چه می‌شود اگر از اين پس نيز در پناه من باشی ؟ فرمود دوست
ندارم بيش از يك روز در پناه مشركی بسر برم، مطعم نيز جريان را به قريش اطلاع داده
و اعلان كرد : محمد از پناه من خارج شد.

داستان ايمان
جنّيان

برخی از سيره
نويسان چون ابن هشام در سيره و ابن اثير در كامل و طبری در تاريخ خود [5] 

ماجرای ايمان
جنيّان به رسول خدا را كه در سوره̾ احقاف و سوره̾ جن در قرآن كريم ذكر شده مربوط
به همين سفر دانسته و گفته اند :

هنگامی كه
رسول خدا (ص) از طائف باز می گشت به جائی رسيد به نام « نخلة‌» [6]
در آنجا در دل شب به نماز ايستاد، و در آن حال چند تن از جنّيان عبورشان بدانجا
افتاد، و قرآنی‌ را كه رسول خدا (ص) می‌ خواند شنيدند و پس از استماع آيات قرآنی
ايمان آورده و به نزد قوم خود بازگشته و آنها را به اسلام و ايمان به رسول خدا (ص)
دعوت نمودند…

متن آياتی كه
در سوره̾ مباركه̾ احقاف است اينگونه است :

« و اذ صرفنا
اليك نفرا من الجنّ يسمعون القرآن فلمّا حضروه قالوا انصتوا فلمّا قضی ولّوا الی
قومهم منذرين، قالوا يا قومنا انّا سمعنا كتابا انزل من بعد موسی مصدّقا لما بين
يديه يهدی الی الحقّ و الی طريق مستقيم، يا قومنا اجيبوا داعی الله و آمنوا به
يغفرلكم من ذنوبكم و يجركم من عذاب اليم، و من لا يجب داعی الله فليس بمعجز في
الارض و ليس له من  دونه اولياء اولئك في
ضلال مبين » [7].

يعنی ـ و چون
تنی چند از جنّيان را سوی تو آورديم كه قرآن را بشنوند و چون نزد او حاضر شدند به
يكديگر گفتند : گوش فرا دهيد، و چون به پايان رسيد آنها به نزد قوم خود در حاليكه
بيم دهندگانی بودند بازگشتند، و بدان ها گفتند : ای قوم ما،‌ما كتابی را استماع
كرديم كه پس از موسی نازل شده وتصديق كننده̾ كتاب های پيش از آن است و به حق و راه
راست هدايت می كند، ای‌ قوم ما دعوت گر خدا را اجابت كنيد و بدو ايمان آوريد، تا
گناهان شما را بيامرزد و از عذاب دردناك شما را برهاند، و كسی كه پاسخ دعوت گر خدا
را ندهد در روی زمين فرار نتواند كرد. و جز خدا دوستدار و پشتيبانی ندارد كه آنها
در گمراهی آشكار هستند.

و در آغاز
سوره̾ مباركه جنّ اين گونه است :

«… قل اوحی
الیّ انّه استمع نفر من الجنّ فقالوا انّا سمعنا قرانا عجبا، يهدی الی الرّشد
فآمنّا به ولن نشرك بربّنا أحد… ».

تا به آخر
آياتی كه در آن سوره̾ مباركه درباره̾ جنّيان ذكر شده…

امّا بيشتر
مفسران برای اين آيات و ماجرای ايمان جنّيان شأن نزول ديگری ذكر كرده و آن را
مربوط به سفر رسول خدا (ص) به همراه جمعی از اصحاب به بازار « عكاظ » دانسته اند،
و به همين مضمون رواياتی هم در صحيح مسلم و بخاری آمده است.

و در حديث
ديگری كه در تفسير مجمع البيان آمده از علقمه بن قيس روايت كرده كه گويد : به
عبدالله بن مسعود گفتم : چه كسی از شما در داستان شب جنّ همراه رسول خدا (ص) بوديد
؟

وی گفت : كسی
از ما با آن حضرت نبود، سپس داستان را اين گونه بيان كرده گفت :

شبی آن حضرت
را نيافتم و مفقود گرديد، و ما نگران شده فكر كرديم دشمنان او را ربوده و يا از
ترس آن ها گريخته و به همين منظور به جستجوی آن حضرت به درّه های مكّه رفتيم و
ناگهان ديديم كه از طرف « حراء‌ « می آيد، عرض كرديم :

ای رسول خدا
كجا بودی كه ما نگران شديم و شب را در ناراحتی و نگرانی بسر برديم ؟

حضرت فرمود :

« انّه اتانی
داعی الجنّ فذهبت اقرئهم القرآن ».

دعوت كننده̾
جنّيان نزد من آمد و من رفتم تا قرآن را برايشان بخوانم… !

عبدالله بن
مسعود گويد : سپس آن حضرت ما را به همراه خود برد و جای آن ها و جائی را كه آتش در
آن افروخته بودند بما نشان داد، ولی قبل از آن كسی از ما همراه آن حضرت نرفته بود [8].

و در پاره ای
از روايات و تفاسير نام و عدد آنها را نيز ذكر كرده و گفته اند : آن ها هفت نفر
بودند، و در روايت ديگری آمده كه ايشان از قبيله̾ « بنی‌شيصبان » بودند كه شماره
شان از جنّيان ديگر بيشتر و عموما لشكر شيطان از همان ها است [9].

و به هر صورت
در اين روايات نامی‌ سفر طائف و برخورد آن حضرت با جنّيان در آن سفر ذكر نشده و
برخی آن را مربوط به سالهای نخست بعثت دانسته و برخی از سيره نويسان و تحليل گران
احتمال تعدّد آن را داده و گفته اند ممكن است : ماجرای ايمان جنّيان به رسول خدا
(ص) و قرائت قرآن بر ايشان چند بار اتفاق افتاده باشد [10]
و الله العالم.

قسمت دوم

وصيت نامه
امام «ره »

و اسم مستأثر
الهی

آيت الله
محمدی گيلانی

·       
مصبّ روايات گذشته،
اسم اعظم الهی بوده كه بر هفتاد و سه حرف مبتنی بوده.

·       
حرف واحدی كه نزد آصف بن برخيا بوده همان علم من الكتاب است كه
در قرآن آمده.

·       
روايت سدير از امام صادق عليه السلام كه تمام علم الكتاب نزد
عترت طاهرين است.

·       
اسم اعظم چيست ؟ قول مشهور آن است كه اسم لفظی است.

·       
اشاره ای به كلام اصحاب عزائم و منتر و افسون و اسرار حروف و
اعداد.

·       
طائفه ای اسم اعظم را در حروف مقطّعه̾ قرآن پنداشته اند و نقل
معقول ترين اقوال در اين طراز.

·       
حديثی لطيف از امام صادق عليه السلام.

·       
تأييد نظر اخير از نظر برهان. اشاره ای به قول حق در اين باره.

چنانكه
ملاحظه فرموديد، مصبّ روايات منقوله از كافی شريف در ارتباط با اسم مستأثر خدا‌ی
تعالی، اسم اعظم است كه مبتنی بر هفتاد و سه حرف بوده و فقط يك حرف از آن نزد آصف بن
برخيا وزير حضرت سليمان « علی نبينا و آله و عليه السلام » بوده كه با خواندن آن،
تخت ملكه بلقيس را از سباء يمن در كمتر از يك چشم به هم زدن نزد سليمان آورد و
ظاهرا تعبير « حرف واحد » در روايت، عبارة ‌اخرای « علم من الكتاب » است كه در آيه
چهلم از سوره̾ نمل آمده، كه در عين تجليل از مقام شامخ آصف و توصيف وی‌ به موهبت
علمی از كتاب، به ناچيزی و تقليل اين موهبت، نسبت به مجموع الكتاب نيز اشارت دارد،
همان گونه كه تعبير « حرف واحد » در روايت نيز، به اين تقليل نسبتی اشارت دارد كه
امام صادق عليه السلام اين نكته را برای گروهی از اصحاب خود تبيين می فرمايد و در
كافی شريف از سدير روايت می كند كه گفت :

«
كنت انا وابو بصير و يحيی البزّاز و داود بن كثير في مجلس ابی عبدالله عليه السلام
اذ خرج الينا و هو مغضب فلما اخذ مجلسه قال : ياعجبا لأقوام يزعمون انّا نعلم
الغيب ! ما يعلم الغيب الّا الله عزّ و جلّ، لقد هممت بضرب جاريتی‌ فلانه فهربت
منّی، فما علمت في أيّ بيوت الدّار هی،قال سدير : فلما ان قام من مجلسه وصار في
منزله دخلت انا و ابو بصير و ميسّر و قلنا له : جعلنا فداك سمعناك و انت تقول كذا
و كذا في امر جاريتك، و نحن نعلم انك تعلم علما كثيرا و لا ننسبك الی‌ علم الغيب،
قال : فقال : يا سدير، ألم تقرأ القرآن ؟ قلت : بلی، قال : فهل وجدت فيما قرأت من
الكتاب الله عزّ و جلّ: ] قال الّذی عنده علم من الكتاب انا آتيك به
قبل ان يرتدّ اليك طرفك [.

قال : قلت
جعلت فداك، قد قرأته. قال : فهل عرفت الرّجل ؟ و هل علمت ما كان عنده من علم
الكتاب ؟ قال : قلت : اخبرنی‌ به ؟ قال : قلت : جعلت فداك ما اقل هذا، فقال : يا
سدير، ما اكثر هذا ان ينسبه الله عزّ وجلّ الی العلم الّذی اخبرك به يا سدير، فهل
وجدت فيما قرأت من كتاب الله عزّ وجلّ ايضا : ]  قل
كفی بالله شهيدا بينی‌و بينكم و من عنده علم الكتاب [  قال
: قلت : قد قرأته جعلت فداك قال : أفمن عنده علم الكتاب كلّه أفهم ام من عنده علم
الكتاب بعضه ؟ قلت : لابل من عنده علم الكتاب كلّه، قال : فأومأ بيده الی صدره و
قال : علم الكتاب و الله كلّه عندنا، علم الكتاب و الله كلّه عندنا ».  

                                                      
( اصول كافی ـ ج 1 ـ ص 257 )

ـ  من و ابو بصير و يحيای بزّاز و داود بن كثير در
مجلس امام صادق عليه السلام بوديم كه آن حضرت با حالت خشم وارد بر ما شد و وقتی كه
نشستند فرمودند : تعجب دارم از اقوامی كه می پندارند ما غيب می دانيم، جز خداوند
عزّ و جلّ، احدی‌ غيب نمی‌ داند، من اراده كردم كه كنيزكم را بزنم و او فرار كرد
در يكی از اطاق ها پنهان شد، و من ندانستم كه در كدام اطاق پنهان گرديده است.

سدير می‌
گويد : چون آن جناب برخاست و به اندرون منزل رفت، من و ابوبصير و ميسّر بر او داخل
شديم و عرض كرديم : فدايتان گرديم، درباره̾ كنيزت شنيديم، چنين فرموديد! و حال
آنكه ما می دانيم كه علم بسياری داريد و ما شما را به علم غيب نسبت نمی دهيم،
فرمودند : يا سدير قرآن خوانده ای ؟ عرض كردم بلی، فرمودند : آيا در قرآن اين آيه
را يافته ای ؟ : « قال الذي عنده علم من الكتاب… » عرض كردم : بلی، فرمودند : آن
مرد صاحب اين علم را شناخته ای ؟ و ميدانی‌ از علم الكتاب چه مقدار‌ی نزد او بوده
؟ عرض كردم : شما به من خبر دهيد. فرمودند : به اندازه̾ قطره ای از آب در دريای
اخضر، نسبت آن به علم الكتاب چقدر است ؟ عرض كردم : فدايتان گردم، بسيار كم.
فرمودند : بسيار زياد « برای تجليل آن مرد است » از اينكه خدای تعالی آن علم را
نسبت می دهد به علمی كه اكنون از آن خبرت می دهم. يا سدير ! در آنچه از قرآن قرائت
كردی‌، آيا اين آيه را نيز يافته ای ؟ : « قل كفی بالله شهيدا بينی و بينكم و من
عنده علم الكتاب » كه خداوند متعال به پيامبر فرمان می دهد تا به منكران رسالتش
بگويد : انكارتان چه ارزشی دارد، بعد از آنكه خداوند متعال و آن كس كه علم الكتاب
نزد او است، به رسالتم گواهند، و گواهی‌ كافی همين است و بس.

سدير می گويد
: عرض كردم : بلی، فدايتان گردم. اين آيه را خواندم، فرمودند : آيا آن كس كه تمام
علم الكتاب پيش او است أفهم و اعلم است يا آن كس كه بعضی از علم الكتاب پيش او است
؟ عرض كردم : نه، بلكه آن كس كه تمام علم الكتاب پيش او است. پس آن بزرگوار به سينه̾
مبارك خود بدست خويش اشاره كرده و فرمودند : علم الكتاب و الله تمامش نزد ما است،
علم الكتاب و الله تمامش نزد ما است.

اسم اعظم
چيست ؟

آراء و اقوال
در مورد اسم اعظم مختلف است. و قول مشهور در ميان مردم اين است كه اسم اعظم اسمی
است لفظی از اسماء حسنای ملفوظه̾ خداوند متعال، كه هر كس بدان وقوف يابد، برای هر
حاجتی كه به آن تكلم نمايد، نيازش برآورده می شود و اين تأثير عجيب در حروف اين
اسم است كه با تركيبی مرموز ساخته شده است.

بر اين رأی،
اصحاب عزائم،‌و اهل افسون و منتر و علمای اسرار حروف اصرار می ورزند ؛ اين طائفه
گمان می كنند كه مظاهر كمال اسماء، ارواح افلاك و ستارگانند و طبايع و اسرار حروف
در اسماء ساری است و بنابراين طبايع و اسرار مزبور بر طبق همين نظام در كائنات هم
جريان دارد، و نتيجه و ثمره̾ اين علم در نزد آنان، عبارت از تصرف كردن نفوس ربّانی
در عالم طبيعت به ياری اسماء‌ حسنی و كلمات الهی‌ است كه از حروف ناشی می ‌شوند و
اين حروف به اسرار ی كه در كائنات جريان دارد، محيط می‌ باشند، سپس در ماهيت و
كيفيت راز تصرفی كه در حروف وجود دارد، اختلاف كرده اند، و طائفه ای از اين ها آن
راز تصرف را در مزاج حاصل از تركيب حروف پنداشته اند و طبق اين پندار، حروف را بر
حسب اقسام طبائع، مانند عناصر چهار گانه به چهار گونه تقسيم كرده اند و هر طبيعتی
به صنفی از حروف اختصاص يافته كه تصرف در طبيعت چه فعلی باشد يا انفعالی به سبب
اين صنف از حروف، پديد می‌ آيد، و بدين جهت، حروف را به قاعده ای كه ـ در اصطلاح
تكسير می‌ نامند به اقسام : هوائی و‌ آتشی و آبی و خاكی تقسيم كرده اند… و طائفه
ای سرّ تصرفی را كه در حروف خيال كرده اند به نسبت های‌ عددی مستند می كنند و می
گويند : حروف ابجد چه از لحاظ طبع و چه از لحاظ وضع، بر اعدادی دلالت دارند كه
معمولا به آنها اختصاص يافته اند و از اين رو، به خاطر تناسب بين اعداد ميان حروف
نيز تناسب مستقلی وجود دارد و احيانا تصرف حرفی‌ و تصرف عددی با هم در می‌ آميزند…
و امثال اين ادعا ها را می كنند كه تحصيل دليل اگر چه اقناعی باشد بر آن دعاوی
دشوار است و شما می توانيد به كتب قوم مراجعه فرمائيد.

يكی از اقوال
مربوط به لفظی بودن اسم اعظم، قول طائفه ای است كه می گويند اسم اعظم در حروف
مقطعه ای كه در اوايل بعضی از سور قرآن آمده، مستور است و برای‌ اين مدعا روايت می
كنند كه هر گاه برای‌ اميرالمؤمنين عليه السلام دشواری روی‌ می داد، آن بزرگوار
دعا می نمود و می گفت : « يا كهيعص ياحم يا عسق » و سعيدبن جبير شهيد می گفت : اين
حروف دو قسمند: قسمی‌ كه به كيفيت تركيب آنها راه داريم مانند « راء » و « حم » و
«‌ن » كه مجموع آنها « رحمن » می شود و قسمی كه راهی به كيفيت تركيب آنها نداريم و
اسم اعظم در ميان آنها است.

و طائفه ای
می‌ گويند : اسم اعظم خدای تعالی « هو » است و تعبير كامل آن وقت دعاء « يا هو يا
من لا هو الا هو » است.

صدوق الطائفه
در توحيد صفحه 89 از امام باقر عليه السلام نقل می كند كه اميرالمؤمنين عليه
السلام فرمود : يك شب قبل از جنگ بدر، حضرت خضر عليه السلام را در خواب ديدم و از
او خواستم چيزی به من تعليم دهد كه به سبب آن بر دشمنان پيروز شوم ؟ فرمود : « قل
: يا هو يا من لا هو الا هو » چون صبح شد، خوابم را برای رسول الله صلی الله عليه
و آله حكايت كردم، پس به من فرمودند : يا علی اسم اعظم آموختی و اين ذكر در روز
جنگ بدر بر زبانم بوده است.

و گروهی می
گويند : اعظم الاسماء همانا لفظ مبارك جلاله ( الله ) است و بر اين مدعای خويش
احتجاجاتی اقامه كرده اند و نظير اين آراء و اقوال، آراء و انظار ديگری است؛ به
نظر می آيد كه معقول ترين همه̾ اين اقوال قول طائفه ای است كه می گويند :

هيچ يك از
اسماء‌ الهی‌ در « اعظم ‌» بوده اند متعين نيست، بلكه هر اسمی‌ از اسماء حسنای
الهی كه در ارتباط با حاجت عبد است، مورد التجاء قرار گيرد و حاجت مند به آن اسم
انقطاع كامل پيدا كند، همان اسم به تناسب حال و حاجتش اسم اعظم است، زيرا « اسم »
كلمه ای است كه از حروف مخصوصی تركيب شده و برای « مسمّی » وضع گرديده كه جز مسمّی
همگی اعتباری است و بنابراين شرافت و كرامت اسم از ناحيه̾ مسمّی است و بديهی است
كه مدلول و مسمّای اسماء حسنای الهی، خدای تعالی است.

پس هر اسمی
كه به گونه ای مسانخ با نياز عبد است و قضاء حاجت وی به نحوی با آن مرتبط است،
همان اسم، اسم اعظم است و روايت می كنند :

« شخصی از
امام صادق عليه السلام پرسيد كه اسم اعظم را به او بياموزد ؛ امام عليه السلام به
او گفت : برخيز و داخل اين حوض بشو و غسل كن تا اسم اعظم را به تو بياموزم، پس آن
شخص امتثال كرد ( اين زمان، فصل زمستان بوده و آب حوض مزبور بسيار سرد ) و وارد
حوض گرديد و غسل بجا آورد، و چون خواست از آب، بدر آيد، امام عليه السلام به اصحاب
اشارت كردند و از خروجش از آب مانع شوند و آن بيچاره هرگاه اراده می‌كرد كه از يك
جانب حوض بيرون آيد، اصحاب امام او را منع می نمودند و به آب پرتابش می كردند و هر
چه تضرّع و لابه می كرد كه به وی ترحم كنند سودی نداشت و مطمئن شد كه آنها می
خواهند به اين وسيله او را هلاك كنند و چون از اسباب طبيعی نوميد شد و حال اضطرار
در او پديد آمد بالطبع به حضرت مجيب المضطرين منقطع شد و تضرّع و لابه كرد، و آنها
چون زاری و ابتهال او را به خدای تعالی استماع نمودند، او را از آب بيرون آوردند و
لباس در اندامش كردند و به حال خود گذاشتن تا به حال عادی برگشت. سپس به امام صادق
عليه السلام عرض كرد : حالا به من اسم اعظم بياموز، امام به او فرمودند : اسم اعظم
را آموختی و خدای‌ تعالی را بدان خواندی كه اجابتت فرمود و از آب نجاتت داد. عرض
كرد : چطور ؟ امام عليه السلام فرمودند : هر اسمی از اسماء خدای‌ تعالی در نهايت
عظمت است، النهاية‌ انسان وقتی كه اسم خدا را ذكر می كند و قلب او به غير خدا تعلق
دارد از نام الهی مذكور بهره ای نمی برد و هنگامی كه خدا را نام می برد و از غير
خدا منقطع است، همان نام مذكور، اسم اعظم است، و تو چون مطمئن شدی ما تو را خواهيم
كشت در قلب تو جز اعتماد بر فضل خدای تعالی چيزی نبود، در اين حال هر اسمی ‌را كه
در ارتباط با حاجت خود ذكر كردی‌، همان اسم، اسم اعظم است. »

و راز آنكه
اين رای اخير را معقول ترين آراء‌ در اين باب دانستم چون اين رای قابل تطبيق با
برهان است، زيرا در جای خود اقامه برهان گرديده كه عليّت و معلوليّت و تأثير و
تأثر از شئون وجود است، و سنخيت بين علّت و معلول، ضروری است، و علی هذا اسم لفظی،
اگر فقط لفظ مفروض را مورد اعتبار قرار دهيم روشن است كه از كيفيات مسموعه است و
در عداد معقولات عرضيه است و اگر مفهوم و معنای‌ آن را ملاحظه كنيم، بديهی ‌است كه
صورت ذهنی است و در عداد كيفيات نفسانيه و مآلا عرض است و ممتنع است كه صوتی يا
صورتی كه از اعراض و معلول ما هستند قاهر و غالب بر هر امر ممكنی‌ گردند و مثلا
سرير بالقيس ملكه سباء را از يمن به شام در كمتر از طرفة‌العين انتقال دهند.

بلی، اسماء
الهيه خصوصا اسم اعظم در كون مؤثرند ولی به نحو اعداد يعنی خواندن اين اسماء‌
مباركه با انقطاع تامّ به مسّمای‌ آنها نفس خواننده را مهيا و قابل تامّ‌ برای
نزول مطلوب و خواسته اش از فاعل تام می كند. نظير آنچه در استجابت دعا بحث كرديم.
پس مؤثر به معنی فاعل مفيض، مسمّای اسم يعنی خداوند است و تكلم به اين اسماء‌
حسنای لفظی، جنبه عداد دارد و بس، آن هم با انقطاع الی الله و وارستگی از غير خدای‌
متعال.

باری، نظر
ادقّ در اسماء‌ الله تعالی، و صفات حضرتش، غير از آرائی است كه در ميان اهل كلام و
حديث، رايج است و آن نظر دقيق عرفانی مشفوع به برهان است كه ما را به اسم « مستأثر
» نزديك می كند به اين بيان :                             ادامه دارد

اصول اعتقادی اسلام

معاد

قسمت سی و دوّم

آثار اعمال (3)

آيت الله حسين نوری

رشته بحث ما اخيرا در يكی از اصول مسلّم
اسلامی كه نقش اعمال انسان در سعادت و شقاوت وی می باشد بود و در رابطه با اين
موضوع گفته شد كه اين انسان است ه با اراده و اختيار خود در پهنه̾
حيات چهره̾ زندگی خود را با اعمال خويش ترسيم می كند و بنای زندگی خود را می
سازد و در سايه̾ آن زندگی می كند و به طور خلاصه اعمال انسانی اعم از فرهنگی سياسی
اقتصادی اجتماعی و اخلاقی دارای چهره ای در دنيا و چهره ای در چهان واپسين است.

كردار نيكو در هر دو جهان دارای چهره̾
زيبا و سعادت بخش و كردار بد چهره̾ نامطلوب و شقاوت آفرين است.

اين اصل مسلّم هم از آيات قرآن كريم ـ كه
نمونه ای از آنها در مقاله̾ پيشين ذكر گرديد  ـ و هم از احاديث اهل بيت عليه السلام استفاده
می‌ شود.

قرآن مجيد در 81 مورد عمل صالح يعنی عمل شايسته
كه شايستگی خود، دارای ابعاد مختلفی است و يك عمل، آن وقت شايسته است كه از همه
ابعاد، شايسته و صالح باشد را مورد ستايش قرار داده و فلاح و سعادت و داشتن زندگی
پاكيزه و نيل به درجات عاليه̾ انسانی و پاداش نيكو و بزرگ و خارج شدن از
ظلمات زندگی و داخل گرديدن به نور و روشنایی و بالاخره « بهشت جاودانی » همه و همه
را در گرو اعمال شايسته معرفی می كند و سقوط و هلاكت و بدبختی و عقب ماندگی و تيره
روزی و گرفتاری و بالاخره « جهنم » را نتيجه̾ اعمال بد انسان ها قلمداد می نمايد و هلاكت
و سقوط ملت های پيشين را نتيجه̾ گناهان و اعمال انحرافی آنها می‌داند و می
فرمايد : « فكلا اخذنا بذنبه فمنهم من ارسلنا عليه حاصبا و منهم من اخذته الصّيحة‌
و منهم من خسفنا به الأرض و منهم من اغرقنا و ما كان الله ليظلمهم و لكن كانوا
انفسهم يظلمون » [1].

يعنی : همه̾ ملت های پيشين كه گرفتار سقوط گرديدند را در
نتيجه گناهانشان مورد مؤاخذه قرار داديم بر برخی از آنها سنگ بلا فرود آورديم و
بعضی از آنها را به واسطه̾ صيحه̾ آسمانی به هلاكت رسانديم و گروهی از آنها را
در قعر زمين فرو برديم و طائفه ای از آنها را به واسطه̾ غرق شدن هلاك كرديم خداوند به آنها ظلم نكرد
آنها خود به خودشان ظلم كردند.

بر اساس فرهنگ اسلامی همه̾
موجودات لشكر خدا می باشند و در « صراط مستقيم الهی » حركت می‌ كنند و در صورتی‌كه
انسان نيز در « صراط مستقيم انسانی » كه از جانب خداوند معين گرديده است گام
بردارد  و پايه̾ 
زندگی خود را بر مبنای رعايت مقرّرات خداوندی قرار بدهد و با لشكريان الهی
همگام و هم آهنگ باشد آنها به نفع انسان ها حركت می كنند و در نتيجه سعادت دو
جهانی تأمين می شود ولی اگر انسان ها در جهت مخالف حركت آنها حركت كنند و بر خلاف
مقررا ت الهی گام بردارند، لشكريان الهی نيز در خلاف جهت سعادت انسان ها حركت
خواهند كرد و در نتيجه زندگی اين جهان و جهان واپسين انسان ها با تباهی و سياهی
مواجه خواهد شد.

جمله 
ذرّات زمين و آسمان                       
لشكر حقّند گاه امتحان

باد را ديدی كه با عادان چه كرد                    آب را ديدی كه در طوفان چه
كرد

آنچه با فرعون زد اين بحر كين                    و آن چه با قارون نموده است
اين زمين

و آنچه آن با بيل با آن پيل كرد                     و آنچه پشّه كلّه̾
نمرود خورد

سنگ می بارد بر اعدای لوط                     تا كه در خاك سيه خوردند
غوط

گر بگويم از جمادات جهان                        عاقلانه ياری ياری
پيغمبران

مثنوی چندان شود كه چل شتر                  گر كشد خسته شود از بار پر

ای نموده 
ضد حق در فعل و درس           در
ميان لشكر اوئی بترس

گر بگويد چشم را كور افشار                   درد چشم از تو برآرد صد دمار

وربد ندان گويد او بنما و بال                   پس ببينی تو ز دندان گو شمال

بازكن طبّ را بخوان باب العلل               تا ببينی لشكرتن را عمل

با يان مطلب نيز بايد توجه داشت كه گناهان در
عين انيكه هر يك از آنها موجب خشم و عذاب پروردگار عالميان می گردد در آثار و
عواقب با هم متفاوت می باشند كه اين موضوع علاوه بر آيات قرآن كريم و احاديث معتبر
اسلامی از دعاهائی نيز كه از ائمّه طاهرين عليهم السلام رسيده است استفاده می‌شود.

مثلا در دعائی كه حضرت اميرمؤمنان (ع) به يكی
از شاگردان شايسته و به نام خود يعنی كميل بن زياد تعليم فرمودند كه در شب نيمه
شعبان و شب های جمعه می خوانيم اين مضمون آمده است :

« اللّهمّ اغفرلی الذنوب الّتی تهتك العصم
اللّهمّ اغفرلی الذنوب التی تنزل النقم اللّهم اغفرلی الذنوب التّی تغير النّعم
اللّهم اغفرلی الذنوب التی تحبس الدّعا اللّهم اغفرلی الذنوب التی تنزل البلاء »

پروردگارا گناهان مرا آن گناهانی كه پرده ها و
حجاب ها مصون و محفوظ ماندن از لغزش های انسانی را پاره می كند را بيامرز.

خداوندا گناهان مرا آن گناهانی كه خشم و
گرفتاری را نازل می كند را ببخش.

پروردگارا گناهان مرا آن گناهانی كه نعمت ها
را تغيير می دهد را بيامرز.

خدايا گناهان مرا آن گناهانی‌ كه دعا را حبس
می كند و مانع مستجاب شدن آن می ‌شود را بيامرز.

بارالها گناهان مرا آن گناهانی كه بلا را نازل
می كند ببخش.

در اين موارد اگر بخواهيم گناهان را از ديدگاه
احاديث اهل بيت عليهم السلام بر اساس آثار و عواقب زيان باری كه دارند دسته بندی
كنيم و برای نمونه از هر دسته ای تعدادی را در اينجا بياوريم بايد بگوئيم كه آنها
دارای اين آثار و عواقب می باشند :

1-   
عوارض قلبی گناه

حضرت باقر (ع) فرمودند : دل انسان در ابتدای
امر، سفيد و روشن است ولی هنگامی كه مرتكب گناهی می شود نقطه̾ سياهی در دل او پديد می‌ آيد چنانچه توبه
كرد و آن نقطه̾  تاريك و سياه را به وسيله̾  توبه شستشو داد آن سياهی از بين می رود و دل
دوباره لطافت و صفا و روشنی خود را باز می‌ يابد ولی اگر گناه روی‌ گناه و سياهی‌
روی سياهی آمد و انسان در بين انجام گناهان مكرّر، توبه نكرد، رفته رفته سياهی و
تاريكی سراسر دل را فرا می گيرد و ديگر صاحب آن دل از راه خير و صلاح به كلّی دور
می افتد.[2]

حضرت صادق عليه السلام فرمودند : پدر بزرگوارم
می فرمودند : هيچ چيز مانند گناه دل را تباه نمی كند و انجام گناه پشت سر گناه (
در بين ارتكاب دو گناه يا بيشتر توبه نكردن ) در دل انسان اثر می گذارد تا اينكه
رفته رفته دل را مغلوب می سازد و بالاخره دل انسان وارونه می شود. [3]

اين عبارت كنايه از اين است كه دل در نتيجه̾
گناه حالت اصلی خود را از دست می دهد و مانند ظرف وارونه می شود و همان طور كه در
ميان ظرف وارونه هيچ چيز قرار نمی گيرد، دل انسان نيز كه خود ظرفی است و بهترين دل
آن است كه ظرفيت بيشتر داشته باشد ( كه حضرت امير مؤمنان (ع) فرمودند : « انّ هذه
القوب اوعية فخيرها او عاها » يعنی اين دل ها ظرف هایی هستند و بهترين دل آن است
كه ظرفيت بيشتری داشته باشد. كلمات قصار نهج البلاغه 147 )

امّا دل در نتيجه گناه ظرفيت خود را از دست می
دهد و ديگر مطالب حق، معارف انسانی، موعظه و نصيحت در آن اثر نمی كند و خوف خدا در
آن قرار نمی گيرد و روشن است دلی كه به چنين وضعی گرفتار شود صاحب آن دل با چه
مصيبتی مواجه گرديده است.

حضرت امير مؤمنان (ع) فرمودند : « لا وجع اوجع
للقلوب من الذنوب » [4] يعنی
هيچ دردی برای دل دردناك تر از گناهان نيست.

و نيز حضرت امير (ع) فرمودند : « ما قست
القلوب الا لكثرة‌ الذنوب » [5]
يعنی دل ها جز در نتيجه ارتكاب گناهان زياد، قساوت بار  نمی شوند.

واضح است كه قساوت قلب يكی از عوامل شقاوت
انسان است و هنگامی كه پرده قساوت دل انسان را فرا گرفت ديگر عوامل وعظ و بيداری و
تنبّه و عبرت در آن اثر نمی كند و رفته رفته انسان به پرتگاه سقوط كشانده می ‌شود. 

2-   
عوارض اقتصادی گناهان

ارتكاب گناهان نقش مهمی در وضع اقتصادی مردم
دارند : باعث كمی توليد و گران شدن نرخ ها و بالا رفتن سطح قيمت ها و از بين رفتن
يا تقليل خير و بركت می شوند :

حضرت اميرمؤمنان (ع) فرمودند : از گناهان
بپرهيزيد زيرا هر نكبت و گرفتاری و كمبود روزی ها كه در صحنه̾ زندگی انسان ها پديد می‌ آيد نتيجه̾
ارتكاب گناهان است.

حضرت رسو اكرم (ص) می فرمودند : « 4 چيز هست
كه در خانه ای راه پيدا می كند موجب ويرانی آن خانه می‌شود ( خانه افراد معدود يا خانه̾
اجتماع ) و بركت را از خانه دور می كند :

1-   
خيانت.

2-     سرقت.

3-    خوردن مشروبات الكلی.

4-    زنا [6].

حضرت صادق (ع) فرمودند : خداوند نعمت هایی كه
بر بندگان خود عنايت كرده است هرگز آن را تا مرتكب گناهی نشوند از آنها صلب نمی
كند. [7]

حضرت باقر ( ع) فرمودند : در نتيجه̾
ارتكاب گناه است كه روزی انسان كمبود پيدا می كند.[8]

حضرت پيغمبر اكرم (ص) فرمودند : امّت من تا
هنگامی كه يك ديگر را دوست می دارند و به يكديگر نيكی‌ می كنند و امانت را رعايت
می نمايند و از كارهای حرام اجتناب می كنند و از مهمان ها پذيرائی‌ می نمايند و
نماز را برپا می دارند و زكوة را ادا می كنند در خير و فلاح زندگی خواهند كرد ولی
هنگامی كه اين ارزش ها را كنار بگذارند به سختی‌ زندگی و كمبود نعمت ها گرفتار می
شوند.[9]

3-   
عوارض اجتماعی گناهان

از احاديث بسيار اين مطلب به دست می آيد كه
گناهان در وضع فرهنگی و سياسی و اجتماعی مردم تأثير دارد.

حضرت صادق (ع) فرمودند : تعداد كسانی كه به
واسطه̾ ارتكاب گناه می ميرند و دچار مرگ زود رس می شوند بيش از كسانی‌
است كه به جهت فرا رسيدن اجل طبيعی‌ خود می ميرند. و همچنين تعداد كسانی كه به
واسطه̾ احسان و نيكی كردن به مردم از زندگی بهره مند می شوند بيش از
كسانی است كه به جهت عمر طبيعی‌ خود زنده می ‌مانند.  [10]

حضرت رسول اكرم (ص) می فرمايند : هنگامی‌ كه
خداوند بر ملتی خشم می گيرد ولی عذاب نابود كننده بر آنها نازل نمی كند نرخ ها و
قيمت های‌ اجناس در ميان آنها گران می‌ شود و بالا می‌ رود و عمر های‌ آنها كوتاه
می گردد و تاجران از كسب و تجارت خود استفاده نمی برند و ميوه های آنها پاكيزه به
دست نمی آيد و نهر های‌ آنها دچار خشكی‌ و كم آبی‌ می‌ شود و باران از آنها قطع می
شود و اشرار آنها بر آنها مسلط می گردد. [11]

حضرت رضا (ع) فرمودند : مردم، هر قدر گناهانی
را كه در ميان آنها سابقه نداشته است مرتكب بشوند خداوند هم برای آنها بلاهائی و
گرفتاری هائی‌ را پيش می‌ آورد كه در ميان آنها بی سابقه بوده است. [12]

4-   
گناه موجب سلب توفيق
می گردد

يكی از آثار مهم گناه اين است كه باعث سلب
توفيق و دور افتادن انسان از وسائل ارتباط و تقرب به خداوند متعال و كوتاه شدن دست
او از اسباب مغفرت و رحمت الهی می شود در اين مورد با ذكر يك حديث اين مقاله را به
پايان می‌ رسانيم و بقيه بحث را با توفيق خداوند برای مقاله های‌ بعد می گذاريم :

حضرت صادق (ع) فرمودند : انسان به واسطه̾
ارتكاب گناه از خواندن نماز شب محروم می شود. [13]    

                                                                           
ادامه دارد

هدايت در قرآن

تفسير سوره رعد

قسمت بيست و چهارم

قدرت نا متناهی

آيت الله جوادی آملی

« ان الله لا يغيّر ما بقوم حتی يغيّروا و اذا
اراد الله بقوم سوءا فلا مرد له و لهم من دونه من وال».                                                                    
( سوره رعد ـ آيه 11 )

در بحث گذشته، مقداری از تفسير اين آيه گذشت و
هم اكنون آن را ادامه می دهيم : پس از اينكه فرمود : هرگز نعمت ها را خدای سبحان
تغيير نمی دهد مگر اينكه متنعمين در اثر سوء اختيار، نعمت ها را بی جا مصرف كنند،
آنگاه ممكن است خداوند آن متنعّم مترف و مسرف را مورد انتقام قرار بدهد. آنگاه
فرمود : اگر خدا خواست كاری انجام بدهد، هيچ عاملی جلوی آن كار را نمی گيرد و اگر
سوئی و عذابی برای يك فرد يا امّتی مقرّر فرمود، هرگز امكان ندارد آن عذاب يا آن
امر سوء از آن امّت يا از آن فرد برطرف شود ؛ نه خود آن فرد توان مقاومت دارد نه
در تحت تدبير ديگری ولیّ او باشد و از روی ولايت بتواند از وی حمايت كند ؛ نه
مشترك بين او و خارج است كه يك مقدار خودش مقاومت كند و يك مقدار از بيرون كمك
بگيرد با نام « نصرت ». پس هم نصرت منتفی است و هم ولايت و هم وقايت. نه كسی حافظ
او است كه آسيب به او نرسد و نه كسی ولی او است كه تمام تأثير از آن آن ولی باشد و
از او حمايت كند و نه او ديگری با كمك همديگر می توانند در برابر اراده̾ خداوند
سبحان ايستادگی كنند.

پس فرق ولی و نصير آن است كه در ولايت، تمام
شئون مولّی عليه را ولیّ به عهده می گيرد مانند كودكی كه ولیّ او، تمام كارهايش را
به عهده می گيرد. امّا در نصرت، كارها منقسم می شود به دو بخش كه يك بخش را خود
شخص به عهده می گيرد و تتميم كارها را شخصی ديگر به عهده می گيرد.

بنابراين، برای نجات از عذاب الهی، نه ولی ای
به داد انسان می رسد و نه نصيری و از هيچ كدام كاری ساخته نيست. و غير از خداوند
هيچ ولی ای نيست كه والی انسان باشد و او را در تحت تدبير خود اداره كند.

انسان در توحيد ربوبی نياز دارد به اينكه تمام
شئونی كه در جهان می گذرد چه آن اموری كه به فاعل بر می گردد و چه آن چه كه به
قابل بر می گردد، مورد مطالعه كلی و بررسی دقيق قرار بدهد. قرآن كريم سراسر
موجودات را قابل خوبی می داند كه هرگز تمرّد ندارند و خدای سبحان را نيز فاعل
مقتدر می داند كه هرگز عجز و ناتوانی در حرم كبريائيش راه ندارد. و اگر اراده بكند
نه آن شخصی كه مورد بی مهری خدا قرار گرفت می تواند مقاومت كند و نه تحت ولايت
ديگری توان مقاومت را دارد و نه تلفيقی از خود و ديگری است كه به نام نصرت و
معاونت آمده است. و همچنين قرآن تهديدهای مهم را ذكر می كند و نمونه هایی را به ما
ارائه می دهد از اقوامی كه می خواستند تمرّد و عصيان كنند و خداوند آن ها را سركوب
كرد.

در سلسله آياتی می فرمايد : اگر خداوند اراده
بكند، چيزی جلوی اراده̾ خدا را نمی‌ گيرد. در بعضی از آيات می فرمايد كه ما آنجا
اراده كرديم كه فلان شخص را سركوب كنيم و چنين كرديم يا اينكه آنها خواستند با
پيغمبر ما به ستيز برخيزند، ما منكوبشان كرديم، كه از يك جريان گذشته و واقع شده
نقل و حكايت می كند.

قابليت قابل

اما امر اوّل كه سراسر جهان، مطيع خوبی هستند
و از نظر اطاعت، نقصی در آنها نيست مانند آياتی است كه می فرمايد : « و لله جنود
السموات و الأرض »[1] ـ‌ و
برای خدا است لشكريان آسمان ها و زمين.

« و ما يعلم جنود ربك الا هو » [2]
ـ‌و نمی داند لشكريان پروردگارت مگر خودش.

« فقال لها و للأرض ائتيا طوعا او كرها قالتا
اتينا طائعين » [3] ـ
خداوند به آسمان ها و زمين فرمان داد كه خواه، نا خواه مطيع باشيد ؛ همه عرض كردند
: ما خواهان اطاعت تو هستيم و ما با ديگر موجودات، همگی در برابر فرمانت گردن
نهاده ايم و با طوع و رغبت نه با اكراه و نفرت، مطيع و فرمانبردار تو ئيم.

« و له اسلم من في اسلموات و الأرض » [4]
ـ و هر چه در آسمان ها و زمين است، در برابر خداوند منقاد و مطيع اند.

اسلام به معنای تسليم و اطاعت محض است كه در
اينجا اسلام تكوينی و انقياد تكوينی است.

پس آنچه مربوط به قابل است، هيچ عصيانی نيست و
هيچ عصيانگری وجود ندارد كه نافرمانی كند و تمرّدی را روا بدارد.

فاعليّت فاعل در قرآن

اما آنچه به فاعليت فاعل بر می گردد، می بينيم
قرآن كريم خدا را به عنوان « قدير» محض معرفی می كند. « و الله علی كل شيء قدير » [5]
ـ همانا خداوند بر هر چيز قادر است. و گاهی به صورت صفت سلبی بيان می كند كه هيچ
چيز خدا را نا توان نساخته است، زيرا او فاعل تام الفاعليّه است و قابل هم مطيع
محض است. و نتيجه انضمام فاعل مقتدر و قابل مطيع اين است كه فرمود :

« انّما امره اذا اراد شيئا ان يقول له كن
فيكون » [6]
ـ اراده̾ خدای سبحان همان و تحقيق آن شيء در خارج، همان، پس بين ايجاد خدای سبحان
با وجود آن شيء، فاصله ای نيست و اين « فاء » برای تفهيم فيض بر فياض و وجود بر
ايجاد است نه اينكه فاصله ای در بين باشد. بنابراين،اگر خداوند چيزی را اراده كند،
اراده خدا همان ايجاد خدا و فيض خدا است و آن فعل و ايجاد همان و تحقيق آن شيء
در  خارج، همان. اين هم نتيجه فاعل تام و
قابل تام. 

و اگر كسی بخواهد در برابر اراده̾ خدای سبحان
مقاومت كند، خواه بالاستقلال و خواه بالمشاركه، خواه خودش مستقل باشد و خواه در
تحت تدبير ديگری باشد، قرآن كريم همه̾ اين موارد را نفی كرده است. می فرمايد : «
ما لكم من دون الله من وليّ و لا نصير »[7]
ـ نه تنها خودشان قدرت مقاومت ندارند كه در حال عذابند و نه عاملی در خارج وجود
دارد كه بتواند گره̾ آنها را بگشايد. نه ولی دارند و نه نصير و نه واقی كه آنها را
نگه دارد. در همين سوره رعد نيز آمده است كه « مالك من الله من ولی ولا واق » [8]

پس اگر وقايت و نگهداری هست از آن خدا است كه
« يحفظونه من امر الله » [9]

و اگر ولايتی هم هست، او است كه « ولی كل شيء
»‌است.

ناتوانی موجودات در برابر اراده̾ خداوند

يك سلسله آيات می فرمايد كه اگر خدای سبحان
اراده كند همه̾ مردم را از بين ببرد، كسی نمی تواند جلوی او را بگيرد. اين تهديدی
عمومی‌ است.

در آيات ديگری از حادثه̾ واقع شده و اتفاق
افتاده خبر می دهد كه مثلا او در برابر وحی ايستاد و ما سركوبش كرديم. اين خبر از
يك حادثه و واقعه می دهد كه جريان افتاده نه اينكه از نظام خبر بدهد.

و اما آياتی كه خبر می دهد از ناتوانی و عجز
كلی ديگران در برابر اراده̾ خداوندی : « انّ الله له ملك السموات و الأرض، يحيی و
يميت و مالكم من دون الله من ولیّ ولا نصير » [10]
ـ اگر نفوذ و ملكی در آسمان و زمين است، از آن خداست و اگر صاحب نفوذی هم در جهان
هستی وجود دارد، خدای سبحان است. احياء و امات هم فعل و هم فيض او است كه شما نه
ولی ای دارید كه بلا استقلال شئون شما را تدبير كند و نه نصيری كه با كمك شما،
مشكلتان را حل كند.

در سوره انعام می فرمايد : « و ان يمسسك الله
بضرّ فلا كاشف له الّا هوو ان يمسسك بخير فهو علی كل شيء قدير، و هو القاهر فوق
عباده و هو الحكيم الخبير » [11]

اگر خداوند بخواهد به شما آسيبی برساند، هيچ
كس نيست ـ جز او ـ كه بتواند مشكل شما را حل كند، و اگر خواست خيری به شما برساند،
او بر همه چيز قادر و توانا است و احدی اين قدرت را ندارد كه جلوی فيض رسانی خدا
را بگيرد، چون او بر همه چيز توانا و قاهر فوق بندگان خويش است و او است دانا و
آگاه بر تمام امور.

« أ أتخذ من دونه آلهة‌ان يردن الرحمن بضرّ لا
تغن عنّی شفاعتهم شيئا و لا ينقذون » [12]

ـ آيا من تحت ولايت و ربوبيت غير خدای سبحان
به سر ببرم ؟ اگر او تصميم سختی نسبت به من بگيرد، چه كاری از اين خدايان ساختگی
بر می آيد و چه شفاعتی از اين ها متوقّع است. در سوره فتح هم مشابه اين دو مطلب
هست كه در خير و شر، احدی نقش بازدارنده ندارد. می فرمايد : « قل فمن يملك لكم من
الله شيئا ان اراد بكم ضرّا او اراد بكم نفعا، بل كان الله بما تعملون خبيرا » [13]
و اين معنی‌ كه اگر خداوند بخواهد كاری را انجام بدهد از ديگری ساخته نيست در سوره
احزاب هم آمده است : « قل من ذا الذي يعصمكم من الله ان اراد بكم سوء أ او اراد
بكم رحمة » [14] ـ
اگر خدای‌ سبحان خواست كه به شما ضرری برساند، كی می تواند جلوی او را بگيرد و اگر
خواست خيری را عايد شما بكند، كی می تواند جلوی آن ريزش خير را بگيرد. و اين اطلاق
ها هر سه را نفی می كند : 1- ولی مستقل بيرون 2- 
قدرت مستقل درون 3-  تلفيقی از درون
و بيرون به عنوان نصرت و معاونت.

گاهی‌ بالاطلاق و گاهی بالتصريح و التقييد می
گويد : نه ولايت است، نه نصرت است و نه وقايت. نه شما بالاستقلال می توانيد، نه
تحت ولايت ديگری هستيد و نه تلفيقی از شما و غير شما نقشی در اين بين دارد.

گاهی می فرمايد : كاری از غير خدا ساخته نيست.
ديگران به هر قدرتی تكيه كنند مانند تار عنكبوت است كه به زودی‌ از هم می‌ پاشد. و
ويران می گردد : « مثل الذين اتّخذوا من دون الله اولياء كمثل العنكبوت اتخذت بيتا
و ان اوهن البيوت لبيت العنكبوت… » [15]
ـ اوليای غير الهی مانند تار عنكبوت اند و همانا خانه ای سست تر و بی قدرت تر از
خانه عنكبوت نيست. گاهی هم می فرمايد هيچ ولايتی و هيچ قدرت و نصرتی نيست و
هيچگونه وقايتی وجود ندارد.

در سوره مائده در همين زمينه می فرمايد : « قل
فمن يملك من الله شيئا ان اراد أن يهلك المسيح بن مريم و امّه و من في الأرض جميعا
ـ »[16]
ـ اگر خدای سبحان خواست عيسای مسيح و مادرش و همه̾ مردم زمين را هلاك كند، چه كسی
جلوی او را می‌ گيرد ؟!

اگر فاعل در فاعليتش، نهايت اقتدار را دارد و
سراسر جهان، سپاهيان ستاد حق اند ـ‌ كه اگر خداوند خواست، انسان را توسط دست و پا
و اعضای خودش می گيرد ـ پس كجا می تواند كسی جلوی اين اراده̾ حق را بگيرد ؟ شما كه
قائل به ربوبيت مسيح «ع» شديد، چه كاری از مسيح ساخته است ؟ او فرزند زنی است
ماننند ديگر زن ها از نظر بشر بودن و او هم مانند ديگر افراد نيازها و احتياجاتی
دارد همانگونه كه ممكنات ديگر چنين اند، لذا كاری از او و امثال او ساخته نيست.

پس كافرانی كه او را خدای خود می خوانند، سخت
در ضلالت و گمراهی اند.

چرا حدی نمی تواند در برابر خدای سبحان مقاومت
كند ؟

زيرا خداوند مالك سموات و زمين و ملك آنها
است  واگر اراده كند، اراده اش نافذ است «
و لله ملك السموات و الأرض، يخلق ما يشاء‌» [17]
و هم او است كه بر همه چيز قدرت دارد

 « و
الله علی كل شيء‌ قدير »‌ [18].
بنابراين، حال كه مُلك و مِلك آسمان ها و زمين از آن خدا است، و او بر همه چيز
مقتدر است، اراده اش نافذ و تخلف ناپذير است.

نمونه هایی از قرآن

در سوره اسراء، آيه 103 در جريان فرعون می
فرمايد : « فاراد أن يستفزّهم من الأرض فأغرقناه و من معه جميعا » ـ‌ همان كسی كه
تا ديروز می گفت من خدای مردم هستم و اين مصر است كه ملك من است و اين رودهای روان
است كه از زير پایم ردّ می شوند، امروز نيز اراده كرده است كه حضرت موسی و مؤمنين
را از زمين دور سازد و تبعيدشان كند، و چون چنين قصد سوئی د رسر دارد، ما او را و
تمام همراهانش را در دريا غرق می كنيم.

در جريان حضرت ابراهيم عليه السلام می فرمايد
كه : « وقتی حضرت ابراهيم به آنان اعتراض كرد گفتند : « حرّ قوه و انصروا آلهتكم
ان كنتم فاعلين. قلنا يا ناركونی بردا و سلاما علی ابراهيم. و ارادو به كيدا
فجعلنا هم الاخسرين » [19]
ـ او را بسوزانيد و خدايان خود را ياری دهيد، اگر می خواهيد كاری از پيش ببريد. ما
به آتشی دستور داديم كه سرد شو و سلام شو بر ابراهيم. و آنان توطئه ای درباره او
داشتند ولی ما آنان را از همه̾ افراد زيان ديده تر قرار داديم.

در جای ديگری نيز همين معنی چنين آمده است :‌«
قالوا ابنوا له بنيانا فألقوه في الجحيم فارادوا به كيدا فجعلنا هم الاسفلين » [20]
ـ و گفتند كه ساختمانی بسازيد و او را در آتش سوزان بيندازيد و همانا آنان نقشه ای
داشتند درباره̾ او ولی ما نقشه شان را خنثی كرديم و آنان را به زير افكنديم و
منكوبشان ساختيم.

پس هم آن اصول قرآنی را به عنوان سنت لا يتغير،
تبيين می كند و هم جريان های واقع شده را به عنوان نمونه ذكر می نمايد.

از وحدت به كثرت

« هو الذی يريكم البرق خوفا و طمعا و ينشیء
السّحاب الثّقال ».  ( رعد ـ آيه 12 )

او خدائی است كه برق را، چه هولناك و چه با
اميد، به شما نشان می دهد و ابرهای سنگين را می آفريند.

خدای سبحان كه ربّ و پروردگار انسان است، ربّ
جهان هم هست. همان طوری كه به همه̾ شئون انسانی عالم و آگاه است، به شئون جهان هم
عالم و آگاه می باشد. و اصولا چون قرآن كريم، سراسر كتاب توحيد است، لذا هيچ بحثی
نيست كه سخن از خدا نباشد لذا اينجا كه بحث از جريان فضا و رعد و برق و باد و
باران دارد، باز هم سخن از خدا است ولی از وحدت به كثرت.

هيچ بحثی در قرآن نيست كه سخن از خدا نباشد. و
در هر صورت بحث های قرآنی خارج از چهار قسم نيست :

قسم اول : من الوحدة‌الی الوحدة‌: مانند آيات
آخر سوره̾  حشر كه فقط سخن از خدا و اوصاف
و اسماء خدا است. می فرمايد : « هو الله الذي لا اله الا هو عالم الغيب و الشهادة‌هو
الرحمن الرحيم. هو الله الذی لا اله الا هو الملك القدوس السلام المؤمن المهيمن
العزيز الجبّار المتكبّر سبحان الله عمّا يشركون هو الله الخالق الباری المصور له
الأسماء‌ الحسنی، يسبّح له ما في السموات و الأرض وهو العزيز الحكيم ». همان طور
كه ملاحظه می كنيد، اين آيات اختصاص دارد به اسماء حسنی‌و اوصاف حضرت حق، و اين
سخن از وحدت و وحدت است. 

قسمت دوم : من الوحدة الی الكثيرة‌: در اينجا
سخن از وحدت به كثرت است مانند آيه دوم سوره رعد كه قبلا تفسير آن گذشت و در آن
آيه می‌ فرمايد : « الله الذي رفع السموات بغير عمد ترونها » و در آيه بعدش می
فرمايد : « و هو الذي مدّ الأرض فيها رواسی و انهارا… » او است كه اين كارها را
كرده است. اين از وحدت الی الكثرة‌ است.

قسم سوم : من الكثرة الی‌ الوحدة : يعنی
محتوای آيه اين است كه اگر در جهان تدبّر و تأمل كنيد، می‌ فهميد خدائی‌ هست.
نمونه اش نيز در همين سوره رعد بود كه مورد بحث قرار گرفت : « و في الأرض قطع
متجاورات و جنّات من اعناب و زرع و نخيل صنوان و غير صنوان يسقی بماء واحد و نفضّل
بعضها علی بعض في الأكل، انّ في ذلك لآيات لقوم يعقلون » [21]
در زمين شما می بينيد كه قطعات گوناگون مجاور هم قرار دارد، در كي قطعه از زمين كه
اجزائش كنار هم هست، درخت ها و ميوه های گوناگون از يك خاك و يك آب و يك هوا و يك
باران وجود دارد، كه از كثرت ما را به وحدت می رساند يعنی اگر خوب در زمين بنگری و
آن را مورد مطالعه قار دهی، می‌ فهمی خدائی هست كه تدبير اين ها را به عهده دارد.

قسم چهارم : من الكثرة الی الكثرة بالوحدة :
هنگامی كه آيات درباره̾ احكام و دستورات اخلاقی و آداب معاشرت و از اين قبيل مسائل
است، سخن از كثرت به كثرت است ولی با ديد و وحدت. پس هر جا كه حكمی آمده است و بحث
از رفتار و معامله و جنگ و صلح و آداب و اخلاق است، همه سخن از توحيد و اطاعت حضرت
حق است. پس هيچ يك از بحث های قرآنی خارج از اين چهار قسم نمی باشد.

آيه ای كه اينك مورد بحث است، از وحدت به كثرت
است نظير همان آيه « و هو الذی مد الأرض… » كه قبلا بحث شد اينجا هم می فرمايد :
او است خدائی كه رعد و برق را به شما می نماياند. اين رعد و برقی كه در فضا مشاهده
می شود، روی‌ تدبير و حساب شده خلق شده است، هيچ هرج و مرج و بی نظمی در وجود نيست.
عدّه ای از اين برق می هراسند، چون مثلا در حال مسافرت در دريا و يا بيابان ها
هستند و از آمدن سيل يا طغيان دريا وحشت دارند ولی بعضی ها به ديد طمع به آن می
نگرند كه عبارت از كشاورزان و دامداران است، زيرا با ديدن برق و شنيدن صدای رعد،
اميد باران رحمت الهی دارند. و چنين است كه پس از رعد و برق، ابرهای سنگين كه حامل
باران است توسط خدای بزرگ ايجاد و خلق می شود و زمين را زنده می كند و درختان و
ميوه ها را می روياند. و همه̾ اين ها دليل بر وجود خدای سبحان است و غير از او هيچ
كس چنين توانائی را ندارد كه رعد و برق را خلق و ابرهای سنگين را ايجاد و باران
رحمت را برای بقای‌ زندگی در جهان ببارد. و الحمدلله رب العالمين.                                    ادامه دارد

شهادت امام عسكری عليه السلام

امام حسن عسكری سلام الله عليه در روز هشتم يا
دهم ربيع الثانی از سال 232 هجری قمری در مدينه منوره متولد شد. و در سال 234 يعنی
در سن دو سالگی، همراه با پدر، اجبارا روانه سامّرا شد زيرا متوكّل عباسی، دستور
داده بود امام هادی عليه السلام را به هر نحو شده است، وارد سامّرا سازند، تا از
چشم سربازان و عسكرش دور نماند، و لذا به اين دو امام بزرگوار ( يعنی امام هادی و
امام عسكری عليهما السلام ) عسكريّين می‌ گويند چرا كه هر دو در محاصره̾ سربازان
مسلّح حكومت بودند.

در سال 252 امام هادی سلام الله عليه به شهادت
رسيد كه بدينسان حضرت عسكری عليه السلام مدت 20 سال در سايه̾ پدر زيسته است ولی
برخی از مورخين ولادت آن حضرت را در سال 230 دانسته اند كه طبق اين روايت 22 سال و
چند ماه سنّ حضرت بوده كه پدرش از دنيا رفته است و امامت به او منتقل شده است.

امام عسكری عليه السلام مدت 6 سال پس از وفات
پدر زيسته است كه يك سال ( يا كمتر ) آن در بقيه دوران معتز عباسی بوده، آنگاه يك
سال، مهتدی حكومت كرده و پس از به هلاكت رسيدنش، نوبت به معتمد عباسی رسيده كه پس
از قريب به پنج سال از حكومت غاصبانه وی‌، حضرت توسط عوامل پليد معتمد مسموم شده و
در روز هشتم ربيع الاول از سال 260 و در حالی كه 28 سال و چند ماه از عمر حضرت
گذشته بود، به شهادت می رسد، و در كنار پدر بزرگوارش در سامرا ( يا سرّمن رأی ) به
خاك سپرده می شود.

مادرش « سوسن » و او را « ام ولد » می‌نامند.
القاب مباركش « صامت »،« هادی »، « رفيق »، « زكی »، « نقی »، « خالص »، « سراج »و
« عسكری » است. آن حضرت و پدر و جدش عليهم السلام را « ابن الرّضا » می ناميدند.
كنيه اش : « ابو محمد » است. نقش انگشتر حضرت : « سبحان من له مقاليد السموات و
الأرض » می‌باشد.

عبادت آن حضرت :

شاكری كه يكی از نوكران و خدمتگزاران آن حضرت
بوده، طی يك روايت مفصّلی می گويد : «… به خدا برتر و با فضيلت تر از او در ميان
تمام علويين و هاشميّين نيافتم. هرگاه وارد خيابان می شد، گرچه سر و صدای مردم و
چهار پايان زياد بود، با ورود حضرت، تمام سر و صدا ها خاموش می گشت و مردم و
حيوانات همه كنار می رفتند تا راه برای حضرت باز شود و به آسانی در ميان آن ازدحام
جمعيت، حركت كند… وقتی وارد محراب می شد، به سجده می افتاد كه گاهی من به خواب
می رفتم و بيدار می شدم و باز به خواب می رفتم و هنوز حضرت در حال سجده و راز و نياز
بود.

غذای حضرت كم بود گاهی انجير، انگور، هلو و
ديگر ميوه ها كه برايش می آوردند، چند دانه ای بيشتر ميل نمی فرمود، سپس می‌ گفت :
محمد ! اين ها را برای كودكانت ببر ؟ من تعجب می كردم و عرض كردم : همه̾ اين ها را
؟ می‌فرمود : آری ! بردار و ببر.

فضيلت و بزرگواری

احمد بن عبيدالله بن خاقان كه يكی از دشمنان
سرسخت اهل بيت و امام عسكری عليه السلام بود، می‌گويد :  « نه ديدم و نه شنيدم در سرّ من رأی كسی را كه
برتر از حسن بن علی بن محمد « ابن الرّضا » باشد در وقار، متانت، پاكدامنی،
بزرگواری و عظمت. تمام بنی هاشم و اهل بيتش و حتی سلطان، او را بر همه̾ شخصيت ها ـ
هر چند هم از او بزرگتر و مسن تر بودند ـ مقدم می دانستند و همچنين فرماندهان،
وزرا، نويسندگان و عامّه مردم برای او احترام بسزائی قائل بودند. و من هرگز سؤال
نكردم از يكی از بنی هاشم يا فرماندهان يا كتّاب يا قاضيان يا فقيهان و يا ساير
مردم در باره̾ او مگر اينكه او را در بالاترين درجه از فضيلت می دانسته و بيشترين
احترام و تقدير را برای او قائل بودند و بر پيرمردان و شخصيت های معروف و اهل بيتش
مقدم می دانستند. و به خدا نيافتم دوست و دشمنی را الّا درباره̾ او سخن شيرين گفت
و بر او درود فرستاد و از او به بزرگی و عظمت ياد كرد. و همانا پدرم عبدالله بن
خاقان می گفت : اگر خلافت از دست بنی عباس بيرون رفت، هيچ كس سزاوار آن نيست جز او
زيرا فضلش، پاكدامنيش، تقوايش، جهاد با نفسش، زهد و پارسائيش، عبادتش، خدا خواهيش
و ساير اخلاق زيبايش از همه بيشتر است ».

زهد و ورع

كامل بن ابراهيم مدنی می گويد : خدمت سرورم
ابومحمد عليه السلام رسيدم، او را در لباسی سفيد، زيبا و نرم يافتم. در دل خود
گفتم : عجيب است ولیّ خدا و حجّتش بر مردم، لباسهای نرم می پوشدو ما را امر می كند
كه با برادرانتان هم شكل باشيد و از چنين لباس هائی منع می‌ كند ؟! فورا حضرت تبسم
فرمود و در حالی كه آستين مبارك را بالا می زد و لباس سياه خشنی در زير آن لباس به
من نشان می‌ داد، می فرمود : « اين برای خدا است و آن برای شما ».

محمد بن اسماعيل می گويد : عباسيان و بسياری
از منحرفان بر صالح بن وصيف كه مأمور زندان حضرت بود، وارد شدند و به او گفتند :
هر چه می توانی بر او سخت بگير و هرگز مدارات نكن ! صالح بن وصيف به آنان گفت :
نمی دانم چه كار كنم ؟ دو نفر از بدترين و قسی القلب ترين و شقی ترين افرادم را
مأمور او كردم و به آنان سفارش كردم كه بر او سخت بگيرند، اكنون كار به جائی ريسده
است كه آن دو از بهترين نمازگزاران و عبادت كنندگان شده اند !

آنگاه دستور داد آن دو مأمور را بياورند. وقتی
وارد شدند به آنان گفت : چه شده است شما را ؟ چرا درباره̾ او اين قدر مهربانی و
ملاطفت می كنيد ؟ گفتند : « چه بگوئيم درباره مردی كه روزها روزه و شب ها به عبادت
می‌ گذراند. همواره زبان مباركش با ذكر خدا می‌ چرخد و هيچ صحبتی و كاری جز با
عبادت انجام نمی دهد هنگامی كه به ما می نگرد، استخوان هايمان می لرزد و هيبت و
عظمتش زبانمان را لال می سازد ».

عباسيون و دشمنان هنگامی كه چنين سخنانی را
شنيدند، نوميدانه بازگشتند.

در كافی آمده است كه علی بن محمد و بسياری از
اصحاب نقل می كنند : ابو محمد عليه السلام را به دست يكی از شكنجه گران مجرّب و
معروف سپردند و از او خواستند، از اذيّت و شكنجه حضرت كوتاهی نكند. او هم خيلی بر
حضرت سخت می‌گرفت و شكنجه می داد. روزی همسرش به او گفت : ای مرد ! از خدا بترس،
تو نمی‌ دانی، چه شخصيت بزرگی در منزلت وجود دارد ؟ و از عبادت و بزرگواری حضرت
برای او نقل كرد و گفت : من بر تو می ترسم كه چنين رفتاری با او داری. آن مرد پاسخ
داد : به خدا قسم، او را بين درندگان می اندازم ! و آنگاه از حاكم اجازه خواست و
پس از دريافت اجازه از معتمد خبيث، حضرت را بين درندگان و شيرهای بيابان اندخت كه
هيچ كس شك و ترديدی نداشت، حيوانات، حضرت را پاره پاره كرده و خوردند.

يحيی بن قتيبه اشعری می گويد : پس از سه روز
او با همان مرد به بيابان آمدند و ديدند كه امام مشغول نماز خواندن است و درندگان
در اطراف او مشغول پاس دادن هستند. و همين كه چشمشان به آن شكنجه گر افتاد او را
پاره پاره كرده و نوش جان كردند. يحيی كه اين منظره را می بيند، نزد معتمد می رسد
و جريان را به او می گويد. معتمد را ترس و هول شديد رسيده، خدمت حضرت می رسد و
تضرع و زاری می كند و از كردار خود معذرت می خواهد !

در خاتمه نامه ای را كه امام عسكری عليه
السلام به اهل قم و آوه ( كه قريه ای است نزديك ساوه ) نوشته است در اين جا نقل می
كنيم :

« ان الله تعالی بجوده و رأفته قد منّ علی
عباده بنبيه محمد بشيرا و نذيرا، و وفّقكم لقبول دينه، و اكرمكم بهدايته، و غرس في
قلوب أسلافكم الماضين ـ رحمة‌الله عليهم ـ و أصلابكم الباقين ـ توليّ كفايتهم و
عمرهم طويلا في طاعته ـ حبّ العترة الهادية‌، فمضی من مضی علی و تيرة الصّواب، و
منهاج الصّدق، و سبيل الرّشاد. فوردوا موارد الفائزين و اجتنوا ثمرات ما قدّموا، و
وجدوا غبّ ما أسلفوا… ».

                                                     
( مناقب آل ابی طالب ـ ج 4 ـ ص 425 )

همانا خدای تبارك و تعالی با لطف و مهربانيش
بر بندگانش منّت نهاد به وجود پيامبر و رسولش حضرت محمّد صلی الله عليه و آله كه
بشارت دهنده و هشدار دهنده بود و شما را توفيق داد كه دينش را بپذيريد و به هدايتش
مشرّف شويد و در قلوب گذشتگان و نياكان شما ـ كه خداوند رحمتشان كند ـ و نسل های آينده̾
شما ـ كه خداوند مشكلاتشان را برطرف و عمرشان را در اطاعتش طولانی سازد ـ محبت
عترت پاك هدايت كننده قرار داد و بدينسان آن كس كه از شما درگذشت، بر روش درست و
برنامه̾ راستين و راه رستگاری گذشت و اين گذشتگان بر جويباران رستگاران وارد شدند
و برهای كشت خود را چيدند و نتيجه و محصول آنچه قبل از خود فرستاده بودند دريافت
كردند.

مجله پاسدار اسلام، سال روز شهادت امام يازدهم
سلام الله عليه را به تمام شيعيان به ويژه ملت مسلمان ايران تسليت عرض می نمايد.
به اميد اينكه مودر الطاف و توجّهات آن حضرت و فرزند گراميش حضرت حجة بن الحسن عجل
الله فرجه باشيم.

سیره امام رضا علیه
السّلام

نهم مهر ماه امسال
مصادف است با سی ام صفر، روز شهادت امام هشتم حضرت علی بن موسی الرضا علیه السّلام.
بدین مناسبت، ضمن عرض تسلیت به برادران و خواهران عزیز، بخشی از سیره̾ آن حضرت را
برای تیّمن و تبرّک نقل می کنیم.

·       
عدالت و انصاف رهبر :

یکی از صوفی مسلکان
زاهد نما که زهد را در پوشیدن لباس چرکین و خوردن نان و سرکه محصور کرده بود، به
عنوان اعتراض به امام هشتم علیه السلام عرض کرد : امت نیازمند رهبری است که نان
خشک بخورد و لباس خشن بپوشد و سوار بر الاغ شود و به عیادت مریض برود !

حضرت خشمگین شد و پس
از ذکر نمونه ای از رهبری حضرت یوسف «ع » فرمود : « انّما یراد من الإمام قسطه و
عدله، اذ قال صدق، و اذا حکم عدل، و اذا وعد انجز؛ انّ الله لم یحرّم لبوسا و لا
مطعما » ـ آن چه از امام و رهبر خواسته می شود، تنها عدالت و انصاف او است. اگر
سخنی گفت، راستگو باشد و اگر حکمی کرد، عادلانه باشد و اگر ومعده ای داد وفا کند.
همانا خداوند هرگز لباس و غذائی را حرام نکرده است.

آن گاه این آیه شر
یفه را تلاوت فرمود : « قل من حرّم زینة الله الّتی أخرج لعباده و الطّیبات من
الرّزق » ـ بگو ( ای پیامبر ) چه کسی زینت های خدا را بری بندگانش حرام کرده است و
چه کسی روزیهای نیکو و خوب را تحریم نموده است ؟

                                      ( کشف
الغمه ـ ج 3 ـ ص 147 )      

·       
زهد آن حضرت

با این که امام علیه
السلام از نظر وضع زندگی، دارای امکانات رفاهی فراوانی بود و هر گاه در برابر مردم
قرار می گرفت بهترین لباس های خود را می پوشید و خود را نیکو می آراست، با این حال
زندگیش در منزل بسیار متواضعانه و زاهدانه بود. ابی عباد می گوید : « کان جلوس
الرّضا علیه السلام فی الصّیف علی حصیر وفی الشّتاء علی مسوح ولبسه الغیظ من
الثّیاب حتّی اذا برز للنّاس تزیّن لهم » ـ امام رضا علیه السلام در تابستان بر
حصیر و بوریا می نشست و در زمستان بر فرشی موئین و جامه های زبر و خشن در تن می
کرد ولی هنگامی که نزد مردم می آمد خود را می آراست.

                                              
( عیون اخبار الرضا ـ ج 2ـ ص 176 )

·       
دستور قناعت در خوردن

روزی غلامان آن حضرت
میوه می خوردند ولی میوه را تا آخر نخورده بلکه مقداری از آن را دور می انداختند.
حضرت ناراحت شد و رو به آن ها کرده فرمود : « سبحان الله، إن کنتم استغنیتم فأنّ
اناسالم یستغنوا، أطعموه من یحتاج الیه » ـ سبحان الله ! اگر شما از این میوه ها
بی نیاز شده اید، بدانید که حتما افرادی هستند که به آن نیاز دارند، آن را به
نیازمندان بخورانید.

·       
رفتار با مردم :

ابراهیم بن عباس گوید
: « ما رأیت ابا الحسن الرضا علیه السلام جفا أحد بکلمة قط ولا رأیته قطع علی أحد کلامه
حتی یفرغ منه و ماردّ أحدا عن حاجة یقدر علیها و لا مدّ رجله بین یدی جلیس له قطّ
ولا اتّکی بین یدی جلیس له قطّ، و لا رأیته شتم أحدا من موالیه و ممالیکه قط، و لا
رأیته تفل قط و لا رأیته یقهقه فی ضحکه قط، بل کان ضحکه التبسم، و کان اذا خلا و
نصبت مائدته اجلس معه علی مائدته ممالیکه حتّی البوّاب و السّائس ».                         ( عیون اخبار الرضا ـ ج
2 ـ ص 182 )

هرگز نیافتم امام رضا
عليه السلام را كه سخن درشت به كسی بگويد و نديدم او را كه سخن كسی را قطع كند تا
آنكه از سخن گفتن فارغ شود و هرگز كسی را در حاجتی كه توان برآوردنش داشت، رد نكرد
و هرگز در برابر كسی كه نشسته بود، پای خود را دراز نكرد و تكيه نزد و هيچ وقت
نديدم او را كه يكی از بردگان و غلامانش را ناسزا بگويد و او را نديدم كه آب دهان
بياندازد و او را نيافتم كه در تبسّم كردنش با صدای بلند بخندد بلكه تنها تبسّم می
فرمود. و هنگامی كه تنها می شد و سفره غذا را می انداختند، تمام نوكران و بردگانش
را دعوت می كرد و با خود بر سر سفره می‌ نشاند حتی دربان و نگهبان و دامپرور.

·       
صفات بارز حضرت :

در ادامه̾ همان روايت، ابراهيم بن عباس می
گويد : «… و كان قليل النوم بالليل كثير السّهر، يحيی اكثر لياليه من اوّلها الی
الصّباح، و كان كثير الصيام فلايفوته صيام ثلاثه أيام في الشهر و يقول ذلك صوم
الدهر. و كان عليه السلام كثير المعروف و الصّدقة في السّروا كثر ذلك يكون منه في
الليالي المظلمة، فمن زعم انه رأی‌ مثله في فضله فلا تصدّق ».

حضرت شب ها كم می‌ خوابيدند و بسيار بيدار بود.
بيشتر شب هايش را تا بامداد احيا می كرد بسيار روزه می‌ گرفت و هيچ وقت روزه سه
روز در ماه را ترك نمی كرد و می فرمود : اين روزه̾ دهر است. و آن حضرت بسيار كار
خير انجام می داد پنهانی صدقه می داد و بيشتر صدقه هايش در شب های تاريك بود. پس
اگر كسی ادعا كند مانند او در فضيلت وجود دارد، باور نكن.

·       
عبادت حضرت :

رجاء‌ بن ابی الضحاك گويد : مأمون به من دستور
داد، آن حضرت را از مدينه به مرو ببرم و گفت : او را از راه قم عبور نده بلكه از
راه بصره و اهواز بياور و به من امر كرده بود كه شخصا شب و روز مراقب حضرت باشم.
آنگاه پس از ديدن آن وضعيت فوق العاده و استثنائی، خود می گويد : به خدا سوگند
نديدم مرد‌ی كه نسبت به خداوند از او با تقوا تر باشد و يا بيش از او ذكر خدا
بگويد در تمام اوقات و لحظات و يا بيش از او از خدا خوف داشته باشد. سپس به تفصيل
از نماز و عبادت حضرت سخن می گويد كه قسمت هایی از آن را در اينجا بيان می كنيم و
اگر كسی مايل بود، اين روايت بسيار جالب و خواندنی را به تفصيل بخواند، به كتاب
عيون اخبار الرضا، ج 2، ص 178 الی 182 مراجعه نمايد :

هنگامی كه نماز صبح می‌ خواند، پس از سلام
نماز، در مصلّايش می‌ نشست و همچنان تسبيح و تهليل و تكبير خدا می كرد و بر پيامبر
و آلش صلوات می فرستاد تا آفتاب طلوع كند، آنگاه سجده̾ شكری طولانی به جای می‌
آورد سپس نزد مردم می آمد و آنان را نصيحت و موعظه می كرد تا نزديك ظهر، كه تجديد
وضو می كرد و دگر بار به مصلايش باز می گشت و نمازهای نافله می‌ خواند… و پس از
نماز ظهر و نافله نماز عصر، نماز عصر بجا می آورد و همچنان در بين نمازهای واجب خود،
ذكر خدا می‌ كرد. در اينجا به تفصيل نمازهای‌ واجب و نافله حضرت را بيان می‌ كند
سپس می‌ گويد : و هنگامی كه شب در رختخواب می رفت، بسيار تلاوت قرآن می كرد پس هر
گاه به آيه ای می رسيد كه در آن نام بهشت يا جهنم برده شده است، می گريست و از
خداوند بهشت را درخواست می‌ كرد و از جهنم به خدا پناه می‌ برد…

و حضرت در تمام نمازهای‌ فريضه، در ركعت اوّل
پس از حمد سوره انا انزلنا و در ركعت دوم پس از حمد سوره قل هو الله احد می خواند
مگر نمازهای صبح و ظهر و عصر روز جمعه كه در ركعت اوّل پس از حمد سوره جمعه و در
ركعت دوم پس از حمد، سوره منافقون می خواند و نماز عشای شب جمعه را پس از حمد سوره
جمعه و در ركعت دوّم پس از حمد، سوره سبح اسم ربك الأعلی می خواند.

و هميشه حضرت در قنوتش اين دعا می خواند : «
ربّ اغفر وارحم و تجاوز عمّا تعلم، انّك أنت الأعزّ الأجلّ الأكرم ».

و هنگامی‌كه آن حضرت را بر مأمون وارد كردم و
از من پرسيد كه او را چگونه يافتی ؟ از تمام حركات سكناتش در شب ها و روزها به او
گفتم، مأمون به من گفت : ای فرزند ابی‌ الضحاك ! او به خدا بهترين اهل زمين و عالم
ترين و عابد ترين آنها است پس مواظب باش كه آن چه از او مشاهده كردی‌ برای ديگران
تعريف نكنی تا بزرگواريش برای كسی‌ معلوم نشود مگر آنچه من بر زبانم جاری سازم !!

·       
عظمت و بزرگواری :

مأمون در آغاز ولايتعهدی، از روی سياست، خلافت
را به حضرت پيشنهاد كرده می گويد : يا ابن رسول الله ! من به فضيلت و علم و زهد و
پارسائی و عبادت تو آشنايم و تو را سزاوار تر از خودم در منصب خلافت می دانم.

حضرت در پاسخش می فرمايد :

« بالعبوديّة لله عزّ و جلّ أفتخر و بالزّهد
في الدّنيا أرجو النّجاة‌من شرّ الدّنيا، و بالورع عن المحارم أرجو الفوز بالمغانم،
و بالتّواضع في الدّنيا أرجو الرّفعة عندالله عزّوجلّ » به عبوديت و بندگی خدا
افتخار می كنم و با زهد در دنيا، نجات از شر دنيا را می جويم، و با پارسائی و ورع
از محرمات، اميدوارم به غنيمت های الهی دست يابم و با تواضع در دنيا، اميد رفعت و
بلندی مقام نزد خدای عزوجل را دارم.

مأمون عرض كرد : چه می فرمائيد كه خودم را از
خلافت عزل كنم و آن را برای شما قرار دهم و با شما بيعت كنم ؟!

حضرت فرمود : اگر خلافت مخصوص تو است و خداوند
آن را برا‌ی تو قرار داده است، پس برای تو جايز نيست، لباسی را كه خداوند به تو
پوشانده است از تن خارج سازی و به ديگری بپوشانی، و اگر خلافت از آن تو نيست، باز
هم برای تو جايز نيست، چيزی كه مال تو نيست به من ببخشی.

آنگاه مأمون گفت : ای فرزند رسول خدا ! بايد
اين امر را بپذيری و هيچ چاره ای‌ نداری ! و بدينسان ولايت عهدی را به حضرت تحميل
كرد.

اينجا بود كه امام عليه السلام دست ها را به
درگاه خداوند بلند كرده، عرضه داشت : « اللّهم انّك تعلم أنّی مكره، مضطرّ فلا
تؤاخذني كما لم تؤاخذ عبدك و نبيّك يوسف حين وقع الی ولاية مصر » ـ خداوندا ! تو
می دانی كه من مجبور و مكره شدم، پس مرا مؤاخذه نكن همچنان كه بنده ات و پيامبرت
يوسف « ع» را مؤاخذه نكردی هنگامی كه حكومت مصر را پذيرفت.                                                              
( بحار الأنوار ـ ج 49 ـ ص 377 )

گناه جديد، بلای جديد

·       
امام رضا عليه السلام
:

·       
« كلّما احدث العباد من الذّنوب مالم يكونوا يعلمون، احدث الله
لهم من البلاء مالم يكونوا يعرفون ».                                            (
اصول كافی ـ ج 3 ـ ص 377)

هرگاه بندگان گناهان تازه ای را مرتكب شوند كه
سابقه نداشته است خداوند آنان را به بلاهای تازه ای گرفتار می‌ سازد كه ناشناخته
است.

آ

ولادت امام صادق (ع)

در دورانی پر از آشوب و فساد و طغیان و در
ایّام حکومت غاصبانه عبدالملک بن مروان، و در زمانی که سفاکان خون آشام بر سرزمین
های اسلامی مسلّط شده بودند، در آن ظلمت کده سیاه، ستاره̾ درخشانی از خاندان نبوت
و دامان امامت، طلوع کرد که با نور وجودش، دل های شیعیان خرسند و قلوب مؤمنین،
مالامال از شادی و سرور شد.

در شب جمعه 17 ربیع الاول سال 82 هجری
ابوعبدالله امام جعفر بن محمّد صادق سلام الله علیه، امام ششم مسلمین دیده به جهان
گشود و در آغوش پر مهر جدّ بزرگوارش امام سجاد علیه السلام و پدر والامقامش امام
باقر علیه السلام پرورش یافت.

روز ولادت امام صادق عیله السلام مصادف با روز
ولادت جدّ اطهرش حضرت خاتم الانبیاء صلی الله علیه و آله می باشد و اگر در آن روز
خجسته و مبارک، صاحب رسالت و نخستین مؤسس حکومت اسلامی، به دنیا آمد، پس از 82 سال
از هجرت مقدّسش، فرزندی از او متولد شد که پس از سال ها فشار و اختناق امویان و پس
از تلاش های بی شمار دشمنان اسلام برای خاموش ساختن نور آن آفتاب، این ستاره̾
فروزان، چنان درخشندگی به او بخشید و یاد جد بزرگوارش را زنده کرد که او را مؤسس
مذهب می خوانند و ما شیعیان را مفتخر به انتساب به آن حضرت می دانند، و بدینسان،
امام صادق علیه السلام با تأسیس دانشگاه علمی اسلامی خویش، تمام توطئه های مخالفین
را نقش بر آب ساخت، و علوم  اهل البیت را
به سراسر جهان اسلام و توسط بیش از 4000 شاگرد از مذاهب مختلف اسلامی منتشر نمود.

شیخ طبرسی در اعلام الوری گوید : « آن اندازه
که روایت از امام صادق علیه السلام نقل شده است، از هیچ کس نقل نشده و اصحاب حدیث،
نام ثقات از روات را جمع آوری کرده و چهار هزار شمارش کرده اند ». و در حقیقت باید
گفت : تمدن اسلامی در پیشرفت و جاودانگی مدیون امام صادق علیه السلام، رئیس مذهب و
احیا کننده̾ دین پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله است.

مکتب امام صادق علیه
السلام از استقلال خاصّی برخوردار بود و هرگز باج به حاکمان ستم پیشه نمی داد، لذا
برای سلطه گران ظالم، امکان به کارگیری آن در منافع شخصی خود نبود و نتوانستند حتی
در امور کشور داری هم از آن کمک بگیرند و تا ابدالدهر نخواهند توانست، از این مکتب
مقدس، برای پیشبرد اهداف شیطانی خود بهره ببرند چرا که این مکتب جاویدان که انقلاب
اسلامی ایران، شعاعی و پرتوی از آن است، از روز ولادت با ستمگران در ستیز بوده و
ابدا به سوی آنان گرایش پیدا نکرده و هیچ رابطه دوستی و تفاهمی با آنان برقرار
ننموده و از این رو همواره در معرض خطر بوده است که هم در تاریخ می خوانیم و هم با
چشم خود دیده ایم که دشمنان امام صادق علیه السلام در زمان های مختلف و در دوران
خودمان نیز چقدر توطئه ها و نقشه های خائنانه برای اطفای این نور محمدی(ص) کرده
اند ولی در هر بار خداوند، آن را نگه داشته و حفظ کرده است : « یریدون لیطفئوا نور
الله بأفواههم و الله متمّ نوره ». خداوند همواره نور خود را از خاموشی نگهداشته و
روشن تر و فروزان تر نموده است هر چند که کافران و مشرکان را خوشایند نباشد.

مکتب امام صادق علیه
السلام که در یکی از سخت ترین دوران های تاریخ اسلام قرار داشت و طوفان های دشمنان،
آن را مورد یورش های بی رحمانه̾  خود قرار
می دادند، و با این حال، چنان استوار و پا برجا در برابر آن حمله ها و طوفان ها
ایستاد و استقامت ورزید و آن قدر درّندگی طاغوت ها و ستم ستمگران را تحمل کرد که
قلم و بیان، از احاطه به آنها ناتوان است و آن چه برای این مکتب اهمیت داشت این
بود که هدف را به پایان برساند و تکلیف خود را در برابر خداوند و صاحب وحی و رسالت
ادا نماید و چنین هم کرد که اگر دانشگاه علمی امام صادق علیه السلام و تلاشهای
فزون از حد آن حضرت نبود، اثری از انقلاب عظیم حضرت محمّد صلی الله علیه و آله و
اثری از مکتب حیاتبخش اسلام، در جهان نمی ماند.

پرورش یافتن امام
صادق علیه السلام

امام صادق علیه
السلام 12 سال با جد بزرگوارش امام سجاد سلام الله علیه زندگی کرد، و پس از وفات
آن حضرت، پدرش امام باقر علیه السلام به تربیت او پرداخت ولی آن دوران چه دورانی
بود ؟

بی گمان محیط زندگی
امام ششم علیه السلام، محیطی بود که تنها با احتیاط و در پنهانی با اهل بیت تماس
حاصل می شد و امام صادق خود شاهد بود که چونه دانش پژوهان، با احتیاط فراوان به
مجلس پدر و جدش نزدیک می شدند، زیرا آن زمان، کسی توان نداشت آشکار با آل محمّد
«ص» تماس حاصل کند و هر کس شناخته می شد که با اهل بیت رفت و آمد دارد سرنوشتش یا
سیاه چال های زندان برای همیشه و یا گورستان بود.

امام صادق در دورانی
پرورش یافت که هواها و هوس ها بسیار ف اندیشه ها آشفته، زمینه کینه ها و دشمنی ها
بالا گرفته و موج های ارعاب و وحشت و ستم متلاطم بود. مردم با سعایت ها و تهمت ها
به والیان تقرب می جستند و دیگر نه حرمتی برای انسان ها مانده و نه ارزشی برای دین
و نه نظم و قانونی ملّت را حمایت می کرد، بلکه همه چیز به هم ریخته و آشفته و
فرمان روایان ستم پیشه طبق دلخواه خود حکومت می کردند و مردم را به بازی گرفته
بودند ولی بیشتر مصیبت ها و بلاها بر سر یاران و پیروان آل محمّد «ص» فرو می ریخت.

بنابراین، پرورش
یافتن امام صادق علیه السلام توأم با مصیبت و غرق در دریاهای محنت و بلائی بود که
از طرف زمامداران باطل بر آنان روا می داشتند و با این حال هیچ گاه از اعلام حق و
دفاع از آن ـ حتی به صورت علنی و آشکار ـ امتناع نورزید و پیوسته مردم را ارشاد و
هدایت کرد و از همکاری و همزیستی و سازش با ستمگران نهی و جلوگیری می نمود.

در زمان ایشان، قیام
زیدبن علی در کوفه اتفاق افتاد که پس از شهادتش، حضرت او را با کلماتی رسا یاد کرد
و ستایش نمود و قاتلش را لعن کرد هر چند که قاتل حضرت زید، هشام بن عبدالملک بود،
همو که به عمال خود دستور داده بود تا می توانند بر آل محمد فشار آورند و هیچ رحمی
به آنان روا ندارند و حتی نام آنها را از دیوان بیت المال مسلمین نیز زدوده بود،
هتمو که به نمیانده خنود یوسف بن عمر ثقفی دستور داد که زبان و دست « کمیت » (
شاعر اهل بیت ) را قطع کند چرا که او در سوک زید شعر سروده بود.

ولی توجه و خواست
خداوند چنین بود که علی رغم کوششها و تلاش های امویان دلبستگی و علاقه̾  مردم به اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله،
همواره بیشتر شده، در گوشه و کنار، نشست ها و کنگره های پنهانی  و سرّی برای برپائی انقلاب و برانداختن حکومت
اموی و سپردن حک ومت به آل محمد برقرار می شد.

و با گسترش حرکات
مردمی و پیدایش اختلاف و تفرقه بین امویان، حکومتشان به ضعف و سستی و سپس به
نابودی کشیده شد ولی از آنجا که دشمنان اهل بیت همواره در کمین نشسته و در پی دست
یافتن به قدرت بودند، این بار گروهی دیگر از همان قماش و از همان تیره ولی با نام
فامیلی با آل محمد «ص» و پسر عمو ها! حکومت را با سیاست های شیطانی خویش به دست
گرفتند و پس از مدتی که ریشه های خود را به خوبی دواندند و استقرار یافتند، همان
دشمنی ها و همان ستم ها و همان شیوه گذشتگان پلیدشان را ادامه دادند.

چیزی که هست در این
دوران که حکومت اموی به ضعف و فرتوتی رسیده بود 
و حکومت عباسی دوران طفولیت خود را می گذراند، بهترین و مناسب ترین فرصتی
بود که امام صادق علیه السلام به نحو احسن از آن در راه نشر و پخش احکام اسلام
استفاده کرد و علوم اهل بیت را در سراسر جهان منتشر ساخت.

سید میرعلی هندی
درکتاب « تاریخ العرب » صفحه 179 می نویسد :

« آموزشگاه امام صادق
علیه السلام شهرت یافت و نام آور شد. در آن دوران بهروزی، او رهبر حرکت علمی و
فکری بود. و در حقیقت ایشان اوّلین کسی است که مکتب های فلسفی را در اسلام بنیان
گذاشته است، و نه تنها مؤسسات مذاهب فقهی که حتی شاگردان فلسفه و فلسفه خواهان نیز
از دورترین نقاط کشور اسلام به سوی او شتافته و از محضر درسش استفاده های شایان می
بردند ».

در پایان، ضمن تبریک
و تهنیت گفتن به برادران و خواهران عزیز و عموم شیعیان جهان به مناسبت فرا رسیدن
این روز خجسته و مبارک، روایتی از هزاران روایت های ارزنده امام صادق علیه السلام
را برای تیمّن و تبرک نقل می کنیم :

قال الصادق علیه
السلام : « قال ابلیس : خمسة أشیاء لیس لی فیهنّ حیل] و سائر الناس فی قبضتی : من
اعتصم بالله عن نیّة صادقة و اتّکل علیه فی جمیع أموره، و من کثر تسبیحه فی لیله و
نهاره، و من رضی لأخیه المؤمن بما یرضاه لنفسه، و من لم یجزع علی المصیبة حین
تصیبة، و من رضی بما قسم الله له و لم یهتمّ لرزقه ».

ـ شیطان گوید : مرا به پنج کس راه چاره ای
نیست ولی دیگران در چنگ من هستند : کسی که با صدق نیت پناهنده به خدا شود و در
همه̾ کارهایش به خدا توکّل کند و کسی که در شبانه روزش، بسیار تسبیح خدا را گوید و
کسی که برای برادر مؤمنش آن چه را پسندد که برای خود می پسندد و کسی که به هنگام
مصیبت، بی تابی نکند  و کسی که خشنود باشد
به آن چه خداوند برای او قسمت فرموده و دیگر غم روزی خویش را نخورد.                   ( خصال ـ ج 1 ـ ص 316 )

 عزت و
بی نیازی

·       
امام صادق «ع» :

« من اراد عزّا بلا
عشیرة و غنی بلا مال و هیبية بلا سلطان فلینتقل من ذلّ معصیة الله الی عزّ طاعته ».                                          ( بحار ج 15 ـ قسمت 2 ص 164 )

هر کس که عزت را به
واسطه غیر خویشان و بی نیازی را در غیر مال و موقعیت را در غیر مقام جستجو نماید
خویشتن را از ذلت گناه به عزت اطاعت الهی منتقل سازد.

ميلاد راز  آفرينش و سرور آفريدگان

هفدهم ربيع الاوّل
يكی از بزرگترين اعياد اسلامی است. روز ولادت سرور همه̾ آفريدگان خداوند، خاتم
پيامبران و سرّ آفرينش و عظيم ترين انسان عالم امكان، رسول گرامی خداوند و بنده̾
شايسته اش، محمد بن عبدالله صلی الله عليه و‌آله است. فرا رسيدن اين عيد سعيد
اسلامی را به محضر فرزند عزيز و احيا كننده̾ دينش، خاتم الأوصياء حجة‌بن الحسن
العسكری ارواحنا لتراب مقدمه الفداء و عموم مسلمين و شيعيان جهان به ويژه ملت
برومند ايران، تبريك و تهنيت عرض نموده از خدای بزرگ مسئلت داريم ما را توفيق دهد كه
راه و رسم آن حضرت را در تمام زمينه های اجتماعی، سياسی، اقتصادی و فكری زندگی
دنبال نمائيم و پيروان راستينی برايش باشيم.

گرچه به صورت ظاهر
نور پر فروغ حضرت محمد بن عبدالله صلی الله عليه و آله در سپيده دم هفدهم ربيع
المولود ظاهر شد ولی نور وجودش سال ها قبل از آفرينش هر موجودی،خلق شده بود. امام
صادق عليه السلام از اجدادش از حضرت امير سلام الله عليهم اجمعين نقل می كند كه
فرمود :

« انّ الله تبارك و
تعالی خلق نور محمد صلی الله عليه و آله قبل أن يخلق السموات و الأرض و العرش و
الكرسی و اللّوح و القلم و الجنّة و النّار و قبل ان يخلق آدم و نوحا و ابراهيم و
اسماعيل و اسحاق و يعقوب و موسی و عيسی و داود و سليمان… و قبل ان يخلق الأنبياء
كلّهم » ـ همان خدای تبارك و تعالی نور محمد صلی الله عليه و آله را قبل از آفرينش
آسمان ها و زمين و عرش و كرسی و لوح و قلم و بهشت و دوزخ و پيش از خلقت جميع
پيامبران آفريد.

در ساعات ولادت
پيامبران عظيم الشأن اسلام صلی الله عليه و آله آيات عجيب و شگفت انگيزی در عالم
رخ داد : آتشكده̾ پارس كه هزار سال روشن بود، به خاموشی گرائيد، چهارده كنگره از
ايوان انوشيروان فرو ريخت، درياچه̾ ساوه خشكيد، بت ها در سراسر جهان سرنگون شدند،
شهاب ها در آسمان فروان شدند، كاهنان گمراه كننده ناكام گشتند وو…

اين شخصيت بزرگ جهان
انسانيّت كه خداوند خود تربيتش را به عهده گرفت، درباره اش می فرمايد : « لولاك
لمّا خلقت الأفلاك » و اين جمله برای ستايش حضرت بس است كه خداوند بفرمايد : اگر
تو نبودی هر آينه افلاك را نمی آفريدم يعنی : تو را از خلقت و آفرينش من هستی. و
تمام جهان و افلاك و موجودات را برای تو خلق می كنم كه همه پرتوی از وجود مبارك تو
اند. و در آيه ای از قرآن، در ستايشش می فرمايد : « و انّك لعلی خلق عظيم » ـ به تحقيق
تو دارای خلقی عظيم هستی. در آيه ديگری ذات حضرت را، رحمت خداوند بر تمام مردم می
داند. « و ما ارسلناك الّا رحمة للعالمين » ـ و ما نفرستاديم تو را مگر اينكه رحمت
بر جهانيان باشی و آنجا كه تأكيد بر نهايت رأفت و عطوفت حضرت می كند چنين می
فرمايد :

« لقد جائكم رسول من
انفسكم عزيز عليه ما عنتّم، حريص عليكم بالمؤمنين رؤوف رحيم » ـ و همانا پيامبری
از خود شما برای شما آمده است كه آنچه بر شما گران آيد، بر او سخت می گذرد و بر
سعادت شما حريص است و نسبت به مؤمنين، مهربان و بخشاينده است.

شمائل مبارك

حضرت رسول صلی الله
عليه و‌ آله دارای سيمائی جذّاب و زيبا بود كه هر بيننده ای را مجذوب خود می ساخت.
در روايتی كه ابن شهر آشوب در مناقب به نقل از كتاب های زيادی آورده است، اوصاف
رسول خدا صلی الله عليه و آله را چنين بيان می كند :

رسول خدا صلی الله
عليه و آله در چشم هر بيننده ای بزرگ و با هيبت می‌نمود. در دل ها جا می گرفت و
گرامی بود. صورت زيبايش مانند ماه شب چهاردهم می درخشيد. رنگ چهره اش سفيد مايل به
سرخی‌ بود. اندامش نه لاغر و نه بسيار فربه، سيمايش سفيد و نورانی، ديدگانش گشاده
و سياه، ابروانش سياه و باريك و پيوسته و قامتش متوسط بود.

پيشانيش بلند، بينی‌
اش كشيده و باريك، در سفيدی چشمانش كمی سرخی ديده می شد. ابروانی پيوسته و گونه
هائی برجسته داشت. بندهای دستش پهن، دو ذارع دستش بلند، مفصل شانه هايش بزرگ، شانه
هايش پهن و كف های دست و پايش محكم بود.

مژه هايش بلند،
محاسنش پر پشت و دارای موئی فراوان، شاربش بلند نبود ولی پر پشت بود. موهای سفيد و
معدودی در سر و صورتش پيدا شده بود…

دهانش متناسب، دندان
ها از هم جدا و باز و سفيد، مو ها صاف و غير متجعّد، تمام اعضا و جوارحش معتدل و
گردنش در زيبائی چون نقره بود…

هنگام خوشحالی و رضايت
چهره̾ مباركش چون آئينه درخشيدنی جالب داشت و به آرامی و با وقار گام بر می داشت
در حال راه رفتن پيش روی خود نگاه می كرد و در انجام كارهای نيك پيش قدم بود.
هنگام راه رفتن مانند كسی كه بر زمين سراشيب راه رود، پاها را بر می داشت. وقتی
تبسّم می كرد، دندان هايش چون دانه های تگرگ نمايان می شد وبه زودی سفيدی دندانها
چون برقی سريع، زير لب ها پنهان می گشت.

اندامی زيبا و خوی و
خلقی پسنديده داشت. خوش مجلس بود. وقتی با مردم رو به رو می‌شد، پيشانيش چون چراغی
فروزان، آنان را به خود جلب می كرد. دانه های عرق چون مرواريد بر چهره اش می غلطيد
و بوی عرقش پاكيزه تر و خوش بو تر از مشك می نمود. مهر نبوت در ميان دو كتفش
نمايان بود.

سخن گفتن حضرت

امام حسن عليه السلام
طی روايتی طولانی  از دائيش « هند بن ابی
هاله » شمائل و اوصاف حضرت را می پرسد و پس از سخنان مفصّل هندبن ابی هاله در وصف
پيامبر «ص»، آنگاه امام مجتبی «ع» از او می‌خواهد كه سخن گفتن حضرت را بيان كند.
او چنين می‌ گويد :

رسول خدا صلی الله
عليه و آله با غصّه ها قرين و همواره متفكّر به نظر می رسيد. آنی آسايش نداشت و
بيشتر اوقات ساكت بود و جز در مواقع ضرورت، سخنی نمی‌ گفت. و هنگام حرف زدن، از
اول تا آخر به آرامی لب به سخن می گشود، كلامش كوتاه و جامع وخالی‌ از تفصيل های
بی جا و وافی و كافی به مقصود بود. اخلاقش نرم و هرگز به كسی تندی نمی‌كرد و هيچ
كس را كوچك نمی شمرد. نعمت در نظرش بزرگ می نمود هر چند ناچيز و كم باشد و هيچ نعمتی
را نكوهش نمی كرد. نه تنها از طعام ها مذمت نمی كرد كه مدح و تعريف هم می نمود.

دنيا و ناملايماتش
هرگز او را به خشم در نمی‌ آورد ولی هرگاه حقی پايمال می‌شد، از شدت غضب، كسی او
را نمی‌ شناخت. از هيچ چيز پروا نمی‌ كرد تا حق پايمال شده را احقاق و ياری كند.

هنگام اشاره به تمام
دست اشاره می فرمود و چون از مطلبی تعجب می‌كرد، دست ها را پشت و رو نمی نمود و هر
وقت صحبت می‌ كرد، دست ها را به هم وصل می‌ نمود و انگشت ابهام دست چپ را به كف
دست راست می‌ زد. بيشتر خنده های‌ آن حضرت تبسم و لبخند بود و هنگام تبسم دندان
هايش چون دانه های تگرگ نمايان می‌ شد.

رفتار حضرت

امام حسين عليه
السلام می‌ فرمايد : از پدرم نسبت به رفتار پيامبر در منزل پرسيدم، حضرت فرمود : «
به منزل رفتنش به اختيار خود بود. و چون به منزل تشريف می برد اوقاتش را به سه جزء
تقسيم می كرد : قسمتی را برای‌ عبادت خدا، و قسمتی برای اهل بيت خويش و جزئی را هم
به خود اختصاص می‌ داد.

و آن جزئی را كه
مربوط به خودش بود، به صادر كردن دستورات لازم به اصحاب خاص خود و تكليف نمودن
آنان برای‌ رسيدگی به مشكلات و كارهای عمومی مردم صرف می كرد، و از آن قسمت چيزی
را به كارهای خود اختصاص نمی داد.

از جمله روش آن حضرت
اين بود كه اهل فضل را همواره می‌ پذيرفت و هر كس را به مقدار فضيلتی كه در دين
داشت، احترام می كرد… و همواره می‌ فرمود : حاجت كسانی كه به من دسترسی ندارند
به من ابلاغ كنيد و بدانيد كه : هر كس حاجت اشخاص ناتوان را نزد حاكم برد، خداوند
قدم های او را در روز قيامت ثابت و استوار سازد… ».

وضعيّت مجلس حضرت

امام حسن عليه السلام
می فرمايد : از وضع مجلس رسول خدا صلی الله عليه و آله و وضعيت نشستنش پرسيدم،
پدرم فرمود : « در هيچ مجلسی نمی نشست و بر نمی‌ خاست مگر به ياد خدا بود. در
مجالس جای مخصوصی برای‌ خود انتخاب نمی كرد و مخصوصا از اين كار نهی می فرمود.
وقتی به جمعيتی می پيوست، هر جا كه خالی بود می نشست و اصحاب خود را نيز دستور می
داد كه چنان كنند. حق هر يك از اهل مجلس را ادا می كرد تا آنجا كه هيچ يك از آنان
احساس نمی كرد كه ديگری نزد آن حضرت مقرب تر و محترم تر از خود است و با هر كس كه
می نشست، به قدری صبر می كرد تا خودش برخيزد. هركس حاجتی از او طلب می كرد يا
حاجتش روا می شد و يا با بيان شيرين آن حضرت، قانع و خشنود می گشت. اخلاقش به قدری
نرم بود كه مردم او را برای خود چون پدری مهربان می ‌دانستند و همگان نزد او در حق
مساوی بودند.  

مجلسش، مجلس بردباری
و حيا و راستگوئی و امانت و در آن، آواز ها بلند نمی شد و در آن حرمت مردم هتك نمی
شد… »

سكوت رسول خدا «ص»

امام حسين عليه
السلام می فرمايد : از سكوت رسول خدا صلی الله عليه و آله پرسيدم، پدرم فرمود :
سكوت آن حضرت بر چهار چيز مبتنی بود : حلم، احتياط، تقدير و انديشه سكوتش در تقدير
و اندازه گيری برای آن بود كه همه̾ مردم را به يك چشم ببيند و به گفتار همه به يك
نحو گوش دهد. سكوتش در انديشه آن بود كه در چيزهای باقی و همچنين فناپذير فكر می
كرد. سكوتش در بردباری، همراه به صبر بود، به طوری كه از چيزی خشمناك نمی شد و از
چيزی متنفر نمی گشت.

و سكوتش در حذر و
احتياط در چهار مورد بود :

1-   
به كارهای نيك می
پرداخت، تا ديگران به او اقتدا و پيروی كنند.

2-    از كارهای زشت دوری می جست تا مردم از
آن پرهيز نمايند.

3-    در انتخاب رأی صحيح برای اصلاح كارهای
امت، تلاش می‌ نمود.

4-    به آنچه خير دنيا و آخرت در آن بود،
قيام می كرد.

ستايش پيامبر «ص»

حضرت امير عليه السلام در يكی از خطبه هايش،
چنين پيامبر اسلام «ص» را می ستايد :

« خداوند نهال محمد «ص» را در بهترين گلزارها
و والاترين نهاد ها رويانيد. او را از سرشت ابراهيم عليه السلام ـ كه فرستادگان و
راز دارانش را از آن برگزيده است ـ نمودار ساخت و تن و جانش را با مهر بی پايان
خود بنواخت. دودمانش بهترين دودمان ها و خاندانش برترين خاندان ها است. شجره اش
ريشه دارترين شجره ای است كه در حرم پاك پرورش يافت و بر سر همه سايه انداخت. شاخه
هايش بلند و ميوه هايش بی مانند است. او پيشوای پرهيزكاران و مايه̾ بينش رهروان
است. چراغی است روشنی بخش و درخشان و ستاره ای است با پرتو فروزان… ».

نام های حضرت

در خاتمه، به روايت جالبی در خصال شيخ صدوق
برخورديم كه حضرت رسول صلی الله عليه و آله، نام های خود را چنين تعريف می كند :

جابربن عبدالله انصاری می گويد : حضرت رسول
صلی الله عليه و‌ آله فرمود : من از همه كس به آدم «ع» شبيه ترم و ابراهيم «ع» از
نظر قيافه و اخلاق، از همه به من شبيه تر است و خدای عزّوجل از عالم بالاتر از عرش
مرا ده نام گذاشته است و هر پيغمبری كه به قومش فرستاده، به زبان او مرا توصيف
نموده و مژده آمدنم را داده است و مرا به نام خودم ياد كرده و در تورات نام مرا
فاش ساخته و در ميان اهل تورات و انجيل، مرا بسيار ياد كرده و كتاب خود را به من
آموخته است.

و همانا خداوند مرا به آسمانش بالا برده است و
از ريشه̾ نام های خود نامی برای من تعيين نموده است كه مرا «محمد » ناميده و او
محمود است. و مرا در بهترين زمان های امتم به دنيا آورد و مرا در تورات « احيد »
ناميد كه ريشه اش، از توحيد است ـ و به توحيد بدن های امتم را بر آتش جهنم حرام
فرمود. و مرا در انجيل « احمد‌« ناميد پس منم « محمود » در ميان آسمان ها و امتم
را « حامدان » ( شگرگزاران ) قرار داد و نام مرا در زبور « ماح » نهاد كه خداوند
به واسطه من پرستش بت ها را از روی زمين بزدود. و نام مرا در قرآن « محمد » قرار
داد پس منم « محمود » در مجمع قيامت ؛ آن جا كه حكم نهائی صادر شود، كسی به جز من
شفاعت نكند. و مرا در قيامت « حاشر» ناميد كه پس از قدم نهادن من به عرصه محشر،
مردم محشور شوند و مرا «موقف » ناميد كه من مردم را در پيشگاه الهی جل جلاله بپا
دارم و مرا « عاقب » ناميد كه بعد از همه̾ پيغمبران آمدم و پس از من هرگز پيغمبری
نخواهد بود و مرا پيغمبر رحمت و پيغمبر توبه و پيغمبر مزد قرار داد.

و نام ديگرم « مقفی » است كه پيرو تمام
پيغمبران مبعوث گرديم ومنم قيّم كامل و جامع كه پروردگارم بر من منّت نهاد و فرمود
: ای محمد ! تو را بر تمام مخلوقين خودم از سرخ و سياه مبعوث كردم و ترا با رعبی
ياری دادم ( منصور بالرعب ) كه هيچ كس را اين چنين ياری نكرده بودم و غنائم را بر
تو حلال نمودم كه برای هيچ كس پيش از تو حلال نبود.

و سوره̾ فاتحه الكتاب و آيات آخر سوره بقره را
كه گنجی از گنج های عرشم بود به تو و امتت دادم و همه̾ روی زمين را سجده گاه تو و
امّتت و خاك زمين را برای شما پاك كننده و مطهّر قرار دادم.

و ياد ترا قرين ياد خود نمودم تا آنجا كه هيچ
كس از امت تو مرا ياد نكند مگر آنكه ياد تو به همراه ياد من باشد. ای محمد ! خوشا
بر حال تو و بر حال امّتت.( خصال ـ ج 2 ـ ص 494)

سخنان معصومين

بزرگواری و كرامت

·       
حضرت امير المؤمنين
عليه السلام :

« الكريم من تجنّب
المحارم و تنزّه عن العيوب ».                           ( غررالحكم )

بزرگوار كسی است كه
از حرام ها دوری جويد و از عيوب بپرهيزد.

·       
امير المؤمنين عليه
السلام :

« الكرم ايثار العرض
علی المال، اللؤم ايثار المال علی الرجال »    
( غررالحكم )

كرامت در برتر دانستن
عرض و ناموس بر مال است و پستی و دنائت در اين است كه مال را بر دامن برتر بدانند.

·       
امام صادق عليه
السلام :

« ثلاثة تدلّ علی كرم
المرء : حسن الخلق و كظم الغيظ و غضّ الطرف »

                                                                       
( تحف العقول ـ ص 235 )

سه چيز دليل بر
بزرگواری و شخصيّت انسان است : اخلاق نيكو و فروكش كردن خشم و چشم پوشی از حرام ها.

·       
امير المؤمنين عليه
السلام :

« من كرمت عليه نفسه
هانت عليه شهوته ».              ( بحار ـ
ج 78 ـ ص 13 )

هر كه خويشتن را
گرامی‌دارد، شهوت هايش را خوار نمايد.

·       
امير المؤمنين عليه
السلام :

« الكريم من جازی
الإساءة بالإحسان ».                    (
غرر الحكم )

كريم آن كسی است كه
بدی ها را با خوبی و احسان پاسخ دهد.

·       
امير المؤمنين عليه
السلام :

« الكريم يری مكارم
افعاله دينا عليه يقضيه، اللئيم يری سوالف احسانه دينا له يقتضيه ».                                                                          
( غرر الحكم )

بزرگوار كسی است كه
كارهای‌ خوب را دينی بر گردن خود می بيند و خويشتن را ملزم به ادای آن می داند ولی
انسان پست و حقير، كسی است كه همواره خود را به خاطر نيكی های گذشته اش طلبكار می‌
داند.

·       
اميرالمؤمنين عليه
السلام :

« الكريم اذا احتاج
اليك اعفاك و اذا احتجت اليه كفاك، اللئيم اذا احتاج اليك أعياك و اذا احتجت اليه
اغناك ».                                                      
( غرر الحكم )

كريم كسی است كه اگر
به توبه نيازی داشت، تو را واگذارد و اگر توبه او نيازمند بودی، تو را بی نياز
سازد.

لئيم و پست كسی است
كه اگر به تو نيازی‌ داشت تو را خسته سازد و اگر تو به او نيازمند بودی از سؤال بی
نيازت می كند ( يعنی به قدری ترا معطل می كند كه نا اميد می شوی و از درخواست كردن،
بی نياز می گردی ).

·       
الكريم من يعفو مع
القدرة، و يعدل مع الإمرة‌، و يكفّ لسانه، و يبذل احسانه ».

                                                                             
( غرر الحكم )

كريم كسی است كه در
توانائی، عفو كند و در فرمانروائی، عادل باشد و زبانش را نگه دارد و احسانش را
مبذول نمايد.

·       
امير المؤمنين عليه
السلام :

« لذّة الكرام في
الإطعام و لذّة‌اللئام فی الطعام ».                 ( غرر الحكم )  

لذت بزرگواران در
اطعام كردن و لذت لئيمان در طعام خوردن است.

·       
امير المؤمنين عليه
السلام :

« الكذب و الخيانة
ليس من اخلاق الكرام ».                          
( غررالحكم )

دروغ و خيانت از
اخلاق مردان بزرگ نيست.

·       
امير المؤمنين عليه
السلام :

« النصيحة من اخلاق
الكرام، الغش من اخلاق اللئام. سنّة‌الكرام الوفاء بالعهود، سنّة اللئام الجحود ».                                                                
( غرر الحكم )

نصيحت خوی‌ بزرگ
مردان و غش و خيانت خوی انسان های پست است. سنّت كريمان وفای به عهد و سنّت لئيمان
انكار پيمان است.

·       
امير المؤمنين عليه
السلام :

« الكرم حسن السجيّه
و اجتناب الدّنيه ».                           
( غرر الحكم )

كرامت و بزرگواری،
خوش رفتاری‌ و دور از زشتی است.

·       
امير المؤمنين عليه
السلام :

« الكرم بذل و الجود
و انجاز الوعود ».                               
( غرر الحكم )

بزرگواری و كرامت،
بخشش را بكار بستن و پيمان ها را بجای آوردن است.

·       
امير المؤمنين عليه
السلام :

« الكريم يزدجر عمّا
يفتخر به اللئيم ».                          ( غرر الحكم )

بزرگوار و كريم آزرده
می شود از چيزی كه لئيم بدان می‌ نازد.

دانستنیهایی از قرآن

هدف پيامبر «ص»

بسم الله الرحمن الرحيم

« و ما محمد الّا رسول قد خلت من قبله الرّسل
أفإن مات او قتل انقلبتم علی اعقابكم و من ينقلب علی عقبيه فلن يضرّ الله شيئا و
سيجزی الله الشّاكرين ». (آل عمران ـ آيه 144)

محمد «ص» جز فرستاده̾ خدا نبود كه پيش از او
فرستادگان و رسولان ديگری نيز آمدند. آيا اگر او بميرد و يا كشته شود، شما به
قهقرا بر می‌ گرديد ؟ ( و به دوران جاهليّت باز می گرديد ) و هر كس ( از راه او )
باز گردد، هرگز زيانی به خداوند نمی رساند و به زودی خداوند شاكران و سپاسگزاران
را پاداش خواهد داد.

اين آيه در اين مورد نازل گرديده بود كه در
جنگ احد پس از اينكه يكی از كفار سنگی به سوی حضرت رسول صلی الله عليه و آله پرتاب
كرد و پيشانی و دندان مبارك آن حضرت شكست و خون صورت مباركش را پوشانيد، در همان
بين مصعب بن عمير به شهادت رسيد و چون شباهت زيادی به پيامبر‌«ص » داشت، لذا
بسياری از طرفين به خيال اينكه حضرت شهيد شده است، با صدای بلند فرياد كردند :
محمّد كشته شد ! اين خبر همچنان كه در ميان دشمنان اسلام، اثر مثبتی داشت،
مسلمانان را به يأس و نوميدی كشاند و تنها اقليتی فداكار، استقامت ورزيدند و به جنگ
با دشمن ادامه دادند. از جمله انس بن نضر به ميان مسلمانان آمده فرياد برآورد :
اگر محمد « ص» زنده اند و بدين مناسبت اين آيه نازل شد، زيرا بعضی از مسلمين سست
ايمان، در همان اثنا قصد كرده بودند، با سران قريش آشتی كرده و به جاهليّت خود باز
گردند !

قبل از اينكه پيامبر اسلام صلی الله عليه و
آله وفات كنند، در چنين مناسبتی اين آيه نازل شد كه به مردم بفماند اسلام هرگز
وابسته به فرد نيست هر چند آن فرد، اشرف مخلوقات و راز آفرينش كائنات باشد و چنين
نيست كه اگر پيامبر «ص» كه صاحب دعوت و فرستاده̾ خدا است از دنيا رفت و يا كشته شد،
دين او نيز از بين می رود و هدفش كشته می شود، بلكه او نيز مانند پيامبران ديگری
كه از قبل فرستاده شدند، برای‌ هدايت و راهنمائی و ارشاد مردم آمده است، و روزی هم
مانند ديگرر پيامبران از دنيا خواهد رفت، پس زنهار اگر پس از او، دست از دين و
مكتبش برداريد و به سوی قهقرا و ارتجاع بازگشت نمائيد بلكه بايد خط او و راه و رسم
او و هدف و برنامه او برای هميشه زنده و جاويدان بماند. آنگاه در آيه شريفه،
خداوند تهديد می كند، مسلمانان سست عنصر و يا منافقان از خدا بی خبری را كه برای
اهداف مادّی، به اسلام روی آوردند و هرگز ايمان به خدا نياوردند كه شما مرتجعان
اگر هم به دوران جاهليت و بت پرستی بازگرديد و دست از دين خدا برداريد، خودتان ضرر
می كنيد و از نعمت های بی كران الهی در روز نيازمندی محروم می شويد و گرنه هرگز به
خداوند ضرری نمی رسد.

گر جمله كائنات كافر گردند

       
بر دامن كبرياش ننشيند گرد

و ضمن اينكه آيه شريفه، مسلمان قلابی و بی
ايمان را تهديد می كند، در بخش آخرين، به آن چند نفر مؤمن متعهّدی كه پايدار مانده
و استقامت ورزيدند و از جهاد و كارزار با دشمنان خدا ـ‌علی رغم شنيدن خبر وفات
پيامبر «ص» ـ لحظه ای دست برنداشتند، مانند حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام و
ابودجانه، بشارت می دهد كه خداوند شما شاكران و سپاسگزاران را كه نعمت های الهی را
ـ از قبيل صحت و تندرستی و شجاعت و نيرومندی خود ـ در راه رسيدن به خدا و تحقق
اهداف پيامبر «ص» به كار می گيريد، پاداشی نيكو خواهد داد.

از اين آيه مباركه چنين بدست می آيد كه هيچ
انقلاب و نهضتی نبايد وابسته به فرد باشد كه اگر آن فرد از دنيا رفت، آن نهضت نيز
از بين برود. و چنين هم بود كه امام بزرگوارمان رضوان الله عليه همواره تأكيد می‌
كردند كه انقلاب وابسته به فرد و يا افراد نيست و به دشمنان با كنايه می گفتند :
دعا كنيد خدا نباشد !! يعنی هر چند شما دعا می كنيد كه من نباشم و من از بين بروم
ولی اين دعا تأثيری ندارد زيرا انقلاب پس از اينكه روش و برنامه اش مشخص گشته است،
ديگر وابسته به من نيست به آن اندازه كه اگر من نباشم، انقلاب از بين برود، گذشته
از اينكه خداوند هميشه زنده است و خودش انقلاب را نگه می دارد. و ضمنا به دوستان
نويد می‌ دهد كه اگر استقامت ورزيد و پايداری نمائيد و از صحنه بيرون نرويد،
خداوند شما را در دنيا و آخرت پاداش نيكو خواهد داد و انقلاب را حفظ خواهد كرد.

پس آنچه برای ما مهم است اين است كه هدف و خط
امام را كه همان هدف پيامبر اسلام صلی الله عليه و آله است حفظ كرده و نگذاريم دست
خوش انحرافات و دگرگونی ها و سياست بازی ها گردد. و همانا نگهداشتن خط امام، دليل
زنده بودن امام است پس بايد ملت عزيز توچه داشته باشد و اين خط را كه خط اسلام و
قرآن است برای هميشه نگه دارد و السلام.

امام خمينی ثابت و استوا  از آغاز تا پايان

دفاع مقدس

« كوشش هایی كه انبياء كردند و جنگ هايی كه
با مخالفين راه حق می كردند، و خصوصاً جنگ هایی كه در صدر اسلام واقع شد، مقصد جنگ
نبوده است و مقصد كشور گشايی هم نبوده است، مقصد اين بوده كه يك نظام عادلانه كه
در آن نظام عادلانه احكام خدا جاری شود. اين همه جنگ هایی كه در اسلام شده است و
زحماتی كه اوليای خدا كشيده اند و اين ها برای‌ اينكه انسان ها را هدايت كنند به
يك واقعياتی كه اطلاع در آن ندارند، راه را نمی دانند، آنها می دانند راه را اين
طور بايد بروند ».               16/4/58

« ايران كه خواسته است از هر جهت با اين شيطان
بزرگ قطع رابطه كند، امروز گرفتار اين جنگ های تحميلی است. امريكا، عراق را وادار
نموده است خون جوانان ما را بر يزد ».

                                                                              
                     21/6/59

« بدون هيچ سابقه و بدون هيچ دليلی با پايمال
كردن تمام مواضع بين المللی، صدام اقدام كرد بر هجوم به ايران، آن هم با اسلحه
هايی كه آن طوری كه اشخاص به من توضيح داده اند، از اسلحه هايی داشت كه تا كنون
اسرائيل استفاده نكرده است و ايشان استفاده كرده است… »                                               
28/7/59

« همين ( جنگ هايی ) كه پيامبر اكرم كرده اند،
يا تحميلی بود و يا گاهی اتفاق می افتاد كه ابتدا بوده است. همه آثار رحمت الهی
بوده است برای اينكه به دنبال تهذيب ملت ها آنهايی كه تهذيب بردارند بايد تهذيب
بشوند و آنهايی كه مانع از تهذيب ملت ها هستند بايد از سر راه برداشته بشود.

« اين يك رحمتی است، صورتش انسان فكر می كند
كه يك كشتار است، ‌لكن واقعيتش بيرون كردن يك موانعی است از سر راه انسانيت ».                  23/10/60

« تمام هيأت هایی كه به اينجا آمدند از اول و
بعد هم شايد بيايند، می بينند كه ما فقط يك صحبت داريم، ما صلح را قبول داريم. ما
صلح را استقبال می كنيم، لكن يك صلح شرافتمندانه̾ اسلامی، صلحی كه بايد بفهمند كه
متجاوز چه كرده است، صلحی كه بايد خسارات اين كشور را جبران بشود ».                                 12/7/61

« اگر ما تسليم امريكا و ابرقدرت ها می شديم
ممكن بود امنيت و رفاه ظاهری درست می شد و قبرستان های ‌ما پر از شهدای عزيز ما
نمی گرديد، ولی مسلما استقلال و آزادی و شرافت ما از بين می رفت. آيا ما می توانيم
نوكر و اسير آمريكا و دولت های كافر شويم تا بعضی چيز ها ارزان شود و شهيد و مجروح
ندهيم ؟ هرگز ملت زير بار اين ننگ نخواهد رفت و تن به اين ذلت نخواهد داد، ملت
ايران در مقابل آمريكا می ايستد و به اميد خداوند پيروز است خداوند آن قدر تأكيد
كرده است كه ما با آنها موالات نداشته باشيم، آن وقت برای ارزانی اجناس، ما خودمان
را بفروشيم ».                                
21/7/61

« ما نمی توانستيم داخل خانه نشسته باشيم و
آمريكا هم بيايد در داخل اين كشور حكم فرمایی كند و همه دست به سينه در برابر
آمريكا بايستند و چاپلوسی كنند تا اينكه نان و اسلحه به آنها بدهد و يا اينكه
مهماتی را در اينجا انبار كند تا هر وقت جنگی واقع شد، برای خودش استفاده كند و
برای‌ خودش پايگاه بسازد كه خداوند مرحمت فرمود و آن پايگاه هایی كه آمريكا برای
خودش درست كرده بود به دست ما افتاد كه همه اش غنيمت است، غنيمت جنگی ».                                                               
4/10/61

« سير الی الله همان سيره و روش انبيا و خصوصا
پيغمبر اسلام و ائمه معصومين است كه در عين حالی كه در جنگ وارد می شدند و می
كشتند و كشته می دادند و حكومت می كردند همه چيزش سير الی الله بود. اين طور نبود
كه آن روزی كه حضرت امير مشغول است سير الی الله نباشد و فقط در هنگامی كه نماز می
خواند سير الی الله باشد، هر دويش سير الی الله بود ».                                                        
5/10/61

« اذناب آمريكا بايد بدانند كه شهادت در راه
خدا مسئله ای نيست كه بشود با « پيروزی » يا « شكست » در صحنه های نبرد مقايسه شود.
مقام شهادت خود اوج بندگی و سير و سلوك در عالم معنويت است. نبايد شهادت را تا اين
اندازه به سقوط بكشانيم كه بگوئيم در عوض شهادت فرزندان اسلام تنها خرمشهر و يا
شهر های‌ ديگر آزاد شد. تمامی‌ اينها خيالات باطل ملی گراهاست و ما هدفمان بالاتر
از آنست. ملی گراها تصور نمودند هدفمان پياده كردن اهداف بين الملل اسلامی در جهان
فقر و گرسنگی است. ما ميگوئیم تا شرك و كفر هست مبارزه هست و تا مبارزه هست ما
هستيم ».

« جنگ ما جنگ عقيده است و جغرافيا و مرز نمی
شناسد و ما بايد در جنگ اعتقاديمان بسيج بزرگ سربازان اسلام را در جهان به راه
بياندازيم ».              29/4/67

«اگر همه علل و اسباب را در اختيار داشتيم در
جنگ به اهداف بلند تر و بالاتری می نگريستيم و می رسيديم ولی اين بدان معنا نيست
كه در هدف اساسی خود كه همان دفع تجاوز و اثبات صلابت اسلام بود مغلوب خصم شده ايم.
هر روز، ما در جنگ بركتی داشته ايم كه در همه̾ صحنه ها از آن بهره جسته ايم ».               3/12/67

امام خمینی ثابت و استوار(دفاع مقدس)

دانستنیهایی از قرآن (هدف پیامبر(ص))

سخنان معصومین(بزرگواری و کرامت)

میلاد راز آفرینش و سرور آفریدکان

ولادت امام صادق علیه السلام

سیره امام رضا علیه السلام

شهادت امام عسگری علیه السلام

قدرت نامتناهی                                                
آیت الله جوادی آملی

آثار اعمال                                                      
آیت الله حسین نوری

وصیت نامه امام و اسم مستاثر الهی                          آیت الله محمدی گیلانی

وفات ابوطالب و خدیجه                                        حجة
الاسلام و المسلمین رسولی محلاتی

عوامل شرح صدر                                             
حجة الاسلام و المسلمین محمدی ری شهری

انتخاب رهبری و تداوم خط حضرت امام(قدس سره)

سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی(ره)                 حجة الاسلام علی اکبر آشتیانی

اهمت وصیت در اسلام                                         حجة
الاسلام والمسلمین اسدالله بیات

یادداشتها و خاطراتی از زندگی امام
خمینی(ره)             حجة الاسلام رحیمیان

پیام شهید

دستاوردهای نبردبا آمریکا در لبنان                           حجة الاسلام و
المسلمین سیدحسن نصرالله

گفته ها و نوشته ها

نظام تحقیقاتی و پژوهشی در کشور                            محمدرضا حافظ نیا

هجوم فرهنگی غرب، هشداری برای حزب الله لبنان

نگاهی به رویدادها

پاسخ به نامه ها

رهنمودهای مقام معظم رهبری

رهنمودها

مقام معظٌم رهبری:

·       
ما امروز در برابر قدرتهای جهان سرسوزنی احساس ضعف نمی کنیم و خشم ملت ایران
نسبت به آمریکا تا پایان یافتن پشتیبانی آمریکا از ضد انقلابیون فروکش نخواهد کرد.                   10/4/68

·       
آن اسلامی که صنا دید زر و زور و اقطاب قدرت جاهلی و طاغوتی را می ترساند
اسلام ناب محمدی است.                       12/4/68

·       
امام خمینی زنده است تا امید زنده است و تا حرکت و نشاط هست و تا جهاد و
مبارزه هست.

·       
ما مظلومین همیشه تاریخ، محرومان و پابرهنگانیم و غیر از خدا کسی را نداریم و
اگر هزار بار قطعه قطعه شویم دست از مبارزه با ظالم برنمی داریم.

·       
مسلمانان در همه جای جهان باید نسبت به اقدامات توطئه آمیز دشمنان برای تضعیف
و توهین اسلام کاملا حساس و هوشیار باشند. مخصوصا نسبت به توطئه های فرهنگی از
قبیل نوشتن کتابها و ساختن فیلمها و نمایشنامه های ضد اسلامی. 15/4/68

·       
فقه سنتی ما خود پویاست و از آنجا که بر مبنای اجتهاد است مشکلات را علاج و
حوادث را پاسخ می دهد.       21/4/68

·       
علاج همه دردها و برطرف کننده همه موانع دشمنان و راز اصلی پیروزی ملت ایران
اتحاد کلمه بر اساس اسلام است.

·       
او (امام خمینی) آن روح الله بود که با عصا و ید بیضای موسوی و بیان و فرمان
مصطفیوی به نجات مظلومان کمر بست، تخت فرعونهای زمان را لرزاند و دل مستضعفان را
به نور امید روشن ساخت.

·       
حرکت به سمت هدفهای امام و انقلاب و تأمین عمران و آبادی و عدالت اجتماعی و
حفظ مواضع انقلابی و ساختن کشوری نمونه، کار و تلاش و جد و جهد می طلبد.

·       
عدالت اجتماعی بدین معنی است که فاصله ژرف میان طبقات و برخورداریهای نابحق و
محروومیت ها از میان برود و مستضعفان و پابرهنگان که همواره مطمئن ترین و
وفادارترین مدافعان انقلابند احساس و مشاهده کنند که به سمت رفع محرومیت، حرکتی
جدی و صادقانه انجام می گیرد.

·       
با قوانین لازم و تأمین امنیت قضائی در کشور بساط تجاوز و تعدی به حقوق
مظلومان و دست اندازی به حیطه مشروع زندگی مردم مجمع شود، همه کس احساس کند که در
برابر ظلم و تعدٌی میتواند به ملجاء مطمئن پناه برد.

·       
آن روزی که خدای نخواسته جمهوری اسلامی رفاه و آبادی را هدف همه خویش قرار
داده و در این راه حاضر به چشم پوشی از آرمانهای انقلابی و جهانی و فراموشی از
پیام جهانی انقلاب شود، روز انحطاط و زوال همه امیدها خواهد بود.         24/4/68

·       
امام خمینی ما را زنده کرد و به حرکت درآورد و ما توانستیم به کمک وجود او به
ارزش جغرافیائی و تاریخی کشورمان و به حقیقت فرهنگ گذشته قرآن و ملت خود پی ببریم.         29/4/68

·       
سیاست نه شرقی، نه غربی، حمایت از مستضعفان و مظلومان، دفاع از وحدت و حرکت
امت بزرگ اسلامی و فایق آمدن به عوامل اختلاف و دوگانگی مسلمین در سطح جهان و
مجاهدت برای ایجاد مدینه فاضله اسلامی و تکیه بر جانبداری از قشرهای محروم و کوخ
نشین و به کار گرفتن همه عوامل و امکانات برای بازسازی کشور در سطح داخلی کشور
خطوط اصلی برنامه های ماست، و ما یک سرمو از این هدف عقب نخواهیم نشست.

15/4/68

نگاهی به رویدادها

جهان اسلام

·       
وزارت اوقاف کویت ائمه جمعه مساجد این کشور را از ایراد مطالب سیاسی در خطبه
های نماز جمعه ممنوع کرد.

·       
اسرائیل یک گذرگاه جدید میان لبنان و فلسطین اشغالی ایجاد کرد.

15/4/68

·       
در پی حمله متهورانه یک مسافر فلسطینی بنام «سلیمان غنیم» به راننده یک اتوبوس
اسرائیلی و هدایت اتوبوس و سقوط آن به داخل پرتگاه 14 نفر اسرائیلی کشته و 27 نفر
مجروح شدند.

15/4/68

·       
رادیو مسکو یکشنبه شب در برنامه «اسلام در جهان معاصر» خو مجددا آیاتی از قرآن
مجید را پخش کرد.

19/4/68

·       
صدای آمریکا صبح امروز به نقل از خبرگزاری رژیم سعودی گزارش داد که «دیروز دو
انفجار منطقه اطراف مسجد اعظم مکه را به لرزه در آورد و بر اثر این انفجارها چندین
نفر مجروح شدند».

·       
اسرائیل با نیوری هوائی و زمینی خود به چند روستای مسلمان نشین لبنان حمله
کرد.

·       
سنگ بنای مسجدی در تانزانیا بنام حضرم امام خمینی نصب شد.

·       
دژخیمان اسرائیلی خانه «سلیمان غنیم» قهرمان فلسطینی را که باعث سقوط اتوبوس
مزدوران اسرائیلی به پرتگاه شده بود با خاک یکسان کردند.

·       
پلیس رژیم حالکم بر مصر 57 تن از اعضای جهاد اسلامی را بازداشت کرد.

20/4/68

·       
رژیم صهیونیستی از بیم انقلابیون مسلمان لبنانی در یک اقدام امنیتی تازه در
بخش اشغالی جنوب لبنان، موشکهای زمین به هوای «هاوک» ساخت انگلیس را مستقر کرده
است.

21/4/68

·       
آتش سوزی در چادر زائران پاکستانی در مکه، تعدادی کشته و مجروح بر جای گذاشت.

·       
مراسم عید قربان به شدیدترین رویاروئی فلسطینی ها با سربازان اسرائیل تبدیل شد
و 20 فلسطینی به ضرب گلوله نیروهای رژیم اشغالگر قدس شهید و مجروح شدند.

·       
کمیسیون آزادی ادیان در وزارت دادگستری اسپانیا رسما دین اسلام را بعنوان یک
دین علنی و عملی استقرار یافته در کشور برسمیت شناخت.

24/4/68

·       
پلیس سومالی با گشودن آتش بر روی تظاهر کنندگان مسلمان ده تن را کشته و تعداد
زیادی را مجروح کرد.

25/4/68

·       
آخر وقت شب گذشته یک انفجار دیگر در نزدیکی مسجد اعظم شهر مکه روی داد که این
حادثه هیچگونه تلفات و ضایعات مالی و جانی بدنبال نداشته است.

26/4/68

·       
مجاهدین افغانی 58 تن از نیروهای رژیم کابل از جمله 2 ژنرال را بهلاکت
رساندند.

2/5/68

·       
جماعت اسلامی مصر حکم قتل نجیب محفوظ را به علت توهین به اسلام و حمایت از
سلمان رشدی صادر کرد.

·       
شدیدترین گلوله باران بیروت طی 14 سال جنگ داخلی، صدها کشته و مجروح بر جای
گذاشت.

·       
صهیونیستها، شیخ عبد الکریم عبید امام جمعه شهر جبشیت را ربودند.

7/5/68

·       
رژیم مصر گروهی از کودکان خردسال را به اتهام عضویت در یک سازمان اسلامی
بازداشت کرد.

·       
سازمان «مستضعفان روی زمین» : درصورت عدم آزادی شیخ «عبید» سرهنگ «هیگینز»
آمریکائی اعدام خواهد شد.

·       
فالانژها، گذرگاه بین دو بخش بیروت را مسدود کردند.

9/5/68

·       
سرهنگ آ»ریکائی «ویلیام هیگینز» به تلافی ربوده شدن امام جمعه جبشیت اعدام شد.

·       
دو گروگان دیگر در لبنان به قتل تهدید شدند.

10/5/68

·       
رژیم سعودی یک زن مسلمان بنام زهرا منصور حبیب الناصر را به اتهام داشتن
کتابهای مذهبی در زندان با شکنجه های مأمورین امنیتی خود به شهادت رساند.

11/5/68

·       
با انهدام یک ساختمان 7 طبقه ارتش مارونی در بخش شرقی منطقه «صفیر»، افراد
موجود در آن به هلاکت رسیدند.

12/5/68

·       
محاکمه 54 نفر از مسلمانان انقلابی مصر در یک دادگاه امنیتی در قاهره آغاز شد.                                                      16/5/68

·       
وزارت اوقاف رژیم بعث عراق دستور حذف ادعیه و زیارت امام رضا علیه السلام و
حضرت حجت (عج) را صادر کرد.

·       
30 تن از پرسنل
نیروی هوائی ترکیه به اتهام فعالیتهای مذهبی از ارتش اخراج شدند.

17/5/68

اخبار داخلی

·       
پالایشگاه آبادان طی 3 ماه گذشته 10 میلیون بشکه نفت تصفیه کرده است.

·       
برای اولین بار عمل جراحی برای درمان نزدیک بینی چشم در ایران انجام شد.

18/4/68

·       
کاروانهای راه پیمایان اربعین حضرت امام از بندر عباس و خرمشهر به

·       
بهشت زهرا رسیدند.

·       
بازسازی بیش از 3 هزار واحد مسکونی تخریب شده در اثر سیل آغاز شد.

21/4/68

·       
کنگره بررسی ابعاد شخصیت امام خمینی با همت جمعیت زنان جمهوری اسلامی ایران در
تهران آغاز به کار کرد.

·       
باشکوه ترین سوگواری تاریخ اسلام در اربعین ارتحال جانگداز امام خمینی قدس سره
در ایران و کشورهای دیگر جهان انجام شد.

24/4/68

·       
نمایندگان سیاسی 8 کشور جهان در دیدارهای جداگانه با آیت الله خامنه ای،
خواستار توسعه روابط با ایران شدند.

·       
بیش از 20 کیلو گرم طلا و نقره و جواهر آلات اهدایی مردم اصفهان به مقام معظم
رهبری تسلیم شد تا صرف پشتیبانی از رزمندگان اسلام گردد.

26/4/68

·       
واحد 80 هزار تنی پتروشیمی آبادان آغاز بکار کرد.

29/4/68

·       
دستگیری وسیع معتادان امروز در پایان مهلت 6 ماهه، آغاز و تا ساعت 11 صبح بیش
از یک هزار معتاد دستگیر شده اند.

·       
عملیات احداث یک نیروگاه هزار مگاواتی در نیشابور آغاز شد.

·       
نخستین سرویس منطقه کشتیرانی ایران از خلیج فارس به بنادر شرق آفریقا با عزیمت
کشتی ایران اسلام از بندر عباس به بندر دارالسلام در تانزانیا گشایش یافت.

4/5/68

·       
آیت الله العظمی اراکی، شرکت در انتخابات ریاست جمهوری و همه پرسی بازنگری
قانون اساسی از اهم فرایض و وظیفه مسلم شرعی است.

·       
رهبر انقلاب: من فردا پای صندوق رأی می روم و از عموم ملت عزیز نیز انتظار
دارم چنین کنند.

·       
طی مراسمی با حضور نخست وزیر، بخش تولید دارو ایزوتوپ مرکز تحقیقات هسته ای
سازمان انرژی اتمی ایران افتتاح شد.

5/5/68

·       
ایرانیان مقیم خارج از کشور بطرز بیسابقه ای از همه پرسی و انتخابات استقبال
کردند.

·       
کارخانه احیاء مستقیم فولاد در اهواز به مرحله تولید رسید.

7/5/68

·       
بیش از 97 درصد شرکت کنندگان در همه پرسی به اصلاح قانون اساسی رأی مثبت
دادند.

7/5/68

·       
سران و رهبران کشورهای خارجی با ارسال پیامهائی انتخاب حجة الاسلام رفسنجانی
را به ریاست جمهوری تبریک گفتند.

·       
22 میلیون دلار
ارز برای تکمیل پروژه ها و تأمین قطعات مورد نیاز کارخانه های خوزستان اختصاص
یافت.

9/5/68

·       
طی ده سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی 19 میلیون نفر به جمعیت کشور افزوده شده
است.

·       
وزیر خارجه شوروی دیشب وارد تهران شد.

·       
آقای هاشمی رفسنجانی: اینجانب خاضعانه از ابراز اعتماد مردم بزرگوار و صبور و
صمیمی و باوفا تشکر می کنم.

10/5/68

·       
ایران و چین در زمینه های همکاریهای فنی، و صنعتی، یادداشت تفاهم 500 میلیون
دلاری ا مضاء کردند.

·       
اوٌلین خط کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران در دریای خزر آغاز بکار کرد.

11/5/68

·       
مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهوری از سوی رهبر انقلاب در حسینیه جماران برگزار شد.

·       
سیستم خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران کامپیوتری شد.

21/5/68

·       
یک کشاورز استهبانی از دو هکتار زمین خود 21 تن گندم برداشت کرد.                                                           15/5/68

·       
اسقف اعظم کانتربری از رئیس جمهور منتخب مردم ایران برای حل مسئله گروگانها در
لبنان درخواست کمک کرد.

·       
جلسه تودیعی هیأت دولت صبح امروز در حضور مقام معظم رهبری انجام شد.                                                         18/5/68

اخبار خارجی

·       
رژیم نظامی سودان خواستار حمایت آمریکا از کودتای این کشور شد.

12/4/68

·       
در سالروز سرنگون کردن هواپیمای مسافری ایران، سفارتخانه های آمریکا در خاور
میانه در حال آماده باش بسر بردند.

·       
نیروهای طرفدار «میشل عون» مانع بازگشائی فرودگاه بیروت شدند. 14/4/68

·       
مطبوعات چین، آمریکا را به رهبری یک توطئه بین المللی علیه این کشور متهم
کردند.

15/4/68

·       
کارلوس منعم رئیس جمهور جدید آرژانتین به عنوان چهل و ششمین رئیس جمهور این
کشور با حضور میهمانان خارجی مراسم سوگند را بجای آورد.

·       
یک روزنامه کویتی آمار کشته های عراق در فاو را 53 هزار تن اعلام کرد.                                                        18/4/68

·       
صادرات اسرائیل به کشورهای عربی به یک میلیارد دلار رسید. 21/4/68

·       
همسر سلمان رشدی: من و شوهرم از ترس، دچار اختلال روانی شده ایم.

·       
اجلاس سران هفت کشور صنعتی غرب در پاریس آغاز بکار کرد.

·       
عبد الرحمن قاسملو رئیس حزب (منحله) دمکرات کردستان ایران، معاون او عبد الله
قادری آذرم، فاتح ملا محمود الرسول و یک محقق سیاسی کرد که به تابعیت اتریش در
آمده بود در یک جلسه سری که با شرکت دیپلمات ایرانی در وین تشکیل شده بود به قتل
رسیدند و دیپلمات ایرانی مجروح گردید.

·       
ساف اعلام کرد با وساطت آمریکا با اسرائیل مذاکره کرده است.

23/4/68

·       
وزیر خارجه آمریکا: حمایت آمریکا از مجاهدین افغانستان هرگز متوقف نخواهد شد.

27/4/68

·       
1500 پناهنده کرد عراقی با اخراج از ترکیه، در کوههای مرزی ایران و ترکیه
آواره شدند.

·       
سقوط یک هواپیمای مسافربری آمریکا، حدود 200 کشته بر جای گذاشت.

29/4/68

·       
میشل عون : من میخواستم سلاح و مهمات خریداری کنم، اما عراق آنها را تهیه کرد.

·       
عرفات: ما تماس با اسرائیل را تأیید می کنیم.

2/5/68

·       
مبارک رئیس سازمان وحدت آفریقا شد!

·       
ساختمان سفارست شوروی در کابل مورد حمله موشکی قرار گرفت.

4/5/68

·       
آمریکا 200 میلیون دلار در اختیار رژیم مصر گذاشت.

·       
هیئت وزارت خارجه دولت موقت افغانستان برای گفتگو با مقامات آمریکا به واشنگتن
رفت.

5/5/68

·       
اوٌلین گروه مخالف در پارلمان شوروی بعد از 70 سال اعلام موجودیت کرد.

·       
وزیر خارجه شوروی مداخله آمریکا را در افغانستان مورد حمله قرار داد.

8/5/68

·       
اوٌلین گروه 183 نفره از پناهندگان کرد عراقی مقیم ترکیه عازم پاریس شدند.

·       
روابط واشنگتن با رژِیم صهیونیستی بدنبال اعدام سرهنگ آمریکائی در لبنان، رو
به تیرگی گذاشت.

11/5/68

·       
امیر کویت پیامی در رابطه با بازداشت حجاج کویتی برای فهد ارسال کرد.

16/5/68

·       
هواپیماهای آمریکائی بر فراز بقاع در شرق لبنان اقدام به پرواز شناسائی کردند.

·       
کرهای عراقی به نشانه اعتراض به کشتار حکومت بغداد در کردستان به مدت دو ساعت
برج ایفل در پاریس را اشغال کردند.17/5/68

·       
هواپیمای حامل فرستاده ویژه آمریکا و همراهانش به اتیوپی ناپدید شد.

·       
922 زن هندی
بخاطر مسائل جهیزیه خودسوزی کردند.

18/5/68

ضد انقلاب

·       
منافقین یکی از نادمین بنام ایرج دهقانی را که با اظهار ندامت و مراجعه به
کنسولگری ایران درخواست بازگشت به کشورش را داشت در کراچی به قتل رساندند.

26/4/68

·       
نیم تن مواد مخدر در زاهدان کشف شد.

·       
6 زن مفسد در
باختران سنگسار شدند.

·       
مدیر عامل شرکت پیشگامان خلیج به اتهام کلاهبرداری از 174 راننده تریلر به
زندان، تعزیز و جریمه محکوم شد.

·       
58 نفر از بدنام
ترین قاچاقچیان مواد مخدر و معروفین به فسق و فجور در تهران ، مشهد، اراک، گرگان،
بافت، سیرجان و لار به دار آویخته شدند.                                   15/5/68

جمعبندی اهمٌ رویدادها

حضور گسترده مردم در انتخابات و راه آینده

انتخابات پنجمین دروه ریاست جمهوری و رفراندم اصلاح قانون
اساسی که روز جمعه ششم مرداد ماه برگزار شد، مهمترین مسأله ای بودکه بعد از ارتحال
امام خمینی(قدس سره الشریف) و انتخاب حضرت ایة الله خامنه ای به رهبری جدید، از
نقطه نظر داخلی و خارجی برای نظام و انقلاب از اهمیت خاصُی برخوردار بود.

از نقطه نظر داخلی، حضور گسترده مردم در انتخابات، پشتوانه
مهمٌی برای رئیس جمهور جدید،( که بر اساس تغییرات قانون اساسی اختیارات متمرکز و
سیعتری نسبت به مسئولین اجرایی قبلی و رؤسای جمهور پیشین در اختیار دارد) محسوب
میگردید و همچنین نمایش قدرت حضور در صحنه مردم در دوره پس از امام تلقی میشد.
خارجیها نیز با دقٌت نظاره گر «روند انتقال آرام و با ثبات نظام» بودند.

جریان اصلاح اصول قانون اساسی گرچه بدلیل ارتحال جانگداز
امام(رضوان الله تعالی علیه) دچار وقفه کوتاهی شد امٌا با پیگیری شورای بازنگری
بسرعت اماده ارائه به مردم گردید. کار اجرائی ثبت نام از نامزدهای ریاست جمهوری
نیز طبق روال گذشته توسط وزارت کشور انجام شد و از حدود نود نفر، شورای نگهبان
تنها حجأ الاسلام و المسلمین هاشمی رفسنجانی و دکتر عباس شیبانی را واجد شرایط
اعلام نمود. بدین ترتیب محدود بودن کاندیداهای ریاست جمهوری با توجٌه به وحدت نظر
کلیه گروههای و شخصیتهای کشور در مورد معرفی آقای هاشمی رفسنجانی، مانع از زمینه و
انگیزه تبلیغات و فعالیتهای معموله انتخاباتی (که در کشورهای دیگر بمثابه اصلی
ترین لوازم کشاندن مردم به پای صندوقهای اخذ رأی مطرح است) شده بود. امٌا حضور
یکپارچه، آگاهانه و گسترده مردم در ششم مرداد ماه، هر گونه نگرانی در ارتباط با
این امر را برطرف و نقاط ضعف موجود را پر کرد.

گزارشهای ارسالی از نقاط مختلف کشور نشانگر استقبال وسیع
قشرهای مختلف مردم بود. گزارشی از استان اصفهان حاکیست که گروه کثیری از کشاورزان
بدلیل آنکه ساعت تعیین شده برای اخذ رأی( 7 صبح الی 5 بعد از ظهر) با ساعت کار و
دروی محصولات آنان مصادف گردیده بود، ساعتی قبل از شروع رأی گیری در محل اخذ آرائ تجمٌع
کردند تا ابتدائا رأی خود را اول وقت به صندوقها بریزند و سپس به کار خود مشغول
گردند.

استقبال عمومی در استان فارس بحدٌی بود که رأی گیری تا ساعت
23 در آن استان تمدید شد و نهایتا افرادی بدلیل اتمام تعرفه های اخذ رأی، موفق به
دادن رأی نشدند!

شرکت گسترده برادران و خواهران اهل تسنن نیز از رشد
افزاینده آمار رأی دهندگان در دو استان کردستان و سیستان و بلوچستان بخوبی نمایان
است. در دوره چهارم ریاست جمهوری سال 1364 تعداد کل شرکت کنندگان استان کردستان
280451 نفر بود در حالیکه در انتخابات اخیر 356323 نفر به پای صندوقهای رأی آمدند.
در سیستان و بلوچستان نیز در دوره چهارم 175967 نفر در رأی گیری شرکت کرده بودند و
در این انتخابات 257051 نفر آراء خود را به صندوقها ریختند.

در اکثر استانهای کشور، این افزایش با درصدهای متفاوت بچشم
میخورد. آراء نمایندگیهای جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور نیز قابل توجٌه
است. رقم شرکت کنندگان ایرانی خارج از کشور در این انتخابات گر چه در مقایسه با
رقم رأی دهندگان در دوره چهارم ظاهرا کاهش نشان میدهد امٌا نکته قابل توجه در
ارتباط این است که در آن دوره (سال 64) بیش از یکصد هزار زائر ایرانی به بیت الله
الحرام مشرف شده و آراء خود را در مکه به صندوقها ریخته بودند و در چند سال اخیر
بدلیل جنایت آل سعود «این خائنین به حرم بزرگ الهی لعنة الله و ملائکته و رسله
علیهم» و ممانعت این رژیم از ورود حجاج ایرانی در سال جاری، این تعداد از آراء
خارج از کشور کسر گردیده است.

بهرحال انتخابات در کمال آرامش و نظم انجام یافت و ملٌت،
اصلاحات قانون اساسی را تأیید و حجة الاسلام و المسلمین هاشمی رفسنجانی را با
اگثریت مطلق آراء به ریاست جمهوری ایران برگزید.

این رأی قاطع با توجه به حسٌاسیٌت دوره ای که اکنون در آن
قرار داریم، اموری را در ارتباط با سیاستهای متخذه به رئیس جمهور جدید ارائه
مینماید که مهمترین و اصلی ترین آن، محور قرار گرفتن نظرات امام خمینی( رضوان الله
تعالی علیه) در ابعاد فرهنگی، اقتصادی، نظامی و سیاست داخلی و خارجی میباشد، تا به
گوشه ای از آرمانهای والای آن امام فقید که برپایی حکومت عدل و زمینه سازی ظهور
امام زمان (عج) است.جامه عمل پوشانده شود.

دولت جدید، تجربه ده سال اداره کشور را در اختیار دارد. در
طی این ده سال، فراز و نشیبهای گوناگونی را در بعد اجرایی شاهد بوده ایم که اگر
اشکالات و نواقص برنامه های قبلی بدرستی موشکافی گردند، میتوانند دولت جدید را در
ارائه یک سیاست و برنامه صحیح رهنمون باشد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، زمام امور اجرایی کشور در دست
مهدی بازرگان و کابینه وی که اکثریت قریب به اتفاق آنرا عناصر «نهضت آزادی» و جبهه
ملی تشکیل میدادند، قرار گرفت. بینش غیر انقلابی حاکم بر این کابینه از همان
روزهای اوٌل پیروزی، با اعلام برنامه و سیاستهای دولت موقت نمایان بود. خطی را که
دولت موقت یا به عبارت صحیح تر «نهضت آزادی» در پیش گرفت همان روشی بود که شیطان
بزرگ برای مهار انقلاب اسلامی میخواست یعنی محدود و محصور کردن انقلاب در حدٌ
مبارزه با شاه و نه امریکا، جلوگیری از صدور انقلاب، تداوم سیاستهای رژیم طاغوت در
مسائل سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، نظامی و سیستم اداری کشور، مخالفت با نهادهای
جوشیده از انقلاب و خلاصه درگیری کردن جمهوری اسلامی به مسائل داخلی که نهایتا به
تلاشی نظام منجر میگردید.

چنین دولتی نمی توانست در انقلاب اسلامی جایی داشته باشد؛
بهمین دلیل پس از اقدام اصولی و انقلابی 13 آبان 1358 دانشجویان مسلمان پیرو خط
امام در تسخیر لانه جاسوسی و افشای اسناد وابستگی چند تن از مرکزیت نهضت آزادی (
که در دولت موقت دارای پستهای کلیدی و حساسی بودند) به آمریکا ، دولت موقت منعزل
گردید و صاحبان چنین تفکٌری در جامعه و در بین مردم مطرود شدند. البته باید توجه
داشت که گرچه این گروهکها در جامعه ما هیچگونه پایگاهی ندارند لیکن دارندگاه چنین
بینشی تنها به نهضت آزادی و جبهه ملٌی محدود نشده و آگاهی از عمق بینش این گروهکها
ما را قادر خواهد ساخت که هشیارانه از بازگشت مجدٌد چنین تفکٌری با چهره ای دیگر
چلوگیری کنیم و در هیچیک از پستهای غیر کلیدی نظام نیز از آنان بهره نگیریم، زیرا
این بینش برای اسلام هیچگونه شأن حکومتی قائل نیست بلکه معتقد به اداره کشور بر
اساس الگوی تفکٌر غربی است و بهمین دلیل با اتخاذ سیاستهای «میانه» در دولت موقت
قصد جلب حمایت امریکا را داشتند و امیر انتظام سخنگوی جاسوس دولت موقت بارها
ذلیلانه از امریکا درخواست حمایت می نمود تا بوسیله پیوستن مجدد ایران به بلوک
غرب، وقفه ای که توسط انقلاب در راه رسیدن به «دروازه های تمدن بزرگ آریا مهری»
ایجاد شده بود مرتفع گردد و بار دیگر ایران یکی از اقمار شیطان بزرگ بحساب آید تا
بدینوسیله از منزوی شدن ایران در مجامع بین المللی جلوگیری شود!

بهمین دلیل عناصر نهضت آزادی همواره ارتباط خود را با حزب
دمکرات امریکا حفظ کردند: امام خمینی (ره) با تأیید حرکت دانشجویان مسلمان پیرو خط
امام در تسخیر لانه جاسوسی و «انقلابی بزرگتر از انقلاب اوٌل» خواندن آن حرکت، نظر
خود را نسبت به این تفکر و بینش ابراز کردند. البته امام در نامه محرمانه ای که
بدلایلی تاکنون در جامعه انتشار نیافته، نظر صریح خود را پیرامون تفکٌر نهضت آزادی
بیان کرده و در آن نامه تأکید کرده اند که:

«… پرونده این نهضت و همین طور عملکرد آن در دولت موقت
اوٌل انقلاب، شهادت میدهد که نهضت باصطلاح آزادی، طرفدار جدٌی وابستگی کشور ایران
به امریکا است و در این باره از هیچ کوششی فروگزار نکرده است و حمل به صحٌت اگر
داشته باشد آن است که شاید امریکای جهانخوار را که هرچه بدبختی ملٌت مظلوم ایران و
سایر ملٌتهای تحت سلطه او دارند از ستمکاری اوست؛ بهتر از شوری ملحد میدانند و این
از اشتباهات آنها است. در هر صورت بحسب این پرونده های قطور و نیز ملاقاتهای مکرٌر
اعضای نهضت چه در منازل خودشان و چه در سفارت امریکا و به حسب آنچه من مشاهده کردم
از انحرافات آنها، اگر خدای تعالی عنایت نفرموده بود و مدٌتی در حکومت موقت باقی
مانده بودند، ملٌتهای مظلوم بوِیژه ملٌت عزیز ما اکنون در زیر چنگال امریکا و
مستشاران او دست و پا میزدند و اسلام عزیز چنان سیلی از این ستمکاران میخورد که
قرنها سر بلند نمیکرد…»

پر واضع است که بیشترین و پربارترین تجربه را، برادر میر
حسین موسوی و وزاری خدمتگزار که در کوران حوادث پرالتهاب و لحظه لحظه های جنگ
تحمیلی عهده دار مسئولیت اجرایی اداره کشور بودند. اندوخته اند. در مجموع، عملکرد
دولت مهندی موسوی در طی هشت سال گذشته با توجٌه به مشکلات و معضلات گوناگون کشور،
عملکردی مثبت و ارزنده و قابل تقدیر بوده و این مسأله بارها توسط امام خمینی (ره)
مورد تأکید قرار گرفته بود و امام چند بار، رأسا در مقابل مخالفین، به حمایت از
دولت مبادرت ورزیدند. امٌا معضلات و مشکلات موجود خصوصا در امور اقتصادی از عمده
ترین مسائلی بود که دولت نمیتوانست با ابزاری که در اختیارش گذاشته میشد به جنگ
آنها برود. عدم تمرکز در مدیریت گرچه از موانع مهم در امور اجرایی کشور محسوب
میگردید، امٌا قبل از آن مسائلی گریبانگیر دولت بود که عملا هیأت وزیران را دچار
استیصال و سردرگمی مینمود. این مسائل از نداشتن استراتژی در ابعاد مختلف گرفته تا
عدم اجرای اصل 49 قانون اساسی و باز گذاشتن دست سرمایه داران عمده را شامل میشد.بطوریه
طبق آمار رسمی، حجم نقدینگی بخش خصوصی 1700 میلیارد تومان میباشد و این در حالی
است که بودجه دولت 400 میلیارد تومان است و این سرمایه داران هستند که به میل خود
و با هماهنگی با کشورهای غربی قادرند هر بحران اقتصادی و حتٌی سیاسی را در کشور
ایجاد نمایند و علیرغم ایجاد چندین بحران مصنوعی در کشور، متأسفانه قوه قضائیه
برخورد مناسبی با عوامل اصلی این جریان نکرده است.

اکنون دولت جدید با توجه به اختیارات گسترده تر و نیز
برخورداری از قوه قضائیه ای با مدیریت متمرکز، اماکن آنرا خواهد داشت تا به مقابله
ای جدٌی و قاطع با این چند صد تروریست اقتصادی که با اتکاء به سرمایه شان،
گردانندگان اصلی کانونهای فساد اخلاقی، اجتماعی و حتٌی سیاسی در جامعه ما هستند،
برخیزد و بهبود اوضاع اقتصادی در گرو چنین برخوردی خواهد بود و الٌا برای بهبودی
ظاهری و مقطعی اقتصادی ناچار راه استقراض از کشورهای خارجی و در نتیجه، گام نهادن
در راه وابستگی، در مقابل کارگزاران دولت آینده گذاشته خواهد شد.

در حال حاضر که کابینه جدید هیأت وزیران توسط رئیس جمهوری
به مجلس شورای اسلامی معرفی گردیده، از داخل و خارج کشور خطوطی بعنوان «برنامه»
برای دولت آینده مشخص شده که هر یک از ویژگی خاصٌ برخوردار است. رادیوهای بیگانه و
تبلیغات جهان غرب، خطوط دلخواه خود را در چند محور اینگونه مشخص کرده اند:« محصور
کردن انقلاب اسلامی در چارچوب مرزهای ایران، بهبود اوضاع اقتصادی ایران بوسیله
استقراض و بازگذاشتن بی قید و شرط دست بخش خصوصی، ایجاد رابطه با غرب برای خروج از
انزوا، حذف نهادها و نیروهای انقلابی (که این رادیوها تعبیر «تندروها»
یا«بینادگراها» را در مورد آنها بکار میبرد) و سپردن جریان امور به دست تکنوکراتها
و تحصیل کردگان دانشگاههای غرب و یا بعضا قشریٌون و متحجٌرین .»

نگاهی به تحلیلها و مطالبی که رسانه های غربی در ارتباط با
هریک از محورهای فوق منتشر ساخته اند، نحوه القاء این خطوط را بصورتی بارز نشان
میدهد.

روزنامه لوس آنجلس تایمز چاپ امریکا طی گزارشی تحلیلی با
عنوان « بقدرت رسیدن مصلحت گرایان در ایران» مینویسد:

«… انتظار میرود کشور آشفته و طوفانی از یک جنگ 8 ساله
ویرانگر با عراق در مسیری معتدل به بهبود و رفاه رهنمون شود. (مصلحت گرایان) هم
اینک برای جلب کمک به خارج چشم دوخته و از انزوای تحمیلی سیاستهای تند (امام)
خمینی بدر می آیند…»

رادیو بی بی سی 6/5/68:

«… بطور کلٌی بدون بخش خصوصی مسأله بازسازی کار بسیار
مشکل تری برای دولت خواهد بود.. بدلیل اینکه دولت پول ندارد دخالت بخش خصوصی در
بازسازی اقتصادی و تجدید حیات اقتصادی امر اجتناب ناپذیری است بسیاری از سرمایه
داران ایرانی سرمایه های خودشان را یا در امور غیر تولیدی که مایه تورم میشود
گذاشته اند ویا پولهایشان را به خارج منتقل کرده اند… طبق آماری که اخیرا منتشر
شده بود هنوز بیست درصد از مردم ایران هشتاد درصد از منابع سرمایه ها را در اختیار
دارند… آقای رفسنجانی چاره ای نخواهد داشت جز اینکه از سرمایه های خارجی برای
شرکت در ایجاد شرکتهای تولیدی و استفاده از مواد اولیه ایرانی دعوت بکند…».

واشنگتن پست:

«… یک سفیر غربی که در تهران با وی مصاحبه شد میگوید:
اینها (مسئولین نظام جمهوری اسلامی) نمی توانند این کشور را بدون استفاده از
وامهای بین المللی در یک مدٌت معقول بازسازی کنند. آنچه اینها به آن احتیاج دارند
پول کلان است… ایران یا ایرانیان نمی توانند چنین رونقی را بوجود آورند.

این رونق به پشتیبانی مالی قاطع و همکاری کشورهای صنعتی غرب
نیازمند است…».

رادیو کلن 5/5/68 چنین میگوید:

«… برنامه فروش مؤسسات تولیدی دولتی و ترغیب بازرگانی
آزاد و اقتصاد خصوصی، ارزش جمهوری اسلامی را در غرب بالا خواهد برد».

رادیو اسرائل نیز در این میان سهم خود را از چنین معرکه ای
بنقل از روزنامه کویتی السیاسه در تاریخ 3/5/68 اینگونه طلب میکند:

«… نخستین تحوٌل آشکار در رابطه با آزادی گروگانهای غربی
بلافاصله پس از برگزیده شدن رئیس جمهوری آینده ایران صورت خواهد گرفت…!»

متأسفانه در داخل کشور نیز افراد و جریانهایی با این
تبلیغات همنوا شده و ناآگاهانه هریک بنوعی در پی کسب منفعتی از دوران فقدان امام
برآمده اند و این در حالی است که امام خمینی (قدس سرٌه الشریف) با بینش الهی خویش
در مورد تمامی این مسائل نظر مشخص خود را ابراز داشته و جای هیچگونه ابهامی را
باقی نگذاشته اند.

در همین جا لازم به تذکٌر است که باید در نقل سخنان امام،
حتما و حتما مفهوم جملات و حتٌی کلمات، در چارچوب دیدگاه و بینش امام تعبیر و
تفسیر گردد. بعنوان نمونه کلمه ملٌت و مردم را افراد مختلف با برداشتهای گوناگونی
استعمال میکنند و با آن برداشت، وارد اصل « مشارکت مردم در امر اقتصاد» میشوند و
در اینجا است که می بینیم نتیجه ای که میگیرند درست بر خلاف نظرات امام میباشد.
یعنی تعبیرشان از مشارکت مردم، بازگذاشتن دست همان معدود سرمایه داران در تجارت و
صنعت است. در حالیکه امام، خو کلمه «ملٌت» را اینگونه معنی کرده اند.

«… من که «ملٌت» میگویم یعنی همین جمعیت کوچه و بازار و
خیابانهاست، همین جنوب شهریهاست. آنها که در آن وقت( رژیم طاغوت) مستهلک بودند…»[1]

و در پیام مهمشان پیرامون مسأله بازسازی در 11/7/68 استفاده
از نیروی مردم را اینگونه شرح میدهند:

«… استفاده از نیروهای عظیم مردمی در بازسازی و سازندگی و
بهاء دادن به مؤمنین انقلاب خصوصا جبهه رفته ها و توسعه حضور مردم در کشاورزی و
صنعت و تجارت و بازسازی شهرهای تخریب شده و شکستن طلسم انحصار در تجارت داخل و
خارج به افراد خاص متمکٌن و مرفه و بسط آن به توده های مردم و جامعه …».

و درجایی دیگر مسأله را بصورتی عمیق تر تشریح میکنند:

«… ملٌت عزیز ما که مبارزان حقیقی و راستین ارزشهای
اسلامی هستند بخوبی دریافته اند که مبارزه با رفاه طلبی سازگار نیست و آنها که
تصور میکنند مبارزه در راه استقلال و آزادی مستضعفین و محرومان جهان با سرمایه
داری و رفاه طلبی منافات ندارد، با الفبای مبارزه بیگانه اند و آنهایی هم که تصور
می کنند سرمایه داران و مرفهان بی درد با نصیحت و پند و اندرز متنبٌه می شوند و به
مبارزان راه آزادی پیوسته و یا به آنان کمک می کنند آب در هاون میکوبند. بحث
مبارزه و رفاه و سرمایه، بحث قیام و راحت طلبی، بحث دنیا خواهی و آخرت جویی دو
مقوله ای است که هرگز باهم جمع نمی شوند و تنها آنهایی تا آخر خط با ما هستند که
درد فقر و محرومیت را چشیده باشند…»[2].

بدین ترتیب مشخص است مطلبی را که رسانه های گروهی غرب سعی
در القاء آن پیرامون معضلات اقتصادی کشور دارند و مسئولین را تشویق به استقراض از
خارج مینمایند از این دیدگاه کاملا مردود است زیرا بقول امام:

«… مردم ایران ثابت کرده اند که تحمٌل گرسنگی و تشنگی را
دارند ولی تحمٌل شکست انقلاب و ضربه به اصول آنرا نخواهند داشت …»[3].

کشیده شدن پای جمهوری اسلامی به بانکها و مؤسسات تجاری بین
المللی گرچه ممکن است رفاهی مقطعی را بهمراه داشته باشد امٌا بی شک در میان مدٌت و
دراز مدٌت وابستگی مجدٌد به شرق و غرب را بدنبال خواهد داشت مسلما مردم متعهد و
شهید پرور کشورمان راضی نخواهند شد که همه زحمات سالیان پردرد و اضطراب و
افتخارشان دستخوش چنین رفاه ذلت باری گردد. سفارش امام به مردم ما در ماههای آخر
عمر پربرکتش چنین بوده است:

«… باز سفارش میکنم که به خدا متٌکی باشید و برای همیشه
زیر بار شرق و غرب نروید مردم باید تصمیم خود را بگیرند یا رفاه و مصرف گرایی و یا
تحمٌل سختی و استقلال. و این ممکن است چند سالی طول بکشد ولی مردم ما یقینا دومین
راه را که استقلال و شرافت و کرامت است انتخاب خواهند کرد…»[4].

امام فقید در یکی از آخرین پیام های خود بار دیگر این مسأله
را مورد تأکید قرار میدهند:

«… چه کسی است که نداند مردم عزیز ما در سختی هستند و
گرانی و کمبود بر طبقه مستضعف فشار می آورد ولی هیچکس هم نیست که نداند پشت کردن
به فرهنگ دنیای دون امروز و پایه ریزی فرهنگی جدید بر مبنای اسلام در جهان و
برخورد قاطع اسلامی با امریکا و شوروی فشار و سختی شهادت و گرسنگی را بدنبال دارد
و مردم ما این راه را خود انتخاب کرده اند و بهای آنرا هم خواهند پرداخت و بر این
امر هم افتخار میکنند…».[5]

بنابراین دولت جدید این رهنمودهای روشن را در ارتباط با
بازسازی کشور، مشارکت مردم بعنوان اصلی خدشه ناپذیر در پیش روی خود دارد.

یکی از مسائل دیگری که امام فقید بارها بطور مستدل به آن
پرداخته و در ماههای آخر نیز مورد تأکید قرار دادند مسأله «سیاست خارجی جمهوری
اسلامی» خصوصا تبلیغاتی که رسانه های غربی پیرامون «انزوای ایران در جهان» دائما
تکرار کرده و میکنند و بدین ترتیب قصد داشته و دارند که انقلاب اسلامی را در
چارچوب مرزهای ایران محصور و محدود کرده و مسئولین را درگیر با مسائل داخلی کشور
نموده و آنانرا از سرنوشت مستضعفین عالم غافل نمایند. امام در نقطه مقابل این
سیاست صریحا اعلام میکنند:

«… ما باید در ارتباط با مردم جهان و رسیدگی به مشکلات و
مسائل مسلمانان و حمایت از مبارزان و گرسنگان و محرومان با تمام وجود تلاش نمائیم
و این را باید از اصول سیاست خارجی خود بدانیم…» [6].

و دو ماه قبل از ارتحال جانگذازشان در پیامی دیگر 2/1/68
تأکید می نمایند:

«… من باز میگویم همه مسئولان نظام و مردم ایران باید
بدانند که غرب و شرق تا شما را از هویت اسلامی تان به خیال خام خودشان بیرون نبرند
آرام نخوهند نشست… همیشه با بصیرت و با چشمانی باز به دشمنان خیره شوید و آنان
را آرام نگذارید که اگر آرام گذارید لحظه ای آرامتان نمی گذارند…».

امام حتی پا را از این فراتر گذاشته و بصورت مشخص تر تز
معتقدان به «خارج ساختن ایران از انزوای بین الممللی» را اینگونه مورد مذمت قرار
میدهند:

«… آنانکه هنوز بر این باورند و تحلیل میکنند که باید در
سیاست و اصول و دیپلماسی خود تجدید نظر نمائیم و ما خامی کرده ایم و اشتباهات
گذشته را نباید تکرار کنیم و معتقدند که شعارهای تند یا جنگ، سبب بدبینی غرب و شرق
نسبت به ما و نهایتا انزوای کشور شده است واگر ما واقعگرایانه عمل کنیم آنان با ما
برخورد متقابل انسانی میکنند و احترام متقابل به ملٌت ما و اسلام و مسلمین
میگذارند، این یک نمونه است که خدا میخواست پس از انتشار کتاب کفر آمیز« آیات
شیطانی» در این زمان اتفاق بیفتد و دنیای تفرعن و استکبار و بربریت چهره واقعی خود
را در دشمنی دیرینه اش با اسلام برملا سازد تا ما… با تمام وجود درک کنیم که
مسأله، اشتباه ما نیست بلکه تعمد جهانخواران به نابودی اسلام و مسلمین است و الا
مسأله فردی «سلمان رشدی» آنقدر برایشان مهمٌ نیست که صهیونیستها و استکبار پشت سر
او قرار بگیرند…»[7].

بهر حال، اکنون که زمام امور اجرایی کشور به دست باکفایت و
اندیشه با درایت یکی از بهترین شاگردان امام و پیشتازان راه امام یعنی حجة الاسلام
و المسلمین هاشمی رفسنجانی سپرده شده است، انتظار عمومی پیاده کردن این اصول و
دیگر اصول ذکره شده از سوی امام خمینی (رضوان الله تعالی علیه) برای تداوم انقلاب
و تثبیت جمهوری اسلامی ایران بدست ایشان و کابینه جدید است و نوید پیاده کردن این
خطٌ را خود حجة الاسلام و المسلمین هاشمی رفسنجانی در مراسم تنفیذ حکم ریاست
جمهوری در جماران 12/5/68 اینگونه بیان داشتند:

«… من اطمینان دارم که رأی مردم ما به رئیس جمهوری رأی به
ادامه راه انقلاب و امام بوده است و بر خلاف تبلیغات استکبار جهانی، ملٌت ما چیزی
جز این راه که همان راه اسلام و قرآن است را نخواهند پذیرفت…».[8]

امید است رئیس جمهوری عزیز و دولت جدید در پیاده کردن
آرمانهای امام فقید موفٌق گردند و مشکلات مستضعفین و محرومین را بر اساس رهنمودهای
آن امام مبین حل نمایند.

والسلام

گفته ها و نوشته ها

پرواز ورای آسمان

آن را که نظر در آن جهان باید کرد      پرواز ورای آسمان باید کرد

هرگاه که دولتی بدو آرد روی    در حال ز خویشتن نهان باید کرد

«عطار»

دیده اخلاص…

ای سنائی درره ایمان،قدم هشارزن  درمسلمانی قدم بامرددعوی دار زن

ورتوازاخلاص خواهی تاچوزرخالص شوی دیده اخلاص راچون طوق
برزنارزن

«سنائی»

…ترین مردم

پیامبر اکرم «ص» فرمود:

1-   
عابدترین مردم کسی است که واجبات خود را انجام دهد.

2-   
سخاوتمندترین مردم کسی است که زکات اموالش را بپردازد.

3-   
زاهدترین مردم کسی است که از حرام دوری کند.

4-   
باتقواترین مردم کسی است که کلمه حق را بر زبان جاری کند ولو بر زیانش باشد.

5-   
عادلترین مردم کسی است که برای مردم بخواهد آنچه را برای خویشتن می خواهد و
نپسندد آنچه را که برای خویشتن نمی پسندد.

6-   
باهوش ترین مردم کسی است که از همگان بیشتر به یاد مرگ باشد.

7-   
آن کس بیشتر از همه مورد غبطه مردم است که در زیر خاک خوابیده و از عقاب
پروردگار آسوده و در انتظار ثواب خداوند است.

8-   
غافل ترین مردم کسی است که از تغییر اوضاع و احوال دنیا پند نگیرد.

9-   
بزرگترین مردم در دنیا از نظر جاه و مقام، کسی است که برای دنیا ارزش و مقامی
قائل نباشد.

10-
داناترین مردم کسی است که علم و دانش مردم را بر علم و دانش خود بیفزاید.

11-
شجاع ترین مردم کسی است که بر هوای نفس خود غالب گردد.

12-
باارزش ترین مردم کسی است که علم و دانش او از همگان بیشتر باشد و بی ارزش
ترین آنها کسی است که علمش از همه کمتر باشد…

13-
فقیرترین مردم، آدم طمٌاع است و بی نیازترین آنها کسی است که اسیر حرص و آز
نباشد.

14-
بافضیلت ترین مردم کسی است که اخلاص او از همه بیشتر باشد.

15-
گرامی ترین مردم کسی است که تقوایش بیش از همه مردم باشد.

هدایای دزدی

هارون الرشید روزی با
وزیرش جعفر برمکی در بیرون بغداد به راهی سواره می رفتند. در این بین، قافله ای از
دور نمایان شد. به هارون گفتند که: تحف و هدایائی است که علی بن عیسی ماهان از
خراسان برای خلیفه فرستاده است!

چون قبل از علی بن عیسی،
حکومت خراسان با فضل بن یحیی برمکی بود، هارون رو به جعفر برمکی نموده گفت: این
هدایا در زمان برادر تو کجا بود؟

جعفر در پاسخ گفت: یا
امیر، در خانه صاحبان خود بودند!

بهشت بی سقف

توانگری واعظی خوش طبع
را انگشتری زرٌِین داد که نگین نداشت و التماس نمود که مرا بر سر منبر دعا کن!

واعظ او را بر این وجه
دعا کرد که: بار خدایا! او را در بهشت قصری ده که سقف نداسنه باشد. بعد از آنکه از
منبر فرود آمد، توانگر پیش رفت و مصافحه نمود، پس گفت: ای مخدوم! این چه نوع دعا
بود که در حق من کردی؟ گفت: اگر انگشتری تو نگین می داشت، قصر تو نیز سقف می داشت!

علامت صلیب

یک روز شاعر جوان و تازه
کاری دیوان اشعار خود را برداشته نزد استادش برد و از وی خواهش کرد که در مقابل
اشعار سست او علامت صلیبی بگذارد. پس از چند روز، شاعر جوان برای گرفتن دیوان خود
مراجعه نمود و بعد از ورق زدن دید که هیچ حا علامت صلیبی گذاشته نشده است. از این
پیش آمد بسیار خوشحال شد و گفت: معلوم می شود هیچ شعر سستی ندارم!

استاد جواب داد: صحیح
است، اگر من خواهش شما را انجام می دادم، دیوان شما به گورستان فرنگی ها شباهت
پیدا می کرد.

بندۀ بندۀ سقراط

یکی از ملوک یونان بر
سقراط حکیم گذر کرد و او را در خواب دید، سر پائی بر او زد و گفت: برخیز! سقراط
برخاست و از کوکبۀ شاهی پروا نکرده التفاتی به وی ننمود. ملک گفت: مرا نمی شناسی؟

سقراط گفت: نه! ولیکن در
طبع چهار پایان می بینمت، چه لگد زدن کار ایشان است!

ملک گفت: اینچنین
گستاخانه سخن گوئی، در حالی که تو بنده و رعیٌت منی؟ سقراط گفت: نه چنین است؛ بلکه
تو بندۀ منی! گفت: چطور؟

گفت: برای اینکه شهوت و آرزوها
ترا بنده و فرمانبردار خود ساخته اند و من آنها را بنده و محکوم خود گردانیده ام!
پس من آقای آقای توأم و تو بندۀ بندۀ منی.

ملک از این سخن حکیمانه
خجل گشته، از آن مقام درگذشت.

امید

هله نومید نباشی که
ترایاربراند      گرت امروز براندنه که
فردات بخواند

در اگر بر تو مرو وصبر
کن آنجا         زپس صبر ترا او به سر صدر
نشاند

و اگر بر تو ببندد همه
ره ها و گذرها ره پنهان بنماید که کس آن راه
نداند

«مولانا جلال الدین»

سخنانی کوتاه از مولانا

*سخن را چون بسیار آرایش می کنند، مقصود فراموش می شود.

*آدمی همیشه عاشق آن چیز
است که ندیده است و نشنیده است و فهم نکرده است و شب و روز آن را می طلبد و از
آنچه فهم کرده است و دیده است، ملول و گریزان است.

*نماز برای آن نیست که
همه روز قیام و رکوع و سجود کنی؛ غرض آن است که می باید آن حالتی که در نماز ظاهر
می شود، پیوسته با تو باشد: اگر در خواب باشی و اگر بیدار باشی و اگر بنویسی و اگر
بخوانی، در جمیع احوال خالی نباشی از یاد حقٌ.

*مدٌتی به ترشی خو کرده
ای؛ باری، شیرینی را بیازما.

*ما همچون کاسه ایم بر
سر آب: رفتن کاسه بر سر آب به حکم کاسه نیست، به حکم آب است، الٌا بعضی می دانند
که بر سر آبند و بعضی نمی دانند.

*کس را بر اندرون حکمی
نیست؛ اندیشه ها مرغان هوائی اند.

قول اوٌل یا قول دوٌم؟!

شخص فقیری زن خود را گفت
که قدری پنیر بیاور که خوردن آن معده را قوت دهد و بنیه را محکم و اشتها را زیاد
می کند. زن گفت: پنیر در خانه نداریم!

مرد گفت: بهتر، به جهت
آنکه پنیر معده را به فساد می اندازد و بن دندان را سست می کند. زن گفت: ای مرد!
از این دو قول مختلف و متضاد، کدام را اختیار کنم؟ مرد گفت: اگر پنیر باشد قول
اوٌل را و اگر نباشد قول دوٌم را!

رستگار دنیا و آخرت

از بزرگی پرسیدند که به
چه چیز رستگار دنیا و عقبی توان گردید؟ گفت: به ملازمت تقوی گفتند: حقیقت تقوی چه
باشد؟

گفت: آنکه بیارائی باطن
خود را از برای حق چنانکه میارائی ظاهر خود را از برای خلق.

تیر انداز جاهل

فیلسوفی در صحرایی سیر
می کرد، تیر اندازی جاهل و نوآموز را دید که هدفی نشان کرده بود، و تیر بر راست و
چپ می انداخت و اصلا تیرش نزدیک هدف هم نمی افتاد.

فیلسوف ترسید که مبادا
تیری بر او زند. رفت و متصل به هدف او نشست و گفت: ندیدم موضعی سالم تر از اینجا
چون یقین می دانم که تیر او هرگز بر هدف نخواهد نشست.

عمل به احتیاط

شیخ حسین نجف تبریزی از
علمای وارسته و پرهیزکار نجف بود، خاطره های شیرینی از او در کتابها نقل شده است.
از آن جمله می گویند: در سال 1204 هجری قمری به حج مشرف شد، در راه بازگشت به شام
رفت، اهل شام از او بگرمی پذیرائی کردند. یکی از آنان روزی به او گفت: اهل عراق
میوه را قبل از غذا میل می کنند ولی ما – اهل شام- پس از غذا میوه می خوریم، شما
چه دستوری می دهید؟ فرمود: « اگر مسئله مورد اختلاف است ما عمل به احتیاط می کنیم،
هم قبل از غذا و هم بعد از آن می خوریم!»

با وجود تو، از هر که
هست؛ بیزام

به جرم عشق توگرمی
زنندبردارم  گمان مبرکه زعشق تودست
برمیدارم

مگوکه جان مرا با تو
آشنایی نیست که باوجود تو از هر که هست بیزام

ازآن سبب که زبان را زدل
نمی داند حدیث عشق ترا بر زبان نمی آرم

مرادلیل بس این درگشادوبست جهان که رخ گشودی وبستی زبان گفتارم

«قاآنی شیرازی»

پاسخ به نامه ها

قم- صندوق پستی 777

*سواد کوه – خواهر، ر- م- ن

1-به نظر ما تقلید از آیة الله العظمی اراکی مجزی است.

2-اگر فرزند یقین داشته باشد که عین مالی که پدر در اختیار او گذاشته حرام است
نمی تواند در آن تصرف کند.

3-سحر و جادوگری حرام است و جزای ساحر در دادگاه اسلامی اعدام است.

4-بمقداری که یقین دارید روزه از شما فوت شده قضا کنید و مقدار مشکوک لازم
نیست و اگر به دلیل بیماری خورده اید و بیماری تا رمضان بعد مستمر است قضا ساقط
است و فقط برای هر روز 750 گرم غذا ولو نان به یک فقیر باید بدهید. اگر روزه برای
شما ضرر دادر روزه ماه رمضان هم جایز نیست و حتی اگر بگیرید باطل است.

*تهران – برادر سلیم محمد

انسان آن قدر نیرومند است که می تواند در اراده دیگران و حتی در موجودات دیگر
با اراده خویش تأثیر بگذارد تا جه رسد بر قدرت و توانائی مهار نفس خویش، اگر انسان
چنین قدرتی نداشت خداوند او را مکلف به ترک معاصی دلخواه نمی کرد. مشکل انسان ضعف
ایمان و تلقین عدم اراده است اگر به خود تلقین کنید که من نیرومندم و می توانم
جهان را به تسخیر خود درآورم چه رسد به هوای نفس که در کنترل من است یقینا به آن
قدرت دست می یابید.

*قزوین- براد، م- ز *سلماس – برادر، م-ک

سؤال خود را از دفتر استفتا بپرسید.

*خرم آباد- برادر، 1-3- س – م

درخواست مرگ از خدا اشکالی ندارد ولی انسان نباید برای مسائل مادی از زندگی
سیر شود این زندگی فرصتی است که خداوند به انسان داده است تا در آن به کمال خویش
برسد و جایگاه مناسب خود را در آن جهان تهیه نماید.

*مشهد –برادر، خ- ح- ع- م

ترس از گناه و احساس شرم در دادگاه الهی یک فضیلت است و نباید آن را کنار
گذاشت و هرگز انسان نباید از گذشته سیاه خویش غافل شود و بر وضع فعلی خویش به خود
ببالد ولی این احساس شرم و ترس نباید موجب ناامیدی از رحمت واسعه الهی بشود بلکه
انسان مؤمن همچنان باید میان خوف و رجا، ترس از عواقب گناه و امید به رحمت الهی
تکامل یابد.

*قم- برادر، ع- ا

عقب ماندگی در تحصیل با این که ذهن و استعدادتان خوب است احتمالا ناشی از
مشکلات زندگی باشد که موجب پراکندگی حواس می شود و ربطی به ان مسأله ندارد. سعی
کنید حواس خود را در وقت خواندن و شنیدن مطالب متمرکز نمائید و خیالات و افکار
بیهتوده که بر ذهن هجوم می آورد را از خود دور سازید.

*تابیاد- م- پریشان

آن عادت زشت بخودی خود موجب این اضطراب و پریشانی نیست ولی چون شما بحسب ظاهر
فردی متعهد و متدین بلکه متعصب و خشن در اعتقاد و برخورد با منحرفان عملی یا
عقیدتی هستید و چون به درون خویش می نگرید می یابید که خود نیز مانند آنها و شاید
گاهی بدتر از بعضی از آنها هستید دچار نوعی دوگانگی و اختلال در یافتن شخصیت خویش
می شود و این موجب افسردگی و پریشانی شما است. بدون شک با ازدواج و تشکیل خانواده
و استقلال در زندگی و احساس مسئولیت و ترک عادتهای زشت دوران جوانی شخصیت خود را
باز خواهید یافت و در مسیر صحیح تکامل انسانی قرار خواهید گرفت.

*تهران- برادر، ح- س

درود بر روان پاک آن رهبر عظیم الشأن که جوانان مؤمن این مرز و بوم را از آن
منجلاب گناه و تباهی نجات داد و به اوج عزت و عظمت انسانی که بندگی خدا است رساند
و این معجزه انقلاب اسلامی است و این راز محبوبیت امام است. حالت شرم و ترس که از
گناهان گذشته دارید خود یک فضیلت است ولی هرگز از لطف و کرم الهی مأیوس نشوید که
از بزرگترین گناهان است. گناه خود را به کسی نگوئید و بجز در پیشگاه خدای مهربان
هرگز به آن اقرار و اعتراف نکنید. مؤمن باید عزت و آبروی خود را نگه دارد.

*تهران 716 – ح زارعی

احترام پدر و مادر پس از عبادت خداوند مهمترین واجب و تکلیف الهی است و بی
احترامی به آنها گذشته از عذاب اخروی در این زندگی نیز موجب بدبختی است شما باید
ایشان را متوجه اشتباه بزرگش بنمائید اگر گوش نکرد خود سزای رفتار خویش را خواهد
دید.

*اصفهان- برادر عبد الله – خ

هیچ دلیل برای ناامیدی شما نیست. راههای بسیاری در برابر شما باز است اولا با
پدر صحبت کنید شاید حاضر باشد برای شما اقدامی کند و اگر مانعی از صحبت با ایشان
دارید می توانید از دیگری بخواهید که با او مذاکره کند و ثانیا می توانید خودتان
به کسب و کاری مشغول شوید و با اعتماد به نفس زندگی خود را مستقلا اداره کنید شما
اکنون یک مرد کامل هستید و نباید متکی به این و آن باشید همت کنید و بر توانائی
خویش اطمینان و اعتماد داشته باشید خواهید دید که همه سختیها با همت و ارده انسان
آسان می شود.

*رشت – برادر، ح – م- 4356

گناه نیست ولی شما انجام ندهید.

*قم – خواهر، ف – ک- ت

پاسخ آن گونه پرسشها در مجله ممکن نیست اگر نیاز هست آدرس بدهید یا به وسیله
تلفن بپرسید.

*تهران – برادر، ک- س 125

1-روزی که می خواهید به مسافرت بروید پس از تحقق سفر و گذشتن از حدٌ ترخص می
توانید روزه را بخورید نه قبل از سفر. و همچنین روزی که بعد از ظهر مسافرت می روید
روزه صحیح است و نباید بخورید. و روزی که قبل از ظهر به وطن یا محل اقامت رسیده
اید و در حال سفر چیزی را نخورده اید باید روزه بگیرید. در همه این موارد خوردن
عمدی روزه موجب قضا و کفٌاره است.

2-روزی را که با فعل حرام روزه ماه رمضان را باطل کرده اید به احتیاط واجب
باید کفاره جمع بدهید یعنی به علاوه یک روز قضا، هم 60 روز روزه بگیرید که باید 31
روز آن متصل و پی در پی باشد و هم 60 فقیر را غذا بدهید، و بهر حال توبه خالص و
جدٌی را خداوند می پذیرد ان شاء الله، ولی باید به وظایف شرعی خود از قبیل قضا و
کفاره عمل کنید.

*بافت- برادر مرتضی- م

1-تعمیر مقبره حضرت امام قدس سره برای او که در خانه محقری زندگی می کرد سودی
ندارد ولی مؤمنان برای تجلیل از شعائر الهی و زنده نگه داشتن یاد و نام و راه او
که همان راه انبیا است مرقد او را تعمیر می کنند.

2-در رابطه با شعر حضرت امام سعی بر این است که در مجله توضیح و شرحی داشته
باشیم اجمالا مطالبی که در آن آمده کنایه از مسائل عرفانی است و معنای ظاهری آن
الفاظ مراد نیست و این گونه ادبیات رمزی در شعر عرفا و علما فراوان است.

*اصفهان- براد، ر- م- ر

1-سؤال اول شما روشن نیست و بهرحال ظاهرا کفاره جمع بنابر احتیاط واجب باید
بپردازید.

2-بدون رضایت صاحبان آن اشیاء نمی توان در آنها تصرف کرد.

3-به نظر ما آن شخص می تواند از آیة الله العظمی اراکی تقلید کند.

4-هر سه گناهکارند.

5-لازم نیست امام جماعت خود را عادل بداند. کافی است که مأمومین او را عادل
بدانند.

*اردبیل- برادر رسول زارع

در رابطه با تحصیل در حوزه و کسب اطلاعات با دبیر خانه شورای مدیریت حوزه
علمیه قم به همین آدرس مکاتبه نمائید یا با شماره تلفن 25092 تماس بگیرید.

*گناباد- ح- ر- گ

1-آواز مشکوک حرام نیست و نهی از آن لازم نیست.

2-با نوشتن بر برگه ای او را متوجه سازید.

3- اقتدا به آن شخص نکنید.

*تهران خواهر، اعظم – ن

1-اگر روزه ها را با عذر خورده اید فقط قضای آنها بر ذمٌه شما است و اگر عمدا
خورده اید قضا و کفاره دارد یعنی باید هم به عدد آن روزها روزه بگیرید و هم به عدد
آنها به 60 فقیر هر کدام حداقل 750 گرم غذا بدهید. نه در قضا و نه در کفاره لازم
نیست خود را به زحمت بیاندازید. خداوند تکلیف شاق و مشکل بر انسان روا نمی دارد و
بلکه به تدریج سعی در قضا کردن و کفاره دادن داشته باشید. اعمال مستحبی کفایت از
قضا و کفاره نمی کند.

2-در مورد اموالی که نزد پدر بوده شما از کجا می دانید او از فرد ذی صلاحی
اجازه نگرفته است و بهرحال اگر چنین باشد باید آن اموال را به همان اداره
برگردانید و لازم نیست اعلام شود که از چه کسی است. و در مورد مالی که پیدا شده
چون مسأله صور مختلفی دارد به رساله توضیح المسائل، بخش احکام مالی که انسان آنرا
پیدا می کند مراجعه کنید.

3-عقد ازدواج موقت فقط با تمام شدن وقت یا بخشیدن باقیمانده آن از سوی مرد
پایان می پذیرد و پس از آن مرد و زن با یکدیگر کاملا اجنبی هستند مانند هر زن و
مرد اجنبی دیگر حتی در زمان عده.

4-توبه همان بازگشت و پشیمانی و طلب عفو از خداوند و تصمیم بر رعایت احکام
الهی است و انسان باید پس از توبه سعی در برگرداندن حق الناس و انجام قضای نماز و
روزه اگر فوت شده و همچنین پرداخت کفاره داشته باشد و به همان مقدار وسع که تلاش
می کند کافی است خداوند ارحم الراحمین است و هرگز بر انسان عسر و حرج تحمیل نمی
کند.

*اهواز- برادر قاسم ب- ب

باید آن فرش را به همان ارگان برگردانید و اجرة المثل این مدت که نزد شما بوده
نیز بپردازید نمازهائی که بر آن خوانده اید اگر می دانستید که غصبی است باطل است
ولی اگر تصوٌر شما این بوده که برداشتن آن برای شما جایز است و اکنون متوجه مسأله
شده اید نمازهای گذشته صحیح است.

*شیراز- برادر، پ- ر- ت

سؤال خود را با ذکر آدرس از دفتر استفتا بپرسید.

*کردستان- برادر، ک- م- ش- ف- 8

اگر بدانید واقع شده ولو بمقدار کم جایز نیست ولی اگر یقین ندارید اشکال
ندارد.

*اصفهان- برادر، ک- الف- ق

ازدواج شما هیچ اشکالی ندارد.

*مشهد- برادر، ع- م

کفاره بر شما نیست.

*ماکو- خواهر، ل- ر

امیدواریم در آینده بتوانیم در آن رابطه مطلبی داشته باشیم ولی شما بدون
موافقت پدر اقدامی نکنید.

*تبریز- براد، غ- م- ت- م

کسی که خود احساس می کند که ترک ازدواج منجر به دیوانگی او می شود یا مبتلا به
گناهش می کند باید ازدواج را بر هر کار دیگر ترجیح دهد. ازدواج بر چنین شخص واجب
است نه مستحب. اما در رابطه با آن مورد اگر احساس می کنید غیر طبیعی هستید به پزشک
مراجعه کنید.

*قم برادر، م- ع- ر

1-اگر داشتن آن کتابها جزء شئون شما است خمس ندارد.

2-استمنا در روز ماه رمضان بر روزه دار مستوجب قضا و کفاره است و بنابر احتیاط
باید کفاره جمع بدهد یعنی هم شصت فقیر را غذا بدهد و هم شصت روز روزه بگیرد که 31
روز آن متوالی باشد.

3-در مورد سؤال سوم استفتا کنید.

*قم- برادر محمود، ر- د

شما نباید در امور آنها دخالت کنید، به مقدار لازم نصیحت کرده اید و همین کافی
است ، روابط خود را با ازدحام خود هرگز قطع نکنید و همیشه نسبت به آنها اظهار محبت
نموده و به آنها کمک کنید.

*خواهر، 1-م

تنها چیزی که باید به شما تذکر بدهیم که با ملاحظه وضع اجتماعی هنوز دیر نشده
است نگران نباشید.

*اهواز- برادر، س- خ

1-در رابطه با خمس با نماینده مرجع تقلید مذاکره کنید

2-به مقداری که یقین دارید نماز فوت شده یا صحیح نبوده قضا کنید مقدار مشکوک
لازم نیست.

3-پیش از ازدواج خوب دقت کنید و تحقیق نمائید که بد از آن ناچارید دیده بر هم
نهید و بسازید.

4-همسر خوب آن است که با ایمان و متعهد به احکام اسلام باشد و از نظر توافق
اخلاقی مناسب باشد. البته سایر جهان طبیعی است که ملاحظه می شود.

5-توبه پشیمانی و تصمیم بر ترک گناه و جبران گذشته است.

6-امر به معروف و نهی از منکر در شرایط خاص خود وظیفه هر مکلٌف است.

*تهران-براد، ن- ش

1-اگر توبه جدی کنید خداوند می بخشد ان شاء الله و چیزی جز توبه بر شما نیست.

2-اگر یقین دارید که در آن وقت جنب شده اید نمازها و روزه هائی را که قبل از
غسل انجام گرفته باید قضا کنید.

*تهران- خواهر ت- ت

1-اگر بدون قصد ده روز در جائی ماندید و مسافر بودید نمازتان تا سی روز شکسته
است، و از روز سی و یکم تمام است.

2-خونابه ای که از گوشت در وقت شستن جدا می شود پاک و حلال است.

3-نماز با آن لباس اشکال ندارد.

*گرگان –برادر، ا-ن

البته خداوند مهربان هر گناهکار را با توبه می بخشد و همین که شما به فکر نجات
خویش افتاده اید دلیل بر لطف و عنایت الهی است که شامل حال شما شده است این فرصت
را غنیمت بشمارید و با یک تصمیم جدی از آن ورطه بسیار خطرناک خود را برهانید. توبه
کند و از خودفریبی اجتناب نمائید. از او هر چه می توانید دور شوید. ازدواج بهترین
کمک برای حل این مشکل است و با این وضعیت تأخیر جایز نیست.

*اصفهان- برادر، و-م-100

حالتی که مشاهده می کنید ناشی از اختلالات هورمونی است و قابل معالجه است به
پزشک متخصص غدد مراجعه کنید. ضمنا متوجه باشید که این مسأله چندان اهمیتی ندارد و
اختصاص به شما ندارد.

*قم- برادر، ع-ی

هراس از عاقبت امر و وحشت از آینده خویش در بعد معنوی و الهی نشانه ایمان و
حسن اعتقاد است ولی راه تضمین آن دعا و نیایش و تضرع به درگاه الهی و سعی در خالص
کردن نیت و نفی شرک به تمام معنی و کسب کمال و معرفت است و اما راهی که شما نوشته
اید ما تاکنون نشنیده و در جایی ندیده ایم.

*زرین شهر- برادر، م-ص-

خطور افکار و تخیٌلات و آرزوها یک امر طبیعی است و گناهی به حساب نمی آید ولی
از نظر اخلاقی انسان باید سعی کند که خواطر و افکار خود را کنترل کند و در محدوده
افکار مفید و سازنده نگه دارد و از افکار آرزوهای دور و دراز و تخیلات پوچ و
بیهوده بپرهیزد.

*تهران- برادر، م- م- س- 423

1-معامله ای که می خواهید انجام دهید اگر خلاف مقررات دولت نباشد اشکال ندارد.

2-ممکن است افراد خانواده شما گناهکار باشند اما این دلیل نیست که آنها را
کافر و نجس به حساب بیاورید حتی اگر نماز نخوانند بهرحال شما مدتی را که تحمل کنید
از آنها مستغنی خواهید شد و مستقل زندگی خواهید کرد ان شاء الله.

ویژگیهای مؤمن

*امام باقر «ع»:

«انٌما المومن الٌذي اذا رضی لم
یدخله رضاه في ااثم و لا باطل و اذا سخط لم یخرجه سخطه من قول الحق و الٌذي اذا
قدر لم یخرجه قدرته الی التٌعدٌی الی ما لیس له بحقٌ».

(بحار 15- ص 94- 97)

مؤمن کسی است که در موقع خشنودی و رغبت، آلوده بگناه و
اعمال نادرست نگردد و در موقع خشم و غضب از مرز حق و حقیقت خارج نشود و در روز
قدرت، تعدٌی و تجاوز ننماید و بر خلاف حق عمل نکند.

ساختار نظام اجرائی کشور

نظام تحقیقاتی و پژوهشی در کشور

قسمت سی و یکم                               محمٌد
رضا حافظ نیا

مقدمه:

بحثی که پیش روی خواننده محترم قرار دارد ادامه سلسله
مقالاتی است که سعی میشود با بهره گیری از الطاف بیکران الهی و یافته های تجربی و
نظری، عوارض و علل گرفتاریها و مشکلات جامعه در ارتباط با دستگاههای اداری و
اجرائی کشور در حدٌ وسع و درک و بینش نگارنده شکافته و بیان گردد و لذا مقالات
گذشته در زمینه آثار و عوارض خط بازی و گروه گرائی و تأثیر آن بر مسائل جامعه و
نیز ساختار نظام اجرائی کشور و زیر شاخه های آن یعنی نظام مالی دولتی – نظام
برنامه ریزی – نظام بودجه ریزی – نظام اداری و مدیریتهای اجرائی و نظام آموزشی که
با همدیگر پیوند سیستمی و نظام یافته دارند به چاپ رسیده است و در ادامه بحث مزبور
اینک مطالبی پیرامون نظام تحقیقاتی و پژوهشی و علمی در کشور از نظر خواننده محتر میگذرد.

مسئله تحقیقات علمی هر روز بیشتر از گذشته اهمیت پیدا میکند
زیرا کشف اسرار جهان مادی و کشف روابط علت و معلولی بین پدیده ها و ارتباط متقابل
بین عناصر موجود در طبیعت و نیز کسب شناخت لازم از هویٌت پدیده ها و اجزاء و عناصر
موجود در جهان، اعم از علم طبیعی و اجزاء و عناصر موجود در جهان، اعم از علوم
طبیعی و علوم انسانی و باز شدن ابهامات و دربهای بسته آگاهی بشر در جهان بستگی
مستقیم به تحقیقات و پژوهش های علمی دارد. روند گسترش علوم و تکنولوژی محصول گسترش
تحقیقات و پژوهش های علمی می باشد.

جهان استکباری با انحصاری کردن علم و تکنولوژی و کسب موقعیت
های پیشرفته در صحنه های تحقیقات علمی و تکنولوژیک و با در اختیار گرفتن قدرتهای
ناشی از آن به دنیا زور می گوید و بر جهان زیر سلطه و محرومین دنیا ستم می کند و
خود را مالک و صاحب اختیار و قیٌم همه چیز در جهان میداند، آن جا که با ترفندهای
سیاسی بتواند سیاسست ظالمانه خود را اعمال نماید از این شیوه استفاده می کند و
آنجا که نتواند سعی میکند با توسل به قدرت مادی – اقتصادی و نظامی خود به این هدف
شوم برسد و تاکنون موفقٌیتهای زیادی در جهان بدست آورده است. استکبار در جهان زیر
سلطه سیاست به اصطلاح هویج و چماق را اعمال میکند. یعنی اگر با سیاست هویج بتواند
زیر سلطه را بخرد و مطیع سازد اینکار را می کندو اگر نتواند با سیاست چماق بر سرش
می کوبد و بقول معروف استکبار با بهره جوئی از سیاست زر و زور و تزویر سعی بر حفظ
سیادت و آقائی ظالمانه خود بر جهان دارد. آنچه که به جهان سلطه گر و استکباری و
استعماری در گذشته و حال اجازه چنین کاری داده و میدهد قدرتی است که از نتایج
تحقیقات علمی و تکنولوژیکی حاصل آمده و برای خود دست و پا نموده است و قدرت ناشی
از تحقیقات علمی را برای هدفهای پلید شیطانی و ستمگری در جهان به کار می گیرد،
استعمار و استکبار با تعقیب سیاست فرهنگ استعماری اجازه نداده است که نظام های
آموزشی جوامع زیر سلطه بگونه ای شکل بگیرد که بتواند نتایج علمی و تکنولوژیکی
مفیدی داشته باشد که منجر به کسب قدرت برای جهان زیر سلطه بگردد. آنها جهان زیر
سلطه را همیشه از نظر علمی عقب نگهداشته است و مکانیسم عمل در سیستم آموزشی آن ها
از مدرسه گرفته تا دانشگاه بگونه ای بوده که عقب افتادگی علمی را ایجاد می کرده
است. از نظر آن ها جهان زیر سلطه باید در عقب ماندگی علمی و تکنولوژیکی بماند تا
هم محتاج به سران شرق و غرب باشد و هم اینکه قدرت خارق العاده ای که بتواند روزی
با سران استکبار رودر روئی نماید ایجاد نکنند.

جمهوری اسلامی ایران ناگزیر است برای کسب قدرتهای مختلف به
مسئله کسب مدارج علمی و تکنولوژیکی توجه اساسی بنماید و به تحقیقات علمی بیشترین
بها را بدهد دو بهمین خاطر است که امام بزرگوار هم در پیام حج سالجاری (1367) که
در واقع منشور دوم انقلاب اسلامی بود و هم در تعیین سیاست های بازسازی کشور به
مسئله تحقیقات علمی و تکنولوژیکی تأکید کرده و فرمودند:

«من در اینجا به جوانان عزیز کشورمان به این سرمایه ها و
ذخیره های عظیم الهی و به این گل های معطٌر و نوشکفته جهان اسلام سفارش می کنم که
قدر و قیمت این لحظات شیرین زندگی خود را بدانید و خودتان را برای یک مبارزه علمی
و عملی بزرگ تا رسیدن به اهداف عالی انقلاب اسلامی آماده کنید و من به همه مسئولین
و دست اندرکاران سفارش می کنم که به هر شکل ممکن وسایل ارتقای اخلاقی و اعتقادی و
علمی و هنری جوانان را فراهم سازید و آنان را تا مرز رسیدن به بهترین ارزش ها و
نوآوری ها همراهی کنید و روح استقلال و خوکفائی را در آنان زنده نگهدارید».

امام بزرگوار «ره» در پیام مربوط به سیاست های بازسازی
کشور، توسعه مراکز علمی و تحقیقاتی را مهم ترین عامل خودکفائی و بازسازی کشور
داشته و فرمودند:

«مهم ترین عامل در کسب خودکفائی و بازسازی، توسعه مراکز
علمی و تحقیقات و تمرکز و هدایت امکانات و تشویق کامل و همه جانبه مخترعین و
مکتشفین و نیروهای متعهد و متخصصی است که شهامت مبارزه با جهل را دارند و از لاک
نگرش انحصاری علم به غرب و شرق بدر آمده و نشان دادند که می توانند کشور را روی
پای خود نگهدارند. انشاء الله این استعدادها در پیچ و خم کوچه های اداره ها خسته و
ناتوان نشود».

حضرت امام «ره» ضمن توجه دادن جامعه به اهمٌیت مسئله تحقیقات
علمی به چند نکته نیز اشاره کردند که هریک بجای خود از اهمیت خاصٌی برخوردار می
باشد و از همه مهم تر اینکه بعنوان یک تنگنا برای تحقیقات علمی کشور مشکل پیچ و
خمهای نظام اداری را مطرح نمودند.

گسترش تحقیقات علمی باعث کشف تازه های علمی و تکنیکی می
گردد، و اختراعات و ابداعات در جامعه تجلٌی یافته و گسترش می یابند از طرفی
تحقیقات علمی و اکتشافات در علوم طبیعی و علوم انسانی ارکان شکل گیری قوانین علمی
را تشکیل میدهند یعنی وقتی در خصصوی یک پدیده طبیعی و مادی یا انسانی تحقیق شود و
ماهیٌت و علت آن کشف گردد و این امر در چند تحقیق علمی مشابه نیز مشخص شود خودبخود
یک قانون علمی را نتیجه میدهد که مکتشفین و محقٌقین بر اساس آن به اظهار نظر پرداخته
و نظریات و تئوریهای علمی را بوجود می آورند. اگر در کشور ما تحقیقات علمی و
تکنولوژیکی بمعنای واقعی خود توسعه یابد محققین می توانند نظریه پرداز و تئوریسین
یافته های علمی خود باشند وقتی به کتب علمی و سیر تکوینی علوم مراجعه می شود
متأسفانه عموما اسامی دانشمندان و تئوریسین های غربی را مشاهده می کنیم و کمتر با
اسامی آشنا برخورد می نمائیم. اینکه در بین اسامی مخترعین و مکتشفین و تئوریسین
های علوم طبیعی و انسانی کمتر به اسامی آشنا برمی خوریم، خود معرٌف پائین بودن سطح
تحقیقات علمی در کشور ما و جهان سوم است. و اگر میخواهیم در زمینه های مختلف
بخودکفائی برسیم باید ابتدا جامعه علمی و آموزشی کشور در مدرسه و دانشگاه و محیط
کار و غیره را به تحقیق علمی عادت نماید تا کشور هر روز با اکتشافات تازه ای روبرو
گردد، اکتشافات بنیه علمی و تکنولوژیکی کشور را قوی میکند قوت بنیه علمی و
تکنولوژیکی کشور باعث افزایش قدرتهای اقتصادی – سیاسی – اجتماعی در جهان میگردد و
با پیدا کردن قدرت در همه زمینه هاست که امکان مقابله با استکبار وجود دارد که
تقویت بنیه علمی خود نیز یکی از مصایق قدرت می باشد. با امید به اینکه در آینده نه
چندان دور شاهد ظهور و حضور اسامی مخترعین و مکتشفین و تئوریسین و نظریه پردازان
علمی کشورمان در محافل علمی جهانی باشیم.

کشور ما از گذشته بصورت ظاهر دارای بخشهای تحقیقاتی و
مطالعاتی بوده است و دانشگاههای کشور نیز مدٌعی گسترش تحقیقات علمی می باشند هر
ساله سرمایه ها و بودجه های زیادی نیز در بودجه ملی به این امر اختصاص پیدا میکند
و برابر مقررات دانشگاهی، دانشجویان بویژه در سطوح فوق لیسانس و دکتری حتما باید
پایان نامه و تز تحقیقاتی خود را بنویسند و در واقع با این کار یک تمرین تحقیق
علمی را انجام داده باشند، ولی با همه این ها می بینیم کشور از فقر علمی و
تکنولوژیکی بشدٌت رنج می برد و کماکان محافل علمی و دانشگاهی ضمن عقب بودن از
قافله علم و تکنولوژی جهان، عمدتا دانشهای علمی خود را از خارج وام گرفته اند، و
شکوفه های خودکفائی علمی بیرون نزده است. حال این سؤال مطرح است که نظام علمی و
تحقیقاتی کشور چه مشخصه هایی داشته و چه عواملی باعث گردید که کشور از این جهت عقب
افتاده باشد و پیشانی علمی و تکنولوژیکی جهان معاصر در دست کشوری باشد که در
مسابقه علمی جهان حتٌی دیرتر از ایران شروع کرده است! و آیا افزایش مراکز تحقیقاتی
به تنهائی کفایت خواهد کرد یا به موارد دیگری باید توجٌه شود. اشکالات و تنگناهای
زیادی در ارتباط با نظام علمی و پژوهشی کشور مطرح هستند که در اینجا به بعضی از
آنها اشاره میگردد:

1-روحیه علمی به جان جامعه علمی کشور تزریق نمی گردد:

دانشگاهها و مدارس تحت تأثیر نظام آموزشی متٌکی بر حافظه، در
زمینه ایجاد روح علمی در دانشجو و دانش آموز ضعیف عمل می نمایند. اگر فرضا
تحقیقاتی موردی نیز انجام می پذیرد فاقد توان تعمیق روح علمی در افراد می باشد
سیستم دانشگاهی کشور سیستم کلاسی است و تحقیقات علمی امری حاشیه ای و فرعی تلقی می
گردد. تغییر این نگرش و ایجاد روحیه تحقیق علمی مستلزم تغییر ساخت آموزشی دانشگاه
ها از سوی شورای عالی انقلاب فرهنگی است.

2-قناعت دانشگاه ها و مراکز علمی به تألیفات:

اساتید و دانشگاه ها با سنت رایج تألیف خو گرفته اند و کمتر
زحمت تحقیقات علمی را بخود میدهند، آثار علمی دانشگاه ها عمدتا تألیف یا ترجمه است
که در هر دو صورت انتقال دست آوردهای علمی دیگران است. نه اکتشاف و عرضه دست آورد
علمی جدید توسط افراد داخل کشور، و این خصوصیٌت متأسفانه بصورت فرهنگ حاکم در
دانشگاه ها در آمده و بصورت یک ارزش تلقی می شود و این اقدام خود ریشه در یک عادت
غلطی که فرهنگ استعماری به جامعه ما القاء کرده است دارد و آن عادت به مونتاژ کردن
است، تا حدٌیکه در ما این باور را ایجاد نموده اند که مونتاژ کردن را خوکفائی و
استقلال اقتصادی تلقی کنیم. مونتاژ در صنعت، مونتاژ در دامپروری – مرغداری-
گاوداری- مونتاژ در کشاورزی و بالاخره مونتاژ علمی! تألیف فی نفسه امری مفیدی است
ولی اگر قرار باشد جایگزین تحقیقات علمی شود و باعث فراموشی و غفلت از تحقییقات و
پژوهش های علمی بگردد امر ناپسندی خواهد بود در واقع باید اول به تحقیق پرداخته
شود و بعد به تألیف.

3-کم بها دادن به تفکرات خلاق در نظام آموزشی:

روح حاکم بر سیستم آموزشی بگونه ایست که تفکرات خلاق چندان
پذیرائی ندارند مثلا اگر دانشجوئی یا دانش آموزی بر اساس تحقیق یا تفکٌر به یک
واقعیت علمی پی ببرد و آن را ارائه نماید کمتر پذیرفته می شود و بلافاصله با این
سؤال روبرو می گردد که منبع شما چیست؟! و اگر بگوید خودم کشف کرده ام در فرهنگ
دانشگاهی از ارزش علمی برخوردار نیست و بجای تقدیر و تشکٌر و تشویق تفکر کننده،
متأسفانه ممکن است مورد تمسخر قرار گیرد. ذکر این نکته لازمست که ابداعات و
اختراعات و اکتشافات عمدتا محصول تفکٌرات خلاق و واگرا می باشد، افکار بسته و
افکاری که از خود جوشش ندارند و در حدٌیکه به آنها منتقل کنند می فهمند نمی توانند
منشاء حرکت های نوی علمی در جامعه باشند. وقتی اثر علمی و نوشته یک فرد در فرهنگ
دانشگاهی ارزش گذاری شده و مورد قضاوت قرار می گیرد یکی از معیارهای تعیین کننده و
اصلی در ارزش گذاری تعداد منابعی است که به آن رجوع داده شده باشد و باز هم هرچه
منابع لاتین بیشتر باشد ارزشش بیشتر است و اینگونه القاء شده که انگار علم در
انحصار غربیان است و آنچه که خودیها گفته اند ارزش کمتری دارد و این خود نوعی کم
انگاری است که فرهنگ استعماری در ذهن ما جا انداخته است. حضرت امام «ره» در پیام
خودشان به خودیها بها دادند و بر کارشان ارزش گذاشتند که شهامت مبارزه با جهل را
دارند و از لاک نگرش انحصاری علم به غرب و شرق بدر آمده اند.

ادامه دارد

یادداشتها و خاطراتی از امام خمینی

حجة الاسلام
رحیمیان

هرچند ژرفای شخصیت امام و عظمت و گستردگی آن برای هیچکس،
حتی نزدیکترین افراد و برجسته ترین شاگردان ایشان قابل دسترسی و شناخت نبوده و
هیچکس را هم یارای چنین ادعائی نیست ولی هر کس از زاویه ای و متناسب با درک و
ظرفیت خویش آن هم در بعد ظاهری و اثباتی قطره ای از دریای حکمت و فرزانگی امام را
چشیده است و با جمع آوری این قطره ها که جویبارهایی از آن دریای فضیلت برای تشنه
کامان تاریخ و نسلهای آینده جاری می شود. و از آنجا که تمام حرکتها و سکونها و همه
سخنها و سکوتهای امام، هرچند کوچکترین و عادی ترین آنها درسهای عمیق و پرمعنایی
است از حکمت الهی و روح ملکوتی حضرتش، پس هرکس هرچه را از امام شنیده و آنچه را در
او دیده باید که با حفظ امانت در اختیار همگان قرار دهد. نویسنده این سطور که بیش
از دو سوم از عمر خویش را در محضر امام و همراه با او و عشقش با انبوهی از خاطرات
تلخ و شیرین سپری کرده گوشه ای از این خاطرات که در طول مدت 27 سال یادداشت کرده
بر حسب درخواست دوستان تنظیم نموده که فرازهایی از آنها از این شماره مجله به چاپ
می رسد. البته در این مجموعه سعی شده فقط مشاهدات و مطالبی که نویسنده خود مستقیما
و بدون واسطه از حضرت امام دیده و شنیده، ارائه دهد و اکنون این مجموعه را با
تقدیم بخش پایانی آن آغاز می کنیم:

سن شناسنامه ای یا سن واقعی!

از قناعت و صرفه جوئی حضرت امام سخن بسیار شنیده ایم و هر
کس کمترین معاشرت و ارتباط نزدیکی با معظم له دارد در اولین مرحله متوجه این جهت
میشود. نه این که اسراف و تبذیری در زندگی امام یافت نمیشود بلکه حضرت امام مصداق
بارز «المؤمن قلیل المؤمنه، کثیر المعونه» می باشند. بهره گیری ایشان از تمتعات
دنیوی در حداقل و بهره دهی و فایده رساندن و سیر و سبقت در طی مدارج معنوی در حد
اکثر است.

از صرفه جوئی حضرت امام در زمینه آب و برق و سایر وسائل
زندگی مطالب بسیار گفته شده است. در اینجا صرفه جوئی آنحضرت را در مورد وقت یادآور
می شویم. بهمان نسبت که وقت و عمر انسان در نظر یک حکیم الهی گرانقدرترین سرمایه
به شمار می آید صرفه جوئی و بهره گیری از آن نیز در بالاترین حد ممکن اعمال می
شود. در حقیقت عمر حقیقی و حیات هر انسانی را باید در چهارچوب بهره گیری صحیح و
حرکت در جهت نیل به هدف و فلسفه آفرینش انسان ارزیابی کرد. با چنین مقیاسی ممکن
است یک فرد بر حسب شناسنامه صد سال زندگی کرده باشد ولی عمر مفید او صفر یا زیر
صفر بوده و عمری را به صورت مرده ای متحرک به سر برده و گاهی ممکن است یک آدم
صدساله عمر واقعی و مفید او مثلا 5 سال، 10 سال ، 20 سال و … باشد و بالاخره
آنگاه سن شناسنامه با سن حقیقی انطباق دارند که انسان لحظه ای از عمرش را به بطالت
تا چه رسد به گناه سپری نکرده باشد. حضرت امام گذشته از جنبه محتوائی و کیفی زندگی
اش که مصداقی از: «ان صلوتی و نسکی و محیای و مماتی لله ربٌ العالمین» بود و حتی
خواب، استراحت و ورزش و خوردن و پوشیدنش و … همه و همه در راستای سیر الی الله و
در خدمت صعود معنوی اش بود. از نظر کمٌی و ظاهری نیز نه آن که هرگز هیچ کس را سراغ
نداریم که آنحضرت را بی کار دیده باشد، بلکه می توان گفت حتی در سالهای اخیر و
علیرغم آن که روز به روز آثار نقاهت و ضعف و کهولت سنی بیشتر در امام ظاهر می شد
حضرتشان پرکارترین فردی بود که سراغ داریم.

امام از همه پرکارتر

مسلم است که انسان برای نوشتن یک مطلب و حتی یک نامه همزمان
به آرامش روحی و سلامت جسمی نیاز دارد و هر یک از ضعف و بیماری جسمی یا ناراحتی
روحی می توانند مانع از خوب فکر کردن و خوب نوشتن باشند ولی همه شاهد بودیم در
همین یکساله بعد از قبول قطعنامه و نوشیدن زهر آن و آلام دیگری که دل آنحضرت را
خون و اشکشان را جاری کرد، دهها پیام جامع را در زمینه های گوناگون تحریر فرمودند.
ناگفته ها را گفتند و بر مسائل مهم تاکید مضاعف کرند. پرده از مسائل مبهم و
ناشناخته برداشتند و حجت را بر همه تمام و نعت چراغ هدایتش را کامل نمودند و گوئی
خود را در پایان راه می دید و تکلیف می دانست که در ایفائ رسالت خویش حتی از نکته
ای فروگذار نکند و بدین ترتیب در زمینه نوشتن پیامها گذشته از جهت محتوائی شگفت
انگیز آنها از جنبه کمیت و حجم در مقیاسی بی سابقه و فوق العاده در طی یکسال اخیر
کار کردند و تازه این گوشه ای از انبوه کارهای سنگین و متنوع حضرتشان بود.

پنج کار در یک زمان!

حضرت امام در بسیاری از اوقات در آن واحد و همزمان به
کارهای متعدد اشتغال داشتند که در این رابطه چند نمونه از مشاهدات خود را نقل می
کنم:

در یکی از روزهای اوائل فروردین 68 حدود ساعت 7 بعدازظهر
حضرت امام حقیر را برای انجام کاری احضار فرمودند. وقتی مشرف شدم حدود یکساعت از
مغرب گذشته بود و حضرت امام در حالی که هنوز مشغول تعقیبات نماز مغرب و عشاء
بودند؛ 1- تسبیح در دستشان بود و ذکر می گفتند. 2- به پشت خوابیده بودند و با بالا
و پائین بردن پاهایشان نرمش مخصوصی را که پزشک توصیه کرده بود انجام می دادند. 3-
تصویر بدون صدای تلویزیون روشن بود و سیما را مدنظر داشتند. 4- و در همان حال به
صدای رادیو گوش می دادند و علاوه بر همه این امور 5- علی، نوه عزیزشان در حالی که
سعی می کرد از حرکات امام تقلید کند در کنارشان دراز کشیده بود گفتن ذکر و استماع
خبر، و دیدن سیما، و انجام نرمش مانع از نرمش و ملاطفت و بروز عطوفت نسبت به کودک
خردسال فرزندشان نمی شد و همواره او را نیز مورد تفقد و نوازش پدرانه داشتند و
بدین ترتیب حضرت امام را در زمان واحد به پنج کار جداگانه مشغول یافتم.

و به طور مکرر حضرت امام را به هنگام قدم زدن عصرانه شاهد
بودم که در عین قدم زدن به عنوان ورزش که خود کاری مهم و لازم برای تامین سلامت
معظم له در راستای خدمت به دین خدا بود.- قوٌ علی خدمتک جوارحی – در دستی تسبیحی
داشتند و به ذکر خدا مشغول و در دست دیگر رادیوئی کوچک داشتند و با استماع آن در
جریان مسائل داخل و خارج قرار می گرفتند.

و بدینسان می توان گفت عمر واقعی حضرت امام نه هشتادو هفت
سال که از نظر کاربرد و بهره گیری کمٌی دو چندان این مدت بود و از جهت کیفی و محتوائی
و با توجه به پیوند او با مبدأ لا یزال هستی تا بی نهایت جاودانه و تا آنجا که حق
و حقیقت است، کشیده شده است.

گوئی که در اینجا نبود!

همچنین در طول مدتی که صبحها برای انجام کارهای مربوط به
دفتر و امور وجوهات شرعی خدمت حضرت امام مشرف می شدیم و ما بین 20 دقیقه الی 50
دقیقه روزانه بعد از ساعت 8 صبح در خدمتشان بودیم بعد از پاسخگوئی به سؤالات
مطروحه و استجازات و امثال آنها ما مشغول می شدیم و حضرت امام ضمن نظارت بر کار ما
مشغول مطالعه و بررسی گزارشها می شدند. تنها در روزهای یکشنبه و دوشنه اول و دوم
خرداد که روز سه شنبه بعد از آن مورد عمل جراحی قرار گرفتند وضعیتی خاص داشتند
هریک از این دو روز یکی دو سؤال را با اشاره و حداقل کلمات پاسخ گفتند و پس از آن
بر خلاف معمول گذشته به مطالعه نپرداختند و با سکوت و سکونی ویژه و چهره ای آرام
گوئی بر افقهای دور دست چشم دوخته و گر چه در جایگاه همیشگی خود نشسته بود اما
انگار که در اینجا نبود.

وضعیت جسمانی امام تا آن اندازه خوب بود که مثل اوقات دیگری
که سالم بودند به راحتی به محل ملاقات و کارهای روزانه می آمدند نه از جهت جسمانی
ظاهرا وضعیت بدی داشتند و نه اطلاع مشخصی از بیماری خود داشتند و تا آنجا که اطلاع
دارم تا آخر هم نوع بیماری به حضرتشان گفته نشد در آن شرائط، وضعیت چنان عادی بود
که تا هفته پیش از آن حضرت امام نوشابه میل می کردند و تازه پزشک به معظم له معروض
داشت که ما ترجیح می دهیم شما نوشابه ننوشید و روز دوشنبه 2/3/68 پزشک به عرض
رساند که اجازه بدهید امروز هم میخواهیم کار دیروز را مجددا انجام دهیم. دیروز
حضرت امام را اندوسکپی کرده بودند. و حضرت امام گوئی در ذهنشان این بود که خونریزی
معده ناشی از خوردن بعضی از قرصها بوده، فرمودند من دیروز اذیت شدم. اگر احتمال می
دهید این عارضه مربوط به قرصها بوده این قرصها را ده روز نمی خورم شاید ناراحتی
برطرف شود و پزشک به عرض رساند که این کار – یعنی اندوسکپی مجدد- لازم است اجازه
بدهید امروز انجام دهیم ولی قول می دهیم که مثل دیروز اذیتتان نکنیم.

با توجه به این خصوصیات و با توجه به این که در گذشته حضرت
امام بیماریهای سختی را پشت سر گذاشته بودند، دلیل چندانی بر نگرانی آنحضرت بابت
بیماری وجود نداشت؛ گرچه اگر هم اطلاع از مسأله سرطان و بنای تکه برداری در روز
دوشنبه را داشتند و حتی از لحظه مرگ هم مطلع می شدند باز هم نگران نبودند پس آیا
باز آن سکوت و تأمل و تفکر ژرف بیانگر چه معنائی بود؟ گرچه ما به اصطلاح تا اندازه
ای از خطر آگاهی داشتیم و حضرت امام – به ظاهر- هیچگونه اطلاعی نداشتند و آیا امام
در ورای همه این امور چیزی را نمی دیدند که ما حتی از تصور آن عاجز بودیم؟!

در اطاق عمل و درمانگاه

صبح روز سه شنبه 3 خرداد 1368- با آن که اجمالا اطلاع
داشتیم که قرار است حضرت امام مورد عمل جراحی قرار گیرند ولی چنان نسبت به این
مسأله تلقی ناباورانه داشتیم که طبق معمول کارها و قبوض را برای تشرف آماده کرده و
در موعد مقرر به طرف بیت معظم له روانه شدم. اما با در بسه مواجه گردیدم. دلم
لرزید. زانوهایم سست شد. مضطربانه و شتابزده خود را به درمانگاه رساندم. به کریدور
وارد شدم چشمم به صفحه تلویزیون افتاد. امام در اطاق عمل و بیهوش بودند و پزشکان
پروانه وار گرد شمع وجودشان می چرخیدند. روی موضع برای شروع عمل جراحی آماده می
شد. لحظات به سنگینی کوهها سینه ام را می فشرد. جان بر لب، زمزمه دعا بر زبان و
ذکر خدا در دل و اشک بر دیدگان داشتیم. تدریجا حضرات آقایان سران سه قوه: خامنه
ای، هاشمی رفسنجانی و موسوی اردبیلي نیز وارد شدند. علاوه بر چند نفر از اعضای
دفتر و حاج احمد آقا یکی از همشیره هایشان نیز حضور داشتند. چشمها بر صفحه
تلویزیون دوخته شده بود و اشک مجال دیدن را نمی داد و … و آرام تر از همه
فرزندان امام بودند که دل شیر را به ارث برده بودند.

نو توان نگاه داشتم و نه می توانستم چشم از دیدن محبوب
بربندم. تیغ جراحی بود که سینه او را می شکافت یا خنجری که جگر ما را می درید.
نزدیک به سه ساعت همراه با امید و دلهره به طول سی سال بر من گذشت. سی سال خاطرات
تلخ و شیرین، تلخی هجرانها و شیرینی وصالها. سی سال عشق و ارادت و …

و سرانجام فضا از خوشحالی پر شد و عمل بدون عارضه قلبی با
موفقیت پایان یافت. لحظه شیرین فرا رسید. به شیرینی نزدیک به سی سال شیرینی عشق
او. لحظه انتقال حضرت امام از اطاق عمل. لحظه ای که از فراسوی اشک شوق و عشق چشمم
به دیدن سیمای نورانی و متلؤلأش روشن شد و دل طوفان زده ام به ساحل آرامش رسید…

میخواستم از پزشک و پزشکان تشکر کنم اما الفاظ مناسب در
ذهنم نیافتم و زبانم نیز بند آمده بود و فقط توانست دست پزشک را ببوسم…

دیری نپائید که این مسرت جانبخش و آرامش شیرین با دگرگونیها
و گزارشهای پزشکی دستخوش فراز و نشیبها شد. لحظه ها به سنگینی می گذشت و عقربه
زمان به سختی می چرخید و…

گفتنی های روزهای درمانگاه زیاد است و آنها نیز که در این
روزها شرف حضور داشتند زیاد بودند، هر یک شمه ای گفته اند: از عبادتها، راز و
نیازها و گریه های شبانه تا ذکر و نماز و اهتمام فوق تصور بر آنها که سنت دیرینه
امام بود و خدا می خواست که حداقل در این چند شبانه روز هم شده چشمه هائی از ابعاد
معنوی نادیده و ناشناخته بنده صالحش را بر دیگران بنمایاند و با استفاده از این
فرصت استثنائی و در عین حال غم انگیز، با دوربین مخفی تصویری هرچند ظاهری و نارسا
از جلوه های عبودیت او برای تاریخ و خداجویان به ثبت رسد و وا اسفا!! که هیچ
دوربین و نزدیک بین و ذره بین و چشم ظاهربینی را امکان دیدن حقیقت مقام عبودیت و
خلوص حضرتش نیست. هشتاد سال عبادت خالصانه، هشتاد سال مناجات شبانه، هشتاد سال
ریاضت و جهاد اکبر و اصغر هشتاد سال سیر و سلوک الی الله و … و ما کجا و او کجا
که:

ما را کجا به کوی تو ممکن شود وصول

کانجا خیال را
نبود قدرت نزول

با این همه گوئی مشیت خداوندی بر این تعلق گرفته بود که اگر
برای چند روز و چند شبی هم که شده آنچه را در مقام ظهور قابل رویت است با شهود
اعین و تصویر عیان بر جهانیان ثابت کند که اگر قانون « و من نعمره ننکٌسه فی
الخلق» همگانی است ولی «خلق» و شاکله ی باطنی متکامل و ذوب شده ی در حقٌ، نه با
عمر طولانی و بیماری جسمانی که با مرگ نیز آسیب پذیر نیست و اگر انسانهائی مصداق
«و منهم من یردٌ الی ارذل العمر لکیلا یعلم بعد علم شیئا» می شوند ولی این توان
الهی نیز در انسان وجود دارد که نه در درٌه انحطاط «ارذل العمر» سقوط کند و نه
دانسته های خویش را از دست دهد بلکه در اوج قله شخصیت انسانی و شکوفائی روحی و با
برخورداری از تمام مشاعر و حفظ تمام اندوخته ها و دریافتهای الهی خویش و توجه کامل
به مبدأ هستی و معاد و معارف حقه تا آخرین لحظه عمر را سپری کرده و در کمال معرفت
و قدرت آگاهی ، دیواره مرگ را شکافته و به فضای لایتناهی جهان ابدی و ملکوت اعلی
پرواز کرده و به لقاء مبدأ کمال و هستی مطلق راه یابد.

حضرت امام هرچه به لحظات پایانی نزدیک تر می شد وجودش از
توجه به خدا لبریزتر و آثار و نمودارهای حکمت و معرفت الهی اش آشکارتر و سیمایش
نورانی تر می شد. در حالی که هر روز و هر ساعت از نظر جسمی رو به کاستی و ضعف و
رنج بیشتر بودند که بر حسب روال طبیعی و سیر مادی و جسمانی بروز و ابراز بیشتر
آثار تألم و ناله و جزع را می طلبید، اما شخصیٌت شکوفا شده و حقیقت شگفت انگیز
انسان تکامل یافته ای مثل امام که روح بزرگش بر جسم و عالم طبیعت غالب گردیده و
جسم برایش جز قالب و مرکب راهوار نیست وضعیت دیگری را به منصه ظهور گذاشته بود. از
نای وجودش که جز برای خدا ننالیده بود به جای ناله از آلام جسمانی، زمزمه ذکر خدا
و آهنگ روح انگیز وصل و قرب، لقا بر می خاست و از شمع چهره ملکوتیش که جز برای حق
نیفروخته بود به جای اخم و ترشروئی از دردهای ناشی از بیماری تن، نور ایمان و
طمانینه خاطر و نشاط و انبساط برای لقاء دوست متلؤلؤ بود.

او مصداق بارز مؤمنانی بود که خود در این دنیا به حساب خود
می رسند قبل از آن که در آن دنیا به حسابشان رسیدگی شود. او گرچه به ظاهر هنوز روح
بلندش با کالبد خاکیش پیوند داشت ولی در حقیقت گوئی از قفس تن رسته و با رسیدن به
کمال انقطاع از همه تعلقات مادی به خدا پیوسته بود و با دلی آرام و قلبی مطمئن و
روحی شاد و ضمیری امیدوار به فضل او عازم سفر به جایگاه ابدی بود.

و خلاصه آن که هیچ کس در این مدت کمترین ناله و اخمی از درد
و الم جسمانی و شخصی از او نشنید و ندید و فقط زمزمه مناجات و نوای عطر آگین عبادت
و خشوعش بود که فضای اطراف و چشم و گوش و دل همه را پر کرده بود و با معجزه وجود
الهی اش همه حاضران در محفل عاشقانه اش را در شگفتی و ایمان به مقام والای انسان
راستین و آفریدگار احسن الخالقین فرو برده بود.

این بنده کمترین ضمن آن که بر حسب دستور امام موظف بودم در
دفتر به وظیفه محوله بپردازم و گر چه در این مدت سعی بر این داشتم که حضرتش را در
چنین وضعیتی حتی به اندازه پاسخ یک سلام نیازارم اما با این حال چشم از دیدنش نیز
پوشیدن نمی توانستم و به ترتیبی روزی چند بار دیده را به جمال جمیلش روشن و دل را
به وصالش متیٌم می نمودم و در این میان روزهای یکشنبه ، دوشنبه ، سه شنبه 7 و 8 و
9 خرداد نیز طبق معمول دیرین که روزها انجام کارهای دفتر بود به خدمت رسیدیم و با
دریافت اجازه به اطاق همیشگی رفتیم و کارها را به انجام رسانده و در پایان نیز به
عرض سلام و دعا نائل گردیدیم.

روز جمعه 12 خرداد در حالی که – همانگونه که قبلا اشاره
کردم – نمی خواستم صرف دیدارم زحمتی ایجاد کند بگونه ای به اطاق وارد شدم که فقط
بتوانم امام را ببینم ولی یکی از دوستان که در کنار تخت مشغول انجام وظیفه بود از
روی محبت به عرض رساند که: آقای رحیمیان آمده اند. در مقابل عمل انجام شده قرار
گرفتم. جلوتر رفتم. حضرت امام چشمان مبارکشان را باز کردند. سلام کردم. جواب دادند
با صدای لرزان و بریده دعا کردم و آنحضرت با تفقد و لحنی محبت آمیز فرمودند: انشاء
الله موفق باشید … با تمام کردن جمله و رسیدن به حرف آخر جوهره صدایشان نیز تمام
و چشمانشان دوباره بسته شد و در حالی که می گریستم خارج شدم.

روز شنبه 13 خرداد مراجعات به دفتر زیاد بود و در عین حال
قبوض و کارها را برای انجام در روز یکشنبه طبق معمول گذشته آماده کردیم. قبوض و
کارهائی که برای همیشه ماند و دیگر انجام نگرفت. بعد از ظهر، یکی از برادران دفتر
تلفن زد به منزل که بیا، سران سه قوه از بین جلسه شورای بازنگری جلسه را رها کرده
و به بیت آمده اند. ممکن است خبری شده باشد. بچه های دفتر نگران شده بودند و از من
خواستند زودتر بیا و برو بالا ببین چه خبر است و میخواستند از این طریق مطلع شوند.

ساعت حدود 4 بعد از ظهر بود با عجله خود را به درمانگاه
رساندم. با صحنه ای غم آلود و فضائی اندوهبار مواجه شدم همه در محوطه نشسته بودند.
چشمها گریان و رنگها پریده بود و در عین حال محوطه بی سرو صدا و آرام بود نمی
فهمیدم چه شده؟ زبانم بند آمده بود و زانوهایم می لرزید و قلبم به شدت می زد،
دقایقی روی زمین ولو شدم. کم کم خودم را جمع کردم و برخاستم به طرف اطاق رفتم. خود
را در سخت ترین لحظات زندگی ام یافتم حضرت امام در حال اغماء بود. دستگاههای
متعددی در ارتباط با قلب، تنفس و غیره، امام را احاطه کرده بود. فضای اطاق یأس
آلود و غمبار بود. بیشتر از لحظاتی طاقت نیاوردم و برای اولین بار در زندگی معنی
این شعر سعدی را لمس کردم که:

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

من خودم به چشم
خویشتن دیدم که جانم می رود

حدود مغرب پزشکان گزارشی را به جمع حاضر ارائه کردند. از
پیش بینی وضع امام در روزهای آینده سؤال شد و پزشک پاسخ داد صحبت از هفته و روز
نیست مسأله در محدوده چند ساعت دور می زند. شنیدن این جمله تاب و توان را از همه
گرفت. در عین حال به خاطر بعضی از مسائل همه مأمور به حفظ سکوت و آرامش بودند.
سکوت تلخ و خفه کننده، سیاهی شب و سیاهی غم به هم درآمیخته بود. همه به خود می
پیچیدند و در دریای متلاطم و تاریک غم و اندوه دست و پا می زدند. بالا آمدن یک
درجه فشار خون. یک حرکت ابرو یا یک تکان پلک امام بزرگترین آرزوی همه بود و …

لحظات سنگین تر از همیشه به کندی و سختی پیش می رفت و
ناگهان تلخ ترین و دردناکترین لحظه رخ نمود. ساعت هنوز به 30/10 نرسیده بود که با
سقوط فشار امام به صفر، قلب تپنده جهان اسلام از حرکت باز ایستاد. قلم و زبان را
یارای توصیف آن لحظه نیست. دقایقی صدای ضجه و شیون فضا را پر کرد ولی با توصیه
مؤکد و قاطعانه یکی از بزرگان به خاطر بررسی چگونگی اعلام خبر همه محکوم به خویشتن
داری و حفظ آرامش شدند و …

ساعتی بعد از نیمه شب. جنازه مطهر برای غسل و کفن به حیاط
خانه امام یعنی همانجائی که ملاقاتها و دستبوسی انجام می شد منتقل گردید و نزدیک
اذان صبح و بعد از انجام غسل و کفن به سردخانه کوچکی که در سرداب خانه ای در
نزدیکی بیت و درمانگاه تدارک شده بود، مستقر گردید.

شب بعد یعنی شب 15 خرداد که قرار بود فردای آن شب جنازه
مطهر به مصلی انتقال داده شود، نزدیک به نیمه شب برای آخرین وداع به زیارت پیکر
مقدس تشرف یافتم. انگار که او زنده بود، زنده و زنده تر از همیشه. پاهایش را که جز
به راه خدا گام ننهاده بود چندین بار بوسیدم و بر چشم گذاردم چهره گلگونش را نیز
برای آخرین بار بوئیدم و بوسیدم. از او عذر تقصیر خواستم و در خواست دعا نمودم و
بناچار مرخص شدم. این لحظات بزرگترین و باشکوهترین و در عین حال غمبارترین و
جانکاه ترین خاطره زندگی ام را شکل داد. خاطره ای که به هیچ وجه نمی توانم از آن
چیزی بگویم و …

ادامه دارد

حجة الاسلام شیخ علی اکبر آشتیانی نماینده ولی فقیه در
ژاندارمری جمهوی اسلامی ایران 2

سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی (قدس سره)

دقت در امور

یادم هست زمانی که قطب زاده مدیریت صدا و سیما را بعهده
داشت حضرت امام که از پخش برنامه های خلاف اسلام ناراحت شده بودند نامه ای تنظیم
کرده و ذیل آن خواستند که : به« آقای قطب زاده بگوئید مگر شما التزام به مسائل
اسلامی ندارید مگر شما متعهد نسبت به قرآن نیستید، انقلاب ما انقلابی اسلامی است.
چرا باید برنامه هایی خلاف اسلام از صدا و سیما پخش شود». وقتی پیام امام به قطب
زاده رسید او ناراحت شد. لیکن بعدها روشن گشت که قطب زاده ارادت قلبی نسبت به
اسلام نداشته و بلکه تظاهر به تعهٌد نسبت به اسلام می کرده است.

و یا به یاد دارم زمانی که حجة الاسلام و المسلمین محتشمی
در صدا و سیما سمتی داشتند وقتی یک روز برای ادای گزارش به خدمت امام رسیدند حضرت
امام پس از استماع سخنان ایشان گفتند: «شما باید کنترل بیشتری نسبت به برنامه ای
که از رادیو پخش می شود داشته باشید» بعد فرمودند: « بعد از اذان صبح و بعد از
دعاهائی که از رادیو پخش می شود آهنگی نیز وجود دارد که شاید پخش آن درست نباشد».
آقای محتشمی پس از بیرون آمدن از اتام حضرت امام بسیار اظهار تعجب می کردند که
چگونه رهبر انقلاب با مشغله فراوانی که دارند با این دقت برنامه های رادیو و
تلویزیون را تعقیب می کنند البته الحمد لله با رهنمودهای امام عزیز در صدا و سیمای
جمهوری اسلامی تحوٌل عمیقی صورت گرفته و زحمات عزیزان دست اندر کار در ارائه
برنامه های سازنده و اسلامی اینک قابل تقدیر است.

ساده زیستی حضرت امام

اما در مورد زندگی ساده امام بسیار شنیده اید و از تصاویر
پخش شده از سیمای جمهوری اسلامی ایران خود شاهد بودید. منزل ایشان را ابتدا باید
بگویم، منزلی که در جماران ایشان سکونت داشتند متعلق به حجت الاسلام و المسلمین
آقای جمارانی و دو اخوی ایشان و همچنین متعلق به یکی از دامادهای آقای جمارانی است
که در اختیار حضرت امام بمنظور سکونت قرار گرفته بود. حضرت امام با توجه خاصی که
نسبت به مسائل شرعی داشتند یک بار تمامی اقایانی که از آنها یاد شده را دعوت کرده
و از آنها پرسیدند که: آیا رضایت به سکونت حضرت امام دارند یا خیر؟ و آقایان پاسخ
دادند که رضایت کامل دارند حضرت امام به این هم بسنده نکرده و همسران آقایان را
خواسته و از آنان نیز پرسیدند که: آیا رضایت برای سکونت حضرت وجود دارد یا خیر؟
آنها نیز اعلام کردند که بسیار خوشحال و راضی هستند که امام عزیز افتخار داده و در
این منزل سکونت کرده اند در مورد ساده زیستی حضرت امام رضوان الله تعالی علیه باید
بگویم ایشان سعی می کردند همیشه در شرایطی مشابه محرومترین و مستضعف ترین افراد جامعه
زندگی را سپری کنند. در این مورد خاطره ای به یادم آمد که نقل می کنم:

هنگامی که حضرت امام به جماران تشریف فرما شدند، آقای
جمارانی علاقه داشتند که حسینیه به لحاظ ساختمانی و فرم عمومی اش تغییر یافته و به
اصطلاح، محلی تمیز و مدرن شود. یک روز حضرت اما از طریق حاج سید احمد آقا پیغام
دادند که از انجام این کار(تغییر ساختمان حسینیه) امتناع کنید، آقای جمارانی بار
نخست احساس کردند حاج احمد آقا در ادای پیغام حضرت امام چندان مصر نیست، و وقتی
آقای جمارانی به کار تعمیر حسینیه ادامه داد، امام عصبانی شدند و پیغام دادند «اگر
می خواهید اینجا(حسینیه) را تعمیر کنید، بگذارید برای وقتی که من از دنیا رفتم».

در ارتباط با اینکه حضرت امام به زندگی متفاوت از قشر محروم
جامعه رضایت نداشتند خاطره دیگری به یادم آمد که نقل می کنم:

روزهای سخت جنگ تحمیل بود و دشمن با حملات هوائی و موشکی ناجوانمردانه
اش شهرهای بی دفاع کشورمان را مورد هدف قرار داده بود، در این روزها افراد متمکن
با پناه بردن به محلها امن خود را از تیررس دشمن نجات داده بودند لیکن افراد محروم
جامعه با استقامت و پایداری وصف ناپذیری به سکونت خود در شهرها ادامه می دادند. در
این بین قرار شد برای امام پناهگاهی احداث شود تا چنانچه حمله ای هوایی صورت گرفت
جان ایشان که به واقع جان امت بود، در امان باشد. وقتی امام از موضوع باخبر شدند،
گفتند: به هیچ وجه من به آنجا نخواهم رفت پناهگاه ساخته شد لیکن تا آخرین لحظه از
حیات پربرکت امام، این پناهگاه ، امام را در خود ندید. این در حالی بود که تمامی
مسئولین کشور از امام خواهش می کردند که از پناهگاه استفاده کنند لیکن ایشان بر
تصمیم خود مصر بودند. یکبار در پاسخ به درخواست برخی از مسئولان که از ایشان می
خواستند از پناهگاه استفاده کنند فرمودند:« آخر چه فرقی است میان من و آن پاسداری
که در اینجا پاسداری می کند و از من و خانواده ام مراقبت می نماید، من هرگز محل
خود را ترک نخواهم کرد و می خواهم موشک به سر من اصابت کند و من شهید شوم».

برای اینکه حضرت امام را در مقابل عمل انجام شده قرار دهند
در فاصله میان اطاق ایشان و حسینیه پناهگاهی احداث شد لیکن حضرت امام هیچگاه از آن
تردد نکردند و وقتی به آن می رسیدند راه خود را تغییر داده و از کنار آن می
گذشتند.

تواضع حضرت امام

امام عزیز در عین قاطعیت در امور بسیار متواضع بودند.
هیچگاه در منزل به اهل خانه امر و نهی نمی کردند کارهای شخصی خود را شخصا انجام می
دادند، ایشان برای یک لیوان آب به کسی فرمان نمی دادند و همواره احترام خاصی برای
همسرشان قائل بودند.

حضرت امام چون پیامبر اکرم(ص) در سلام گفتن همواره پیشی می
گرفتند و هرگز کسی نتوانست در گفتن سلام به حضرت، از ایشان پیشی گیرد. ایشان هرگاه
به مجلس یا محلی وارد می شدند به همگان سلام می کردند. اهل منزل ایشان نیز کمتر
توانستند در این کار از حضرت امام پیشی گیرند. نقل شده است که در سر سفره غذا تا
همسر محترمه امام حاضر نمی شدند، ایشان دست به غذا نمی زدند.

تواضع اما به همینجا ختم نمی شود. بارها از بزرگ مرد تاریخ
معاصر شنیده ایم که خود را خدمتگزاری کوچک نامیده اند و در تحولی معجزه گونه چون
انقلاب اسلامی نقش مردم را عمده ذکر می کردند و هیچگاه از خود بعنوان ساقط کننده
نظام ستم شاهی ذکری به میان نیاورده اند در مورد تواضع امام در زمینه ای که عرض
کردم خاطره ای به یاد دارم که نقل می کنم.

روزی حاج احمد آقا پدر آقا محمود بروجردی داماد محترم حضرت
امام را برای صرف نهار دعوت کرده بودند در این مهمانی آقایان صانعی، توسلی،
جمارانی و دیگر دوستان نیز حضور داشتند. حضرت امام به احترام پدر آقا محمود
بروجردی پس از اقامه نماز در این جمع حضور یافتند. این گرهمایی مصادف بود با سفر
آیت الله خامنه ای به سازمان ملل و در بین حاضران بحث در مورد بیانات شیوای ایشان
در آن سازمان، حاضران از بیانات پرمحتوا و با روح آیت الله خامنه ای که در
شناساندن اسلام و انقلاب اسلامی عمقی خاص داشت، تعریف می کردند. در این زمان وقتی
پدر آقا محمود بروجردی شروع به سخن گفتن کردند، حاضران سکوت کرده و مستمع شدند.
ایشان برای سلامتی حضرت امام دعا کردند و عنوان داشتند که از برکت وجود رهبر کبیر
انقلاب اسلامی، اینک اسلام عزیز در مجامع بزرگی چون سازمان ملل مطرح می شود. امام
عزیز با تواضعی خاص خود فرمودند:«این ملت است که راه خود را یافته است و مسئولین
هم می دانند چه باید انجام دهند حال چه من باشم و چه نباشم این راه ادامه خواهد
یافت. این حضور ملٌت در صحنه است که برای ما عزٌت آورده است» و سپس گفتند:« من مطمئن
هستم که ملت ایران در صحنه باقی خواهند بود حتی کیفیٌت حضور آنان بیش از این نیز
خواهد شد».

می بینیم که حضرت امام با آن روح بلندی که در همه ابعاد
دارند چگونه متواضعانه نقش خود را کوچک ذکر می کنند و نقش عمده را به مردم می
دهند. این ویژگی امام عزیز الگویی مناسب است که اگر ما سعی کنیم در راه رسیدن به
این کمالات حرکت کنیم انشاء الله خواهیم توانست راه تکامل را بپیمائیم.

تعبٌد حضرت امام نسبت به جاری شدن احکام الهی

حضرت امام نسبت به اجرای احکام الهی تعبد خاصی داشتند. در
این مورد خاطره ای در ذهن دارم که به نقل از حاج احمد آقا بیان می کنم. حجت
الاسلام و المسلمین آقای سید محمد لواسانی از دوستان و نزدیکان حضرت امام بودند،
ارتباط ایشان با حضرت امام آنقدر زیاد بود که در فرصتهای مناسب بطور خصوصی معمولا
در زوزهای چهارشنبه با حضرت امام ملاقات داشتند و ساعاتی در کنار امام به گفتگوهای
دوستانه می نشستند. آقای سید محمد صادق لواسانی از علمائ بزرگ و یاران قدیمی حضرت
امام بودند، ایشان از جمله شخصیت های ارزشمند و قابل اعتمادی بودند که حضرت امام
در کنار ایشان احساس آرامش کرده، و با گفتگوهای دوستانه فیما بین خستگی را از جان
خود دور می کردند.

در جریان کودتای قطب زاده وقتی اعضاء باند کودتا دستگیر و
محاکمه شدند و بعضی به اعدام و بعضی منجر به مجازات استحقاقی خود طبق موازین شرع
محکوم شدند، تصادفا یکی از اعضاء باند مذکور که به اعدام محکوم شده بود، به
مناسبتی با آقای سید محمد صادق لواسانی تماس برقرار کرده و روی جهاتی که فعلا از
ذکر آن صرفنظر می کنیم در ایشان نفوذ کرده و از آقای لواسانی خواسته بود تا نزد
حضرت امام از ایشان شفاعت کند شاید تخفیفی در مجازات اعدامش قائل شوند.

آقای لواسانی به حضور امام شرفیاب شدند و پس از احوالپرسی
از فرصت استفاده کرده و جریان را به عرض امام رساند و از آن حضرت تقاضا کرد تا
دستور دهند از اعدام شخص مورد نشر چشم پوشی شود و تخفیفی در این حکم داده شود.
امام صراحتا این خواهش را رد کرد. آقای لواسانی مجددا اصرار کرد لیکن امام قبول
نکرند تا جائیکه آقای لواسانی بگریه افتاد و مصرا از حضرت امام درخواست عفو می کرد
حضرت امام در حالیکه در ایوان خانه نشسته بودند و به سخنان آقای لواسانی گوش می
دادند اندکی سکوت کرده و سپس گفتند: « با تمام ارادتی که به شما دارم نمی توانم
رضایت خلق را بر رضایت خالق مقدم بدارم، نمی توانم خشنودی شما را بر خشنودی خدا
مقدٌم بدارم و نمی توانم روابط را بر مقررات الهی مقدم بدارم؛ بنابراین باید حکم
خدا اجرا شود».

در مورد تعبٌد حضرت امام نسبت به اجرای احکام الهی و خارج
نشدن از موازین شرعی خاطره ای دیگر در ذهن دارم که مربوط است به اولین روزهای پس
از پیروزی انقلاب اسلامی. خوب به یاد دارم انقلاب شکوهمند اسلامی به پیروزی رسیده
بود و مردم حزب الله گروهی حدود بیست نفر یا بیشتر را که در بین آنان هویدا،
رحیمی، ربیعی، نصیری و برخی دیگر از سران مفسد رژیم ستم شاهی نیز به چشم می خوردند
را به مدرسه می آوردند. برخی از دوستان معتقد بودند که تمامی آنان باید اعدام شوند
و بر این خواسته خود پافشاری می کردند بالاخره قرار شد از حضرت امام کسب تکلیف شود
حضرت فرمودند:« تنها کسانی را که از نظر شرع اسلام مفسد فی الارض هستند و حکمشان
مشخص است اعدام کنید و تصمیم در مورد مابقی را بعهده دادگاه اسلامی بگذارید تا بر
اساس موازین شرعی و اسلام در مورد آنان حکم کند».

بنابراین شاهدیم امامی که خواسته بهترین دوست خود را بدلیل
مغایر بودن با حکم خدا نمی پذیرد، در اینجا نیز حاضر نیست کسی که احتمالا بر طبق
موازین شرعی حکم اعدم به او اطلاق نمی شود خارج از احکام الهی اعدام شود.

خاطره ای دیگر در زمینه تعبد حضرت امام نسبت به احکام الهی
نقل می کنم، زمانی را که مرحوم آیت الله طالقانی در اعتراض به دستگیری فرزندشان
چند روزی از نظرها پنهان شدند به یاد بیاورید. پس از آنکه ایشان خدمت امام رسیدند،
امام به آقای طالقانی گفتند:« پسر شما یکی از منحرفان وابسته به گروهک های چپ راست
و نباید اینقدر از این بابت که دستگیر شده اند، ناراحت شوید» سپس اضافه کردند: «و
الله اگر احمد دچار کوچکترین انحرافی باشد و حکمش مرگ باشد، من شخصا او را خواهم
کشت».

امام عزیز همچنانکه از روحیه ای بسیار عاطفی برخوردار بودند
وقتی مسئله نقض احکام الهی توسط فرد و یا افرادی پیش می آمد هیچگونه اغماضی
نداشتند. حضرت بخصوص از زیر پا گذاشته شدن احکام الهی توسط علماء دین بسیار متأثر
می شدند و رنج می کشیدند در این مورد نقل خاطره ای که در ذهن دارم جالب است.

وقتی قضیه شرکت شریعتمداری در کودتای نوژه روشن شد، حضرت
امام بسیار متأثر شدند و بارها در حیاط منزل قدم می زدند، ذکر خدا می گفتند و تأسف
می خوردند که چطور یک عالم روحانی به وضعی دچار می شود که نهایت آن شرکت در
کودتاست و چطور یک عالم روحانی حاضر می شود احکام خدا را زیر پا بگذارد.

اثر دعای امام

پیشتر گفتم به بیماری عصبی سختی دچار شده بودم و به همین
منظور به خارج از کشور برای مداوا رفتم معالجه این بیماری مدتها طول کشید و تقریبا
به تمامی پزشکان مجرب داخل و حتی چندین پزشک در خارج از کشور مراجعه کرده بودم
لیکن از نزد همه آنها ناامید بازگشتم، حتی میان دوستان شایع شد، فلانی نیز علاج
پذیر نمی باشد و برای جانشینی وی در ژاندارمری باید فکری کرد. اعضای خانواده ام
نیز کم کم مأیوس شده بودند و خلاصه امید برای درمانم بسیار پائین بود. به خدمت
امام قدس سره رسیدم. سلامی عرض کردم و گفتم، اماما دکترها مرا جواب کرده اند و این
به معنی آن است که از نظر طبی، من علاج ناپذیرم. از شما خواهش دارم و آن اینکه
برایم دعا کنید، دعا کنید که انشاء الله بهبودی یابم و بتوانم به خدمت گزاری ادامه
دهم.امام دعا کردند و خدا را شاهد می گیرم که از آن پس رفته رفته حالم بهتر شد و
حالا به سلامتی کامل نزدیکم.

حضرت امام و علم به رفتنی بی بازگشت

پس از آنکه پزشکان تصمیم خود را مبنی بر بستری شدن حضرت
امام در بیمارستان اعلام کردند، امام به هنگام وداع با اهل منزل خطاب به ایشان
گفتند: «من برای همیشه از پیشتان می روم و هرگز باز نخواهم گشت» اهل منزل گفتند:
شما باز خواهید گشت و سلامتی خود را دوباره باز خواهید یافت ولی امام دوباره تکرار
کردند:« اما این بار می دانم که بازگشتی در کار نیست» و سپس حضرت امام خطاب به
همسر حاج سید احمد آقا گفتند: « به پدرتان ( که فردی بسیار مؤمن و عالم است) تلفن
بزنید و بگوئید برایم دعا کند و از خداوند بخواهد که مرا بپذیرد و عاقبت مرا ختم
به خیر بگرداند».

هنگامی که منزل را به طرف بیمارستان ترک می کردند، حاج احمد
آقا کنار در ایستاده بود. حضرت امام در حضور دکترها و پرستارها به ایشان اشاره ای
کردند و ایشان نزدیک آمدند و حضرت امام گونه حاج سید احمد را بوسیدند این منظره را
تا به حال هیچکس مشاهده نکرده بود و این خود گویای آن بود که امام علم داشتند که
دیگر هرگز به منزل باز نخواهند گشت.

حضرت امام حتی در بیمارستان نیز عبادات خاص خود را ترک نگفت
و بلکه با شور و حال بیشتری به عبادت می پرداخت یکی از نزدیکان حضرت امام نقل می
کرد: زمانی به اذان صبح باقی بود که وارد اتاق امام در بیمارستان شدم ایشان را در
حالت عجیبی یافتم. حضرت امام آنقدر گریه کرده بودند که چهره منورشان خیش شده بود و
هنوز اشکهای مبارک همچون باران جاری بود و چنان با خدای خود راز و نیاز می کردند
که من تحت تأثیر قرار گرفتم وقتی متوجه من شدند با حوله ای که بر شانه داشتند صورت
مبارک را خشک کردند.

انشاء الله اگر فیلمهای تهیه شده توسط دوربین مخفی از طریق
سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش یود امت مسلمان نیز خواهند دید که امامشان در مقابل
تمامی قدرتهای بزرگ قد راست کرد و سازش ناپذیری او حتٌی از زبان مخالفان اسلام نیز
مطلب عیان و آشکاری است چگونه در محضر پروردگار سر به تعظیم فرود آورد. و چون ابر
به تضرع و زاری می پردازند.

در همان صبح روزی که قرار بود امام تحت عمل جراحی قرار
گیرند، به خبدمت ایشان در بیمارستان رسیدم . ساعت پنج و نیم صبح بود. گفتند: آقای
صانعی خدمت امام هستند، من هم به ایشان ملحق شدم. سلام عرض کردم و حالشان را جویا
شدم.

کلام الله و مفاتیح در کنار تخت حضرت امام توجه مرا جلب کرد
وقتی خوب دقیق شدم دیدم حضرت امام تا پیش از این مشغول خواندن دعای عهد بوده اند.
در این موقع حال درستی نداشتم و منقلب شدم لیکن سعی کردم خودم را کنترل کنم، آنگاه
امام ملبس به لباس اتاق عمل شدند و به راه افتادند اما دیگر گریه امانم را برید و
از حرکت باز ماندم و نتوانستم ایشان را تا اطاق عمل همراهی کنم.

پیشتر در مورد علاقه حضرت امام به فرزند حاج سید احمد آقا
گفتم حال نکته ای دیگر را بازگو می کنم که باز نشان از آن دارد که امام علم به این
داشتند که در حال رفتن به سوی معبود هستند حضرت امام به بهانه اینکه محیط
بیمارستان برای کودکان مساعد نمی باشد از دکترها می خواستند ایشان را از محیط
بیمارستان خارج کنند اما حالا روشن است که ایشان در روزهای آخر نمی خواستند هیچ
علاقه ای مانع از سفر آخرت ایشان گردد و این خواسته بمنظور بریدن از تمامی علایق
دنیوی بوده است.

روی شنبه آقای خامنه ای مشرف شدند و گفتند: آقا انشاء الله
خداوند به شما سلامتی دهد. امام فرمودند: « شما دعا کنید که خداوند عاقبت مرا ختم
به خیر گرداند، مرا بپذیرد و ببرد».

حاج احمد آقا چند روزی پس از رحلت امام رضوان الله علیه از
قول مادر گرامشان نقل می کرد: حدود یک ماه و نیم قبل از عمل جراحی، حضرت امام
خوابی دیدند و این خواب را برای همسرشان تعریف کردند و متذکر گشتند:« در زمان
حیاتم، راضی نیستم برای کسی تعریف کنید».

ایشان خواب دیده بودند که فوت کرده اند و حضرت علی (ع)
ایشان را غسل و کفن کردند و بر ایشان نماز خواندند و سپس حضرت امام را در قبر
گذاشته و از ایشان پرسیدند حالا راحت شدید؟ امام فرمودند در سمت راستم خشتی است که
ناراحتم می کند، در این موقع حضرت علی (ع) دستی به ناحیه راست بدن امام کشیدند و
ناراحتی حضرت امام مرتفع گشت.

بهرحال تمامی این مواردی که ذکر کردم شاهد بر این امر است
که حضرت امام از خدا خواسته بودند که به لقاء الله برسد.

ورود ناوگان آمریکا به خلیج فارس و واکنش حضرت امام

در ادامه صحبتهایم در مورد واکنشهای حضرت امام در مقاطع
حساس انقلاب اسلامی اجازه می خواهم به زمان ورود ناوگان آمریکا به خلیج فارس
برگردم و حالات مسئولین در آن زمان و واکنش حضرت امام را ذکر کنم.

حضور ناوگان آمریکا در خلیج فارس از دید تمامی مسئولان کشور
معنایی جز شرکت آمریکا در جنگ عراق و ایران به نفع عراق نداشت و بنابراین مسئله ای
بسیار با اهمیت و مهم بود به همین جهت سران کشور که در هفته یک جلسه بمنظور تبادل
نظر در مورد مسائل مهمه کشور داشتند بدلیل حساسیٌت موضوع جلسه خود را در جماران
برگزار کردند در این جلسه حاج احمد آقا، آقای نخست وزیر موسوی، حضرت آیت الله
خامنه ای، حضرت آیت الله موسوی اردبیلی و حجت الاسلام و المسلمین هاشمی رفسنجانی
حضور داشتند و در مورد چگونگی برخورد با این مسئله بحث می کردند. حضرت امام که
معمولا در این جلسات شرکت نمی کردند وارد جلسه شدند.

پس از اینکه ایشان استقرار یافتند حاضران در جلسه نظر امام
را در مورد برخورد با حضور نظامی آمریکا پرسیدند حاج احمد آقا نقل کردند که، امام
فرمودند: « اگر من بودم با ورود اوٌلین ناو آمریکایی به خلیج فارس آنرا هدف قرار
میدادم» توجه کافی به این موضع حضرت امام شهامت و شجاعت نشأت گرفته از توکٌل به
خدای بزرگ را می رساند و الگویی است برای مؤمنان به خدا که در راه او ابتدا توکٌل
کرده و سپس هیچ ترسی از هیچ قدرتی به دل راه ندهند امٌا به حاشیه نمی روم و ادامه
مطلب را پی می گیرم. بهرحال با این موضع قاطع حضرت امام مسئولیت سران کشور بسیار
سنگین شده بود و در عین حالی که عنوان می داشتند نظر حضرت امام باید تأمین شود و
به این موضوع اعتقاد داشتند بمنظور صحبت بیشتر در مورد تبعات این برخورد نزد امام
رفتند.

امام فرمودند اگر چه من گفتم اگر من بودم اوٌلین ناو
آمریکایی را هدف قرار می دادم، لیکن شما سران کشور بحث بیشتری کنید و پس از مشورت
با کارشناسان نظامی تصمیم آخری که مصلحت نظام و مسلمانان در آن باشد را اتٌخاذ
کنید.

امام یار محرومان و مستضعفان

در ادامه صحبتهایم علاقه دارم در مورد توجه خاص حضرت امام
به رسیدگی به وضع محرومان و مستضعفان اشاره ای داشته باشم. ملت عزیز همواره شاهد
بودند که امام بزرگوار در بیانات خود تأکید می کردند که انقلاب شکوهمند اسلامی به
دست مستضعفان جامعه به ثمر رسیده است و از بیانات ایشان است « که یک موی این کوخ
نشینان به تمام کاخ نشینان می ارزد» و همواره اعتقاد داشتند که مسئولین باید
بیشترین همٌ خود را متوجٌه رسیدگی به وضعیٌت قشر محروم جامعه کنند . هریک از
مسئولین کشور که به حضور ایشان می رسیدند ابتدا توصیه مستضعفین را می کردند. من خود
هرگاه پیش از مسافرتهایم در قالب رسیدگی به امور مربوط به سازمان عقیدتی سیاسی
ژاندارمری نزد امام می رفتم و آماده شنیدن توصیه و رهنمودهای حضرت امام بودم،
ایشان می فرمودند: « به همه توصیه کنید که با اخلاق خوب و اسلامی با مردم رفتار
کنند و در جهت حل مشکلات آنان حرکت کنند». ایشان می گفتند: « به درد دلها و سخنان
پابرهنه ها گوش کنید و بدانید اینک که به خواست خدا کشورمان اسلامی است، باید قوای
نظامی و انتظامی آن یار محرومان باشند و صد در صد در جهت خدمت به آنها حرکت کنند و
در برخورد با قشر محروم اخلاق اسلامی را رعایت کنند.» امام عزیز حتٌی هنگامی که در
روز چند عقد نکاح دائم را جاری می کردند تأکید داشتند افرادی که نزد ایشان معرفی
می شوند، از قشر محروم و مستضعف و از خانواده شهدا باشند. حضرت امام با تمام مشغله
ای که داشتند بمنظور پاسخ به ابراز علاقه افراد از قشر محروم، برای جاری شدن عقد
ازدواج توسط حضرت امام، وقت گرانبهای خود را در اختیار می گذاشتند. یادم هست که
امام وکالت خانما را برای خواندن صیغه به عهده می گرفتند، گاه در میان بانوان
کسانی پیش دستی می کردند و قبل از توکیل وکالت شرط می کردند که حضرت امام از آنان
در روز قیامت شفاعت کنند و یا شرائطی نظیر این را می گذاشتند، حضرت امام پس از
قدری تأمل می فرمودند: « من به شما دعا می کنم ، شرط درست نیست من دعا می کنم تا
خداوند زندگی شما را ختم به خیر کند و سعادت دنیا و آخرت را نصیب شما فرماید». و
بعد به خانمها توصیه می کردند که: « با شوهرانتان سازش داشته باشید و سعی کنید در
زندگی هماهنگ عمل کنید تا انشاء الله زندگی شیرین داشته باشید».

عبادت حضرت امام

در مورد عبادت حضرت امام شاید سخن زیاد شنیده باشید. من خود
در زمان طلبگی ام با علمای بسیاری برخورد داشته ام امٌا امام را متفاوت از دیگران
یافتم اصولا باید بگویم ایشان بگونه ای بودند که حرکات و سکناتشان انسان را به یاد
خدا می انداخت. حرف زدن ایشان یاد خدا را در دل زنده می کرد حضرت امام همواره
توصیه می کردند که باید یک قدم در راه کسب علم قدم برداشت و همان زمان دو قدم به
طرف تهذیب نفس رفت باید یک برابر در راه کسب علم گام برداشت و دو برابر در راه
عامل بودن به آن به جلو رفت. خضوع و خشوع ایشان به هنگامی که با خدای خود راز و
نیاز می کرد توصیف ناپذیر است. هیچ کاری را بر اقامه نماز اوٌل وقت ارجح نمی
دانستند این منش بسیار والای ایشان از همان زمان جوانی و طلبگی زبان زد کسانی بوده
است که ایشان را می شناختند. از نزدیکان ایشان شنیدم که دعا و نیایش حضرت امام با
تضرع و اشک همراه است و یگانه انسان سازش ناپذیر تاریخ معاصر چنان در مقابل
پروردگار حاضر می شد که انسان را به یاد حضرت علی (ع) که در هنگام نماز خار از
پایشان می کشیدند و ایشان متوجه نمی شدند، می انداخت.

حضرت امام به نقل از نزدیکانشان برای ماههای ویژه ای چون
رمضان برنامه ای خاص داشتند بطوریکه در این ماه عزیز شعر نمی خواندند، نمی سرودند
و گوش به شعر نمی دادند و دگرگونی خاصی متناسب با این ماه مبارک در زندگی خود
ایجاد می کردند بگونه ای که این ماه را سراسر به تلاوت قرآن مجید، دعا و انجام
مستحبات مربوط به ماه رمضان سپری می کردند.

امت عزیز نماز شب خوانده شده در بیمارستان در روزهای آخر
حیات پربرکت حضرت امام را از سیمای جمهوری اسلامی مشاهده کرده اند و وجود مفاتیح و
قرآن در کنار تخت ایشان را حتٌی در آن حالات همراه با ضعف جسمانی دیده اند، شما
عزیزان دید که امام بزرگوار چگونه هنگامی که سرم در دست مبارک ایشان بود نماز با
خلوص و حضور قلب خود را اقامه می کردند.

ادامه دارد

انقلاب برای حفظ حرمتها و حریمها است نه…

در هر جامعه ای یکسری مسایل و اصولی وجود دارد که باید سالم
و مصون از تعرض و برخورد بماند و اگر نیاز به اجراء و پیاده کردن دارد بدون
کوچکترین تغییر و دگرگونی باید اجراء گردیده و بمرحله عمل بیاید و در جامعه اسلامی
نیز وضع چنین است، و تنها تفاوتی که وجود دارد، این است که در جامعه اسلامی،
حرمتها و حریمها بمکتب و ایدئولوژی برمیگردد و حتی حریمها و حرمتها از ناحیه دولت
و نظام و حکومت بوجود می آید، به این لحاظ و اعتبار است که در رأس نظام اسلامی،
فردی قرار دارد که اطاعت از او در تمام جهات و مراحل، فریضه و واجب بوده و تخلف از
آن حرام و ممنوع است و بقاء و ثبات هر نظامی در گرو حراست از این حریمها و حرمتها
است و مسئولان یک نظام بیش از همه باید از این اصل تبعیٌت نموده و با بی اعتنائی و
تجریها و ایجاد زمینه های خلاف نباید موجب سستی و متزلزل شدن حریمها و حرمتها
گردند. انقلاب هم برای این نیست که زمیه هر کاری را برای هر کسی آماده سازد و به
بهانه انقلاب کردن و انقلابی شدن و کشور را در حال انقلاب و انقلابی بودن
نگهداشتن، شرایط خلافها و بی نظمیها و اعمال سلیقه های فردی را برای کسانی که آمادگی
تخلف دارند، فراهم سازند بلکه انقلاب – بالخصول انقلاب اسلامی – برای این بوده و
هست و خواهد بود که حریمهای نادرست و طاغوتی و ضد ارزشی را- که مانع رشد جامعه
بشری و موجب فسادها و طغیانها و خودکامگیها است – از میان برداشته و حریمهای اساسی
و درست و ارزشی را جایگزین آن ها سازد و این موضوع، یک مسئله اصلی و محوری اجتماعی
است و سرپیچی از آن به هیچ وجه منطقی و درست نمی باشد و در هر جامعه اگر بخواهند
اطمینان مردم را بدست آورند از این اصل باید پیروی نمایند و اگر بخواهند سلامت
اجتماعی را در ابعاد مختلف حفظ نمایند، باید از این اصل پیروی کنند و اگر بخواهند
برنامه ریزی کرده و در آن موفق هم باشند، باید این اصل را محترم و مقدس بشمارند.

و با کمال تأسف ما در جامعه خودمان که متکی باحکام الهی و
ارزشهای اخلافی و اسلامی است، خلافها و تخلفهائی را می بینیم که با هیچ اصول و
توجیهاتی منطبق نبوده و موجب یکسری نگرانیها و ناباوریها و بی اعتقادی مردم باصل
نظام و حاکمیت آن میگردد و با کمی دقت و بررسی بدست می آید که منشأ آنها افراد و
مقاماتی است که مسئولیت حفاظت و حراست از آنها را بعهده دارند.

شما میدانید اگر در میان جامعه، شایع شود که حرمتها به
آسانی شکسته می شود، قانون براحتی زیر پا گذاشته میشود و مقررات بصورت سهل و آسان
جعل و با میل و اراده افراد کنار گذاشته میشود و امثال ذلک، آینده جامعه بکجا
خواهد انجامید؟ خدا میداند!

امروز برای حفاظت از اشخاص و افراد، بیش از حریمها و مقدسات
دینی و قانون ارزش و بها داده میشود و به بهانه شخصیت اجتماعی سیاسی زمینه برای
خلاف و حرمت شکنی و بی اعتنائب به قانون و مقررات براحتی فراهم میشود و بدون تردید
یکی از علل و موجبات عمده عدم اطمینان مردم عادی و معمولی به پیام ها و سخنهای
مطرح شده، همین نوع برخوردها است.

ظاهرا مقررات راهنمائی و رانندگی برای افراد معمولی و عادی
جامعه است امٌا برای مسئولین کنار گذاشتن و نادیده گرفتن آنها با سادگی و راحتی
انجام پذیر است!!

مسافرتهای خارج کشور و صدور گذرنامه برای افراد عادی و
معمولی، عقبه ها و هزاران مشکل دارد اما افرادی هستند که از بند «پ» بچند معنی
استفاده کرده و از همه آنها براحتی عبور کرده و میتوانند مقررات را نادیده
بگیرند!!

دستگاه قضائی که باید حافظ حرمتها و حریمها و قانون باشد،
به بهانه های واهی با ظن و گمان ممکن است فردی و یا افرادی را بازداشت و روزها و
هفته ها و ماهها و بلکه سالها بلاتکلیف نگهداری نماید! و آیا نمیدانند همین طور
بلاتکلیف نگهداشتن چه اثرات سوء و تبعات زشتی در جامعه بوجود آورده است؟!

آیا نمیدانید همین برخوردها قبح و منکر بودن عصیانها و
محرٌمات الهی را از بین برده؟! هر کسی بهر بهانه ای اگر بتواند از گناه ابائی
نداشته و دست بآن میزند و محرمات خداوند را مرتکب شده و با کمال وقاحت تظاهر هم
مینماید!!

کارمندان رشوه گیر از رشوه گرفتن شرم نداشته و بدون آن عمل
وظیفه خویش را انجام نمیدهند!

زن و مرد ظاهرا مسلمان به بهانه عروسی نامبارک، هر گونه بی
بند و باری و بی عفتی را رواج داده و در مراکز عمومی و در منظر و مرآی عموم مردم
بدون کوچکترین حیائی ظاهر شده و عفت عمومی را ملکوک مینمایند.

و همچنین کاسب و تاجر بدون مراعات اصول و مقررات قانونی و
شرعی، هر طور دلشان بخواهد، به کسب و پیشه خود ادامه داده و یکشبه ره صد ساله را
طیٌ نموده و با یکن نیرنگ تجاری بطور همیشه جزء متمولترین افراد جامعه در می
آیند!! وضعیت طوری است که گویا به افراد توصیه شده است بجای عمل بقانون و حراست و
حفاظت از حرمتها و حریمها با آنها بستیز برخاسته و سعی در تضعیف آنها را نموده و
باندازه توانشان آنها را زیر پا بگذارند و عمل بمقررات و قوانین نوعی غیر انقلابی
بودن و خشک و دگم برخورد نمودن تلقی میشود در صورتی که طبق سنت عمل کردن خودش سنت
لا یتغیٌر خدای عالم بوده و رسولان او مبلغ و رساننده آن بوده اند و برای پیاده
کردن حاکمیت سنن و مقررات الهی تا مرز جان دادن و شهادت آماده شده و هر نوع
فداکاری و ایثار را پذیرفته اند. و بدون شک عمل کردن طبق قوانین و مقررات در مکتب
ما یکی از بالاترین ارزشها بوده و بصورت فرهنگ در جامعه باید نمود داشته و برای
افراد ما در شکل اخلاق و ملکات نفسانی ظاهر و آشکار گردد. باید روی تربیت ها و آموزشهای
عمومی تکیه نموده و نسل آینده و موجود همه شان با آن آشنا بوده و بدانند در جامعه
اسلامی همه افراد جامعه – اعم از کوچک و بزرگ – با این اخلاق و فرهنگ رشد می یابند
و دفاع از قانون و حرمتها و حریمها جزئی از مقدسات آنان می باشد.

صدا و سیما و رسانه های گروهی دیگر در این باره و در تعمیق
این فرهنگ نقش مهمی میتوانند ایفا نمایند و علما و محققان اسلامی راهها و شیوه های
تعمیق این فرهنگ را می توانند با بررسیهای دقیق بدست آورده و با زبان قوم و مردم
تبیین و در اختیار علاقمندان بگذارند و نظام مقدس الهی و ارزشی با رهبری الهی و
قاطع حامی و پشتیبان آن بوده و خواهد بود.

بی گمان امروز ضروری ترین مسئله برای جامعه ما تلاش بر
حاکمیت قانون و حریمها و حرمتها در ابعاد مختلف اعتقادی و اقتصادی و فرهنگی و
اجتماعی بوده و برخورد جدٌی و اصولی و دقیق و قاطع با حرمت شکنی و قانون شکنیها
است؛ طوری با قانون شکنی ها باید رفتار و برخورد شود که دیگر در ذهن کسی خطور نکند
که در جامعه اسلامی میتوان گناه کرد و میتوان قانون را نادیده گرفت و یا از آن
فرار کرد و باید فرار و تخلف از قوانین در محیط اسلامی گناهی نابخشودنی تلقی گردد،
چه رسد به اینکه از روی عمد و آگاهی، افراد مسئول در نظام – خدای ناخواسته- قانون
شکنی نمایند و این قانون شکنی یک امر معروف و غیر منکر تلقی گردد و این همان مصداق
حدیثی است که از نبی اعظم اسلام صلی الله علیه و آله نقل شده است که فرمود: زمانی
می آید که در آن معروف، منکر و منکر، معروف میشود و در جامعه کارهای زشت و منکر را
افرادی انجام میدهند و در معرض دید افراد و عموم، اعمال خلاف را مرتکب میشوند و آن
را زشت و بد و به صورت منکر بحساب نمی آورند.

تخلف از قانون و قانون شکنی هر قدر هم بنظر برسد مهمٌ نباشد
و در جامعه از برد لازمی برخوردار نگردد و بود و نبودش در نظر بدوی خیلی کارساز و
تعیین کننده دیده نشود، اصل آن در دید مکتب خطرناک بوده و عادی شدن و معمول بودن
تخلف و خلافکاری و بی اعتنائی بمقررات و قوانین یک امر، مهلک و نابود کننده همه
چیز است. و شاید یکی از علل اینکه در شریعت مقدٌسه اسلام تکرار گناهان کوچک و حتی
غیر مهمٌ تلقی کردن تخلفها و گناهان کوچک از مصادیق گناهان کبیره بوده و ذنب لا
یغفر محسوب میشود مگر با آن ضوابط و شرایطی که در فرهنگ اسلامی مطرح شده و راههای
علاجی برای آنها پیش بینی شده است.

بنابراین اگر انسان تخلف را مهمٌ نداند و اثرات سوء و تبعات
زشت آن را مدٌ نظر قرار ندهد و خیل ابا نداشته باشد از اینکه این نوع تخلفها صورت
پذیرد، کم کم در میان جامعه اصل تخلف و جرم و گناه و قانون شکنی امری عادی و رایج
و متداول میگردد و این معنی موجب متزلزل شدن همه برنامه ها و حسابها و کتابها و
اصل نظام خواهد بود و جامعه ما با همه خوبیها و جهات مثبتی که دارد و رشد فراوانی
در این مسیر داشته و سطح آگاهی افراد جامعه در حد چشم گیری بالا رفته است و انقلاب
مقدس اسلامی و رهبری الهی و خاص حضرت امام قدس سرٌه نقش تعیین کننده داشته است، در
عین حال هنوز فاصله زیاد است و کار زیادی لازم است تا این فاصله کمتر شود و جامعیت
و راهگشا بودن مکتب ما آماده است و میتوان از شیوهائی استفاده کرد که با سرعت
زیادی، ملت و افراد عزیز در سطح عمومی به این سمت حرکت کنند و با بسیج همگانی، این
نقیصه را برطرف نمایند مشروط بر اینکه مسئولان بسیج همگانی و مدافعان نظم عمومی و
حفاظت از حریمها و حرمت ها، خود تخلف ننمایند و باعث بی نظمی اجتماعی نگردند و
بعنوان ولایت و مدیریت و ضرورتهای غیر واقعی و منطقی، بی اعتنائی بقانون و مقررات
را توجیه ننمایند.

ملاحظه مینمائید در تاریخ اسلام که پیامبر عظیم الشان صلی
الله علیه و آله چقدر به امت اسلامی در باره حفظ حرمتها و حریمها سفارش و تأکید
فرموده و با صراحت میفرماید که حتی اگر دخترش زهرا «علیها السلام» که معصومه بوده
و نزد خداوند از قرب و نزدیکی بیشتری برخوردار است از حریم تقوی تعدی و تجاوز
نماید با او همان برخورد خواهد شد که با دیگران می شود و شما میدانید که شاگرد
بزرگ آن پیامبر عظیم الشأن، حضرت امیر المؤمنین علیه السلام بخاطر تخلٌفی که
برادرش عقیل میخواست داشته باشد و بدون توجه بحدود و مقررات الهی فکر میکرد از
برادرش علی علیه السلام بخاطر قدرت و بسط یدی که در رهبری اسلامی دارند میتواند
استفاده کرده و بیش از دیگران از بیت المال مسلمین بهره مند گردد و لذا توقع داشت
با توجه بکثرت عایله و افراد تحت تکفل او، امام علیه السلام نیز تحت تأثیر قرار
گرفته و دست به این کار بزند و حریم عدالت علوی و الهی آسیب ببیند و حرمت عدل و
قسط شکسته شود، امام علیه السلام با صلابت خاصٌ و قاطعیٌت بی نظیر، میله آهنی را
روی آتش میگذارد و آن آهن داغ میشود و آن را علی علیه السلام برمیدارد و ببدن عقیل
نزدیک مینماید و عقیل چون نابینا شده بود و نمیدید، بعد از لمس حرارت و داغی آهن
داد می کشد و فریادش را بلند مینماید و میگوید: بجای کمک به برادر مستمند و فقیرت
با من چنین رفتاری می کنی و با آتش دنیا معذٌبم می سازی؟ امام علیه السلام با
فریاد بلند می فرماید: برادر! تو بداغی و حرارت آتش دنیا که بزودی و آسانی سرد
میشود و حرارتش را از دست میدهد، طاقت نمی آوری، پس چرا مرا به حرارت آتش جهنم که
هیچوقت خاموش و سرد شدنی نیست فرا می خوانی؟!

آری در جامعه اسلامی با تخلف و متخلف اینگونه برخورد شده و
با همین نوع برخوردها ریشه های خلافها و خلافکاریها خشک گردیده و جامعه بسلامت و
عافیت برمیگردد و همه با دلی مطمئن و درونی آرام و امیدی روشن، به کار و برنامه
زندگیشان ادامه داده و از هر نوع نگرانی و اضطراب و ناراحتی مصون می مانند، و
السلام.

حجة الاسلام و المسلمین سید حسن نصر الله از رهبران برجسته
حزب الله لبنان

دست آوردهای نبرد با آمریکا در لبنان

«فقاتلوا ائمة الکفر انهم لا ایمان لهم لعلٌهم ینتهون»-
همانا با سردمداران کفر کارزار کنید، چرا که آنها بتحقیق پیمان ندارند شاید که دست
از جنایت بردارند.

قدرت آمریکا در لبنان، قبل از پیروزی انقلاب

ما سرزمین لبنان را در موقعیت کنونی، از مهمترین میدانهای
نبرد با شیطان بزرگ آمریکا و دست نشاندگانش در منطقه میدانیم. و می توان گفت این
تنها میدانی است که اکنون شاهد نبرد رویاروی خونین با غدٌه سرطانی منطقه یعنی اسرائیل
می باشد چرا که پیوسته عملیٌات جهادگرانه مجاهدین نهضت اسلامی در آن ادامه دارد.

این تحول بزرگی که در لبنان رخ داده است و از یک حالت
شعارگونه به حالت عمر و نبرد حقیقی و سهمگین با آمریکا در آمده است، این تحوٌل
تصادفی یا حادثه ای زودگذر یا عکس العملی موقت نیست بلکه یک حادثه تاریخی شگرف است
که دارای زمینه ای فکری و درونی می باشد که این زمینه، به آن پیوستگی و استمرار
بخشیده است.

و از سوئی دیگر، این تحول به سوی نبرد با شیطان بزرگ در
لبنان نتیجه حرکت و نهضت امام خمینی«رضوان الله تعالی علیه» است و نتیجه رهنمودها
و دستورها و خطٌ و فرهنگ آن حضرت است که در بین مسلمانان تبلیغ و نشر شد و این
نتیجه شجاعت و حماسه ای است که او در دلها و روان های مسلمانان دمید. زیرا ما در
لبنان شاهد وضعیت دگرگونی و اندیشه دیگری نزد بیشتر مردم لبنان نسبت به آمریکا و
روش برخورد با آن بودیم. مثلا ده سال پیش و دقیقا پیش از پیروزی انقلاب اسلامی در
ایران، آمریکا ارج و مقام ویژه ای در سطح سیاسی و معنوی لبنان داشت و بیشترین
تأثیر در جریان حوادث، از آن او بود و لبنان سرزمین باز و گشوده بر روی آمریکائیها
بود که هرچه می خواستند انجام می دادند و در هر سوی که میل داشتند، حرکت می کردند،
بلکه بالاتر که ما می توانیم سفارت آمریکا را در آن دوران به عنوان قوی ترین و
نیرومندترین قدرت سیاسی و عملی در لبنان به حساب آوریم که بر تمام گروه ها و احزاب
راستگرای مسیحی سلطه کامل داشت و گاهی برخی احزاب ملی و برخی شخصیتهای مسلمان که
به ظاهر خود را پیشرفته و ملی معرفی می کردند نیز در ارتباط مستقیم با آن بودند.

در فراگیری چنین حوادث و نبردها و مصیبت هائی که جامعه
لبنانی با آن دست بگریبان بود، نیروهای سیاسی گوناگون به آمریکا از دید نجات دهنده
و خلاص کننده و قدرتی که می تواند حلٌی عادلانه برای بحران لبنان بیابد، می
نگریستند و این در حالی بود که غفلت داشتند از رابطه تنگاتنگ و عمیق آمریکا و
بسیاری از نیروهای سیاسی که لبنان را به ویرانگی کشانده بودند و همچنین غفلتی بزرگ
وجود داشت از ارتباط عمیق بین آمریکا و رژیم صهیونیستی که خود علت اصلی تمام
ناآرامیها بود.

علاوه بر آن، منافع آمریکا در لبنان کاملا مصون بود و کسی
جرآت نداشت متعرض آن شود زیرا از قدرت فوق العاده و اسطوره ای آمریکا هراس و وحضت
داشت. و روحیه عمومی، روحیه ضعف و ذلٌت در برابر هر آمریکائی بود تا جایی که
بزرگترین مسئول در نظام لبنان یا در احزاب سیاسی، در برابر کارمندان آمریکائی
موجود در منطقه و یا حتی دوره گردهای آمریکائی، خود را کوچک و حقیر می دانست.

و به عبارت دیگر دیدگاه عمومی بیشتر سیاسیون و روشنفکران و
ساده اندیشان لبنانی این بود که آمریکا بزرگترین نیروئی است که هرگز نمی شود در
برابر ایستاد بلکه باید خاضع در مقابل آن بود و کلید تمام راه حل های مشکلات در
دست آمریکا است و اگر ما خواهان پیشرفت کشورمان هستیم یا خواهان بازگرداندن
حقوقمان می باشیم، فقط باید متوسل به این قدرت بزرگ شویم!! و بدینسان عتبه بوسان
سفارت آمریکا همواره برای جلب رضایت آنها و نیرو گرفتن از پشتیبانیشان، به آن سوی
روی می آوردند و هرگز فرهنگی وجود نداشت که آمریکا را به عنوان یک شیطان یا دشمن
ملتها و حقوق انسان بشناسد جز برخی کلمات کم رنگ و محدود که در سطحی بسیار ناچیز
گفته می شد و بدرجه ای نبود که یک خطر جدٌی تلقٌی شود. و همچنین دانشگاه آمریکائی
بیروت تأثیر بسزائی بر خردها و اندیشه های سیاسیون و روشنفکران نه تنها در لبنان
که در جهان عرب عموما داشته و دارد. و تاکنون توانسه است گروه های زیادی از مسخ
شدگان فکری و سیاسی به جامعه تحویل دهد که دانسته یا ندانسته – در نتیجه تلقینات
دشمن- تنها در خدمت منافع و برنامه های آمریکا باشند.

و کوته سخن اینکه لبنان در آن دوران از مهمترین مناطق نفوذ
و تسلٌط آمریکائیها در خاورمیانه به حساب می آمد

اوج نهضت در لبنان پس از پیروزی انقلاب

پس از پیروزی انقلاب مقدٌس اسلامی در ایران، فریادهای امام
امٌت، گوشهای مسلمانان و مستضعفین جهان را پر کرد و سخنان شجاعانه و مخلصانه اش به
ژرفنای قلوب و اذهان آنان نفوذ کرد و وجدانها را بحرکت در آورد و مسلمانان را از
خوابی عمیق که صدها سال بطول انجامیده بود، بیدار و هشیار ساخت. و شاید به علت های
مختلف، مسلمانان لبنان، از همه بیشتر و پیشتر توانستند به افکار امام متأثر و
هماهنگ شوند تا آنجا که کم کم به صورت یک فرهنگ نوین نزد مسلمانان در آمد و دیگاه
اصلی حرکت برای نبرد سیاسی در جهان و در خاورمیانه و مبارزه برای مقابله با
نیروهای استکبار بویژه آمریکا شد. و این فرهنگ اصیل اسلامی و دیدگاه روشن، به صورت
یک واژه سیاسی خشک و بی محتوا نبود بلکه تمام انگیزه ها و امکانات انسانی و لغوی و
جهادی برای حرکت در مسیر عمل و برگرداندن اندیشه ها به حقیقت و ترجمه دشمنی روانی
و درونی به مبارزه ای وقفه ناپذیر با دشمنان اسلام بویژه شیطان بزرگ را یافت.

و از اینجا تحول بزرگ در لبنان رخ داد و وضعیتهای گوناگونی
بخود گرفت.

1- در سطح شعار سیاسی، با قدرت شعار «مرگ بر آمریکا» و
«آمریکا شیطان بزرگ» و «آمریکا دشمن مسلمین» و «آمریکا سرمنشأ تمام مصیبت ها و
گرفتاریها» مطرح شد و یک حالت روانی دشمین خیز با آمریکا در اثر انتشار این شعارها
از سوی امام امت «ره» اوج گرفت و دیدگاه های بجای نگریستن به عوامل، نگرش خود را
متوجه سرمنشأ تمام جنایات و گرفتاریها کردند. و بدینسان آمریکا، مقام معنوی خود را
به عنوان واسطه حل مشکلات لبنانیان از دست داد و سیمای زیبای مدافع حقوق انسان، به
سیمای زشت دشمن انسانها، مبدٌل گشت.

و در سطح برنامه سیاسی، مسئله رهائی لبنان از سیطره آمریکا
مطرح شد و تا آنجا که هر راه حلٌی را آمریکا برای مشکل لبنان پیشنهاد می کرد، به
عنوان راه حلٌی مشکوک و دروغین تلقی می شد که تنها منافع آمریکا را در بر می گیرد
و از نظر مردم مردود بود بی آنکه نیازی به بحث و مناقشه داشته باشد. و کار بجائی
رسید که هر کس به نحوی طرفداری از برنامه ها و راه حل های آمریکائی می کرد، متٌهم
به خیانت و جاسوسی می گشت هر چند برای خود بسیاری از عنوانهای ملٌی و پیشرفته، قبلا
یدک کشیده بود.

امروز موضوع سیاسی پیشرفته ای که در لبنان مطرح است این است
که آمریکا را مسئول تمام مصیبت ها و مشکلات لبنان می دانند و اولویت را در مبارزه
به نبرد با آمریکا می دهند و مبنی را بر قطع ید آمریکا از لبنان و منطقه دانسته و
سیاست اصلی را در رهائی این کشور از نفوذ و سلطه آن ابرقدرت بحساب می آورند و این
طرح در حقیقت اعلام عقب گرد سیاست آمریکا در منطقه و تهدید همیشگی برای تمام نقشه
های خائنانه آمریکا می باشد. و این ذهنیٌت، در این زمان، منحصر به یک اقلیٌتی از
دانشمندان و روشنفکران نیست بلکه در اثر وعی عمومی که با نشر و پخش گسترده سخنان
ارزنده و رهنمودهای گرانقدر امام امٌت قدس سره بدست آمد، به تمام مردم و کلیه
اقشار و طبقات جامعه سرایت کرده است چرا که مردم امام را به عنوان رهبر و مرجع
الهی و منبع اصیل و حقیقی اسلام ناب محمٌدی دانسته و به افکار مقدٌس آن بزرگوار
بالاترین ارج را می نهند.

2- نابودی منافع آمریکا در لبنان بویژه ویران ساختن
ساختمانها و مراکز پیدایش آمریکائی ها و سفارت آمریکا و شعبه هایش در لبنان.

سفارت آمریکا در لبنان همواره لانه جاسوسی و مرکز نقشه های
خائنانه علیه ملت و سرزمینمان بوده است و خط سیاسی آن و دخالتش در مسائل به حدٌ
زیادی برای همگان مکشوف و روشن است و همیشه محور برنامه ها و طرحهای سیاسی آمریکا
در لبنان بوده است. بنابراین، به آتش کشیدن این مراکز، گوشه ای از کارهای
جهادگرانه واقعی در چارچوب رهائی لبنان از سلطه آمریکا و قطع دست آمریکا از این
کشور مظلوم است.

و در این راستا، برخی از مراکز اقتصادی و سیاسی آمریکائی،
به انفجار کشیده شد و از مهمترین آن انفجارها انفجار ساختمان اصلی سفارت آمریکا در
بیروت غربی بود که طیٌ یکی از عملیٌات استشهادی، تقریبا بکلی ویران شد و بسیاری از
کارمندانش به قتل رسیدند و پس از آن معلوم شد برخی از مسئولین دستگاه اطلاعاتی
آمریکا (سی – آی – اِ ) من جمله «روبرت ایمز» مسئول «سی آی اِ» در خاورمیانه، جزء
مقتولین بودند.

و پس از این انفجار بود، که ساختمان سفارت به بیروت شرقی
منتقل شد و این ساختمان نیز از انفجار در امان نمانده و یکی از قسمتهای اصلیش
ویران گشت.

بی گمام به آتش کشیدن منافع و سفارت آمریکا در لنبان،
آمریکا را در هاله ای از خوف و وحشت همیشگی قرار داد تا جائی که ساختمان سفارت را
در بیروت شرقی به صورت یک پایگاه نظامی بزرگ درآورد که از انفجارهای احتمالی آینده
در امان باشد.

3- شکست بزرگ آمریکا در حادثه مارینز:

در سال 1982 و پس از اشغال قسمت بزرگی از سرزمین لبنان توسط
نیروهای اسرائیلی و پس از اشغال پایتخت (بیروت) توسط نیروهای چند ملیٌتی به اصطلاح
نیروهای صلح- که این نیروها نقش بارزی در تثبیت و تقویت فالانژهای مارونی در لبنان
داشتند- لبنان به صورت اسرائیل دیگری در منطقه در آمد.

هر چند این نیروها دچار یورشهای نظامی کوچکی توسط مجاهدین
مسلمان و به صورت انفجار یک نفربر یا به هلاکت رساندن بعضی از افسران شده بود ولی
ضربت سهمگین و کارساز آن وقتی بود که یکی از مبارزین متعهد با کامیون حامل مواد
منفجره، مرکز اصلی نیروهای آمریکائی در بیروت – نزدیک فرودگاه – را مورد هجوم قرار
داد و در حالی که خود به شهادت رسید، آن مرکز نظامی را بکلٌی ویران ساخت و بیش از
420 افسر و سرباز را – به اعتراف آمریکا- به قتل رسانده و بسیاری را مجروح ساخت.

این عملیٌات شهادت طلبانه، آمریکا و تمام جهان را بلرزه
درآورد و یک مبارز شهادت خواه توانست آمریکا را به چنان ذلتی بکشاند که نیروهای
خود را با ذلت و خواری و هراس از لبنان خارج سازد، لازم به یادآوری است که پس از
دقایقی از انفجار مرکز«مارینز» ، مرکز اصلی نیروهای فرانسوی در بیروت نیز منفجر و
ویران شد و بیش از 90 سرباز به قتل رسید و عده زیادی – طبق آمار رسمی خبر گزاری
فرانسه – مجروح شدند. و از آن روز دیگر نیروهای نظامی آمریکا به صورت مستقیم و
رسمی، پایگاهی در لبنان ندارند زیرا نمی توانند از خطر عملیات شهادت طلبانه – که
نمی توان با آن مقابله کرد- در امان باشند.

4- در بند کشیدن جاسوسهای آمریکائی:

امروز این مسئله به عنوان گروگانگیری آمریکائیها در لبنان
مطرح است. اصل قضیه این است که برخی از مسلمانان انقلابی در لبنان – و طی چند سال
گذشته در فرصتهای گوناگون – موفق شدند برخی از جاسوسان آمریکائی را به عنوان عکس
العملی طبیعی برای آن همه جنایت های بی شمار آمریکا و رژیمهای وابسته به آن در
منطقه نسبت به مسلمانان – چه لبنانی و چه غیر لبنانی- به گروگان بگیرند.

مثلا پس از دستگیری گسترده مسلمانان از میلیتهای مختلف
(لبنانی – عراقی – کویتی و و…) توسط سازمان امنیت کویت که به اتهام انفجار
سفارتها آمریکا و فرانسه به زندان افکنده شدند، یکی از سازمانهای انقلابی، برخی از
آمریکائی ها را به گروگان گرفت تا اینکه عامل فشاری بر آمریکا و رژیم حاکم بر کویت
باشد تا اینکه دستگیر شدگان مورد شکنجه قرار نگرفته و در آزادی آنها تلاش بعمل
آید. از بین گروگان ها یک نفر آمریکائی به نام «ویلیام باکلی» بود که پس از آن،
خود آمریکائی ها اعتراف کردند که او یکی از بزرگترین مسئولین اطلاعات آمریکا در
خاورمیانه و از متخصصین در امور مبارزه با تروریسم می باشد.